Westpfälzisch-südsaarländische Bibel Es lewennische Wort (ELW) – Markus
Altes Testament
Neues Testament
Matthäus Markus Lukas Johannes Aposchdelgeschicht Reemer 1. Korinder 2. Korinder Galadder Epheser Philibber Kolosser 1. Thessalonicher 2. Thessalonicher 1. Timotheus 2. Timotheus Tidus Philemon Hebräer Jakobus 1. Petrus 2. Petrus 1. Johannes 2. Johannes 3. Johannes Judas Offebarung
Markus
De Markus, wo me’m Aposchdel Paulus sesammegeschafft hat, is de Audor vun do dem Buch. Aller Wahrscheinlichkät noh hat er sei Evangelium geschrieb, wie er sich me’m Petrus, äm vum Jesus seine Jinger, in Rom ufgehall hat. Er hat sich beim Schreiwe uf das gestitzt, was de Petrus aus seim eichene Erläwe me’m Jesus hat känne verzehle. Dodebei hat er e großes Gewicht uf das geleht, was de Jesus gemacht hat: Er weist, dass Jesus Chrischdus de Sohn vun Gott is, wo die Macht iwer all Krankhäde, iwer alles Läd un iwer de Dod hat. De Jesus hat sei Macht net zu seim eichene Vordäl missbraucht. Er hat sei ganzi Kraft im Gähedäl ingesetzt, fer Mensche aus de Gewalt vum Beese se befreie.
E großer Däl vun dem, was de Markus verzehlt, beschäfdicht sich me’m Jesus seiner letscht Läwenswoch, met dem, was de Jesus durchgemacht hat, met seim Sterwe u’met seiner Uferstehung. Es Markusevangelium macht deitlich: De Jesus hat de Dod in die Knie gezwung.
De Markus beschreibt, wie alles vorberät wor is, was de Jesus hat solle mache: 1,1-13De Markus verzehlt, was de Jesus in Galiläa gemacht hat: 1,14-8,26De Markus dut berichde, wie de Jesus un sei Jinger noh Jerusalem gang sinn: 8,27-10,52De Markus beschreibt die letschde Daache, wo de Jesus in Jerusalem war: 11,1-13,37De Markus verzehlt, wie de Jesus gestorb un uferstann is: 14,1-16,20
DE MARKUS BESCHREIBT, WIE ALLES VORBERÄT WOR IS, WAS DE JESUS HAT SOLLE MACHE: 1,1-13
De Johannes preddicht un daft in de Wildnis
1 Das do is de Anfang vun de gutt Nohricht vum Jesus Chrischdus, Gott seim Sohn. 2 Se hat so angefang, wie’s in de Biecher vun de Prophede geschrieb steht:
3
4 So is de Johannes in de Wildnis ufgeträt. Er hat die Mensche gedaft un hat gepreddicht: „Änneren eier Instellung, un lossen eich dafe! Dann vergebt eich Gott eier Sinde!“ 5 Do is es ganze Land Judäa un die Leit, wo in Jerusalem gewohnt hann, bei ne enausgang, un er hat all die im Jordanfluss gedaft, wo ihr Sinde zugebb hann.
6 De Johannes hat Kläder aus Kamelhoor un e Leddergirdel umgebunn gehat. Er hat Heihupser un Honich vun wilde Biene gess
7 un hat gepreddicht: „Noh mir kommt äner, wo stärger is wie ich, un ich bin’s net wert, fer mich se bigge un sei Schuhbinnel ufseknibbele.
8 Ich hann eich met Wasser gedaft, awer der daft eich emo me’m Heiliche Geischt.“
De Jesus werd gedaft un uf die Prob gestellt
9 In dene Daache is aach de Jesus aus Nazaret in Galiläa komm un hat sich vum Johannes im Jordan dafe gelosst. 10 Un grad wie er aus em Wasser komm is, hat er gesiehn, wie de Himmel ufgeriss is un wie de Heiliche Geischt wie e Daub uf ne erunnerkomm is. 11 Dann hat e Stimm vum Himmel her gesaht: „Du bischt mei liewer Sohn, wo ich mei Fräd dran hann!“
12 Gleich dodenoh hat em de Heiliche Geischt zugesetzt, fer in die Wildnis se gehn.
13 Er war verzich Daache lang in de Wildnis un is dort vum Deiwel uf die Prob gestellt wor. Er war bei de wilde Diere, un die Engel hann em gedient.
DE MARKUS VERZEHLT, WAS DE JESUS IN GALILÄA GEMACHT HAT: 1,14-8,26
De Jesus fangt an fer se preddiche
14 Wie de Johannesa dann ins Gefängnis komm is, is de Jesus noh Galiläa gang un hat die gutt Nohricht vun Gott seim Reich gepreddicht.
15 „Die Zeit is komm“, hat er gesaht, „un Gott sei Reich is ball do. Änneren eier Instellung, un glawen an die gutt Nohricht!“
1:14a De Johannes, wo gedaft hat.
De Jesus ruft die eerschde vier Jinger
16 Wie de Jesus am See vun Galiläa annegang is, hat er de Simona un em Simon sei Bruder, de Andreas, gesiehn, wie se ihr Netz ins Wasser geschmiss hann. Se ware nämlich Fischer. 17 Do hat er zu ne gesaht: „Kommen met mer! Ich mache Menschefischer aus eich.“ 18 Do hann se uf de Stell ihr Netze leihegelosst un sinn met em gang.
1:16a De Simon is aach Petrus genennt wor (vgl. Mk 3,16).
19 Un wie de Jesus vun dort e bissje weidergang is, hat er de Jakobus, em Zebedäus sei Bub, un dem sei Bruder, de Johannes, gesiehn. Die ware i’me Boot un hann die Netze geflickt.
20 Ohne lang se zaudere hat se de Jesus geruf. Do hann se ihr Vadder, de Zebedäus, un die Leit, wo bei’m geschafft hann, im Boot hugge gelosst un sinn me’m Jesus gang.
De Jesus unnerweist die Leit in de Synagooch vun Kapernaum un macht e Besessener frei
21 Dodenoh is de Jesus met seine Jinger noh Kapernaum komm, un gleich am nägschde Sabbat is er in die Synagooch gang un hat die Leit unnerwies. 22 Met seiner Lehr hat er bei de Leit arich Indruck gemacht. Er hat se nämlich unnerwies wie äner, wo Vollmacht hat, un net wie die Schriftgelehrde.
23 Iwer dem war do e Mann in ihrer Synagooch, wo vu’me unsauwere Geischt besess war. Der hat gekrisch:
24 „[Loss uns in Ruh!] Was ha’mir met dir se dun, Jesus vun Nazaret? Bischt du komm, fer uns ins Verderwe se stirze? Ich wäß, wer du bischt! Du bischt der, wo heilich un vun Gott geschickt wor is.“
25 Do hat de Jesus dem unsauwere Geischt gedroht un hat zu’m gesaht: „Sei ruhich un fahr aus dem Mann eraus!“
26 Dodrufhin hat der unsauwere Geischt dene Mann hin- un hergeriss un is met eme laude Krääsch aus em erausgefahr.
27 Do sinn die Leit allegar so verschrock, dass’e metenanner dischbediert un gesaht hann: „Was is’enn das do? E neii Lehr? Der hat sogar die Vollmacht, fer de unsauwere Geischder Order se gewe, un die heere uf ne.“
28 Es hat dodenoh net lang gedauert, un se hann in de ganz Geechend vun Galiläa iwer ne geschwätzt.
De Jesus macht em Petrus sei Schwiehrmudder gesund
29 Wie de Jesus un sei Jinger aus der Synagooch komm sinn, sinn se uf de Stell in das Haus gang, wo de Simona un de Andreas gewohnt hann. De Jakobus un de Johannes sinn aach metkomm.
30 Em Simon sei Schwiehrmudder hat awer met Fiewer im Bett geläh. Do hann die Leit im Haus gleich me’m Jesus iwer se geschwätzt.
31 Dodrufhin is er bei se gang un hat se an de Hand geholl un hat er ufgeholf. Im selwe Aueblick is es Fiewer fortgang, un se hat fer se sorche känne.
1:29a De Simon is aach Petrus genennt wor (vgl. Mk 3,16).
Noch meh Leit werre gesund gemacht
32 Wie’s Owend wor is un die Sunn unnergang war,a hann die Leit all die, wo krank oder besess ware, bei de Jesus gebrung.
33 Die ganz Stadt hat sich vor de Hausdir versammelt,
34 un er hat e Haufe Leit gesund gemacht, wo vun all meechliche Krankhäde geplaacht ware. Aach vil Dämone hat er ausgedrieb, un er hat die Dämone net zu Wort komme gelosst. Se hann’e nämlich gekennt.
1:32a Das hääscht um 6 Uhr owends. Dann hat noh jidischer Zeitrechnung de nägschde Daach angefang. Am Sabbat war’s de Leit vum jidische Gesetz her verbott, fer ebbes se schaffe oder se drahn oder fer weit se räse (vgl. 1Mo 2,3; 2Mo 20,8-11; Jer 17,21-22). Jetz, wo de Sabbat vorbei war, hann die Mensche die Krangge bei de Jesus bringe känne.
De Jesus geht vun Kapernaum fort un wirkt in Galiläa
35 Morjens in aller Frieh, wie’s noch dunggel war, is de Jesus dann ufgestann un enausgang. Er is an e abgelähner Platz gang un hat dort gebät.
36 De Simon un die, wo bei’m ware, sinn em nohgang.
37 Un wie se ne gefunn hann, hann se zu’m gesaht: „Die Leit suche dich allegar.“
38 Er hat awer zu ne gesaht: „Kommen, mir gehn weider in die nägschde Därfer, dass ich dort aach preddiche kann. Dodefor bin ich nämlich komm.“
39 Do hat er in ganz Galiläa in ihre Synagooche gepreddicht un die Dämone ausgedrieb.
E Aussätzicher werd gesund
40 Dodenoh is e Aussätzicher bei de Jesus komm un hat ne uf de Knie angebeddelt: „Wann du willscht, kannsch’e mich rein mache.“ 41 Do hat de Jesus sei Hand voll Metläd ausgestreckt un hat an’e drangefahr. „Ich will!“, hat er zu’m gesaht, „du sollscht rein sinn!“ 42 Wie de Jesus das gesaht hott, is de Aussatz uf de Stell vun dem Mann verschwunn, un er war rein. 43 Dodenoh hat ne de Jesus ohne se zaudere fortgeschickt un hat em ingeschärft: 44 „Bass uf! Sah nimand ebbes dodevun! Geh awer, un weis dich em Prieschder. Un bring als Beweis fer die Leit es Reinichungsopfer, wo de Mose vorgeschrieb hat.“
45 Der Mann is awer fortgang un hat bei jeder Gelähehät angefang fer se verzehle, was bassiert war. Er hat die Sach so bekannt gemacht, dass de Jesus nemmeh in e Stadt hat känne gehn, ohne dass er fer Ufsiehn gesorcht hat. Er is deshalb außerhalb vun de Ortschafde an änsame Plätz geblieb. Un trotzdem sinn die Leit vun iwerall her bei ne komm.
De Jesus macht e Gelähmder gesund
1 E paar Daache späder is de Jesus wider noh Kapernaum komm, un es hat sich erumgeschwätzt, dass er dehämm is.a 2 Do sinn uf de Stell so vil Mensche beinannerkomm, dass net emo meh drauß vor de Dir Platz war, un er hat ne gepreddicht, was Gott gesaht hat.
2:1a Wahrscheinlich hat sich de Jesus immer dann, wann er in Kapernaum war, in dem Haus ufgehall, wo de Simon Petrus un de Andreas gewohnt hann (vgl. Mk 1,29).
3 Dodrufhin sinn e paar Leit bei ne komm un hann e Gelähmder gebrung, wo vun vier Mannsleit gedrah wor is. 4 Weil se awer wäh dene vile Leit net in die Näh vum Jesus hann känne komme, hann se dort, wo de Jesus war, de Dach abgedeckt.a Dann hann se e Loch gemacht un hann die Draach, wo der Gelähmde druf geläh hat, enunnergelosst. 5 Wie de Jesus gesiehn hat, wie groß ihr Glawe war, hat er zu dem Gelähmde gesaht: „Mei Bub, dei Sinde sinn dir vergebb!“
2:4a Die Dächer vun de Haiser ware in de Zeit vum Jesus flach, un die Mensche hann iwer e Trepp uf de Dach komme känne.
6 Es hann awer e paar Schriftgelehrde dort gehuckt. Die hann bei sich selwer gedenkt:
7 „Fer was dut’enn der do so läschdere? Wer kann Sinde vergewe außer Gott?“
8 Do hat de Jesus uf de Stell in seim Geischt gemerkt, dass’e so bei sich selwer gedenkt hann.a „Fer was dengge ner dann so ebbes in eierm Herz?“, hat er se dodrufhin gefroht.
9 „Was is’enn leichder? Fer dem Gelähmde se sahn: ‚Dei Sinde sinn dir vergebb?’ oder fer se sahn: ‚Steh uf, holl dei Draach un geh do erum?’
10 Ihr solle awer erkenne, dass ich, de Menschesohn, die Vollmacht hann, fer do uf de Erd Sinde se vergewe.“ Dodenoh hat er zu dem Gelähmde gesaht:
11 „Ich sahn der: Steh uf, holl dei Draach un geh hämm!“
12 Do is der Mann uf de Stell ufgestann, hat sei Draach geholl un is vor de Aue vun all de Leit fortgang, so dass’e allegar außer sich ware un Gott gelobt hann. „So ebbes ha’mer noch nie gesiehn!“, hann se gesaht.
2:8a Nur Gott wäß, was Mensche dengge (vgl. 1Sam 16,7; 1Keen 8,39; Apg 1,24). Das dut belehe, dass de Jesus Gott is.
De Jesus beruft de Levi un esst met de Zällner
13 Dodenoh is de Jesus wider an de See enausgang. Die Leit sinn allegar bei ne komm, un er hat se unnerwies. 14 Wie er weidergang is, hat er em Alphäus sei Bub, de Levi,a an de Zollstell hugge gesiehn. Zu dem hat er gesaht: „Komm met mer!“ Do is de Levi ufgestann un is met em gang.
2:14a Levi is e annerer Name fer de Matthäus (vgl. Mt 9,9).
15 Un wie de Jesus im Haus vum Levi am Esse war, hann aach e Haufe Zällner un Sinder sesamme me’m Jesus un seine Jinger gess. Es ware nämlich vil so Leit, wo em Jesus nohgelaf sinn.
16 Wie awer die Schriftgelehrde un die Pharisäer gesiehn hann, dass er met de Zällner un Sinder gess hat, hann se zu seine Jinger gesaht: „Fer was esst un drinkt’enn der met de Zällner un Sinder?“
17 De Jesus hat das awer geheert un hat zu ne gesaht: „Die Gesunde brauche kä Dogder, awer die Krangge! Ich bin komm, fer die Sinder se rufe, dass’e ehr Instellung ännere solle, un net die Gerechde.“
Es is noch net die Zeit, fer se faschde
18 Dodenoh hann em Johannesa sei Jinger un die vun de Pharisäer e Faschdedaach gehat. Do sinn die Leit komm un hann de Jesus gefroht: „Wie kommt’s’enn, dass em Johannes sei Jinger un die vun de Pharisäer faschde, awer dei Jinger mache das net?“ 19 „Känne dann die Hochzeitsgäscht faschde, wann de Braidigam noch bei ne is?“, hat de Jesus do zu ne gesaht. „Solang wie de Braidigam bei ne is, känne se doch net faschde! 20 Es kommt awer emo die Zeit, wo se de Braidigam eweggenumm kriehn. In dene Daache faschde se dann.“
2:18a De Johannes, wo gedaft hat.
21 „Nimand dut e neies Stick Stoff uf e aldes Kläd nähe, sunscht reißt der neie Stoff wider vun dem alde Kläd ab, un der Riss werd nur noch greßer.
22 Es fillt aach nimand neier Wein in alde Schlaich, sunscht reißt se der neie Wein in Stigger. Dann laft der Wein aus, un die Schlaich sinn fer nix meh se gebrauche. Nä, neier Wein soll mer in neie Schlaich fille!“
Die Sabbatfroh
23 A’me Sabbat is de Jesus emo zwische Korestigger annegang, un sei Jinger hann unnerwäächs angefang, fer e paar Ähre se pligge.
24 Do hann die Pharisäer zum Jesus gesaht: „Guck emo do! Was die do mache, is am Sabbat doch gar net erlabt!“a
25 Do hat de Jesus zu ne gesaht: „Hann’er dann nie geläst, was de David gemacht hat, wie er selwer un die, wo bei’m ware, Hunger hodde un ebbes fer se esse gebraucht hann?
26 Wie er in der Zeit, wo de Abjadar de owerschde Prieschder war, in Gott sei Haus gang is un das Brot gess hat, wo dort ausgeleht war un wo doch nimand esse darf wie nur die Prieschder? Un wie er dene, wo bei’m ware, aach devun se esse gebb hat?“
27 Außerdem hat de Jesus noch zu de Pharisäer gesaht: „De Sabbat is fer de Mensch gemacht wor un net de Mensch fer de Sabbat!
28 Deshalb bin ich, de Menschesohn, aach Herr iwer de Sabbat.“
2:24a Die Pharisäer hann’s Pligge vun Ähre als „ernde“ angesiehn, was als Arwet am Sabbat verbott war.
De Jesus macht e Mann am Sabbat gesund
1 Dodenoh is de Jesus wider in die Synagooch gang. Dort war e Mann, wo e verwachseni Hand hott. 2 Die Leit, wo gäh de Jesus ware, hann ufgebasst, ob er dene Mann am Sabbat gesund mache dät. Se hann nämlich e Ursach gesucht, fer ne anseklaache. 3 Do hat de Jesus zu dem Mann met der verwachst Hand gesaht: „Steh uf un komm mo do her.“ 4 Un die annere Leit hat er gefroht: „Was is’enn am Sabbat erlabt: Guddes se dun oder Beeses, e Läwe se redde oder jemand umsebringe?“ Do hann se kä Mucks meh gedun. 5 Do hat se de Jesus de Reih noh bees un ganz traurich iwer ihr Hartherzichkät angeguckt un hat zu dem Mann gesaht: „Streck emo dei Hand aus!“ Do hat der se ausgestreckt. Un se is wider ganz wor un war so gesund wie die anner.
6 Dodrufhin sinn die Pharisäer enausgang un hann uf de Stell met de Leit vum Herodes e Plan gäh de Jesus gemacht. Se hann erauskriehn wolle, wie se ne umbringe kännde.
Massich Leit komme bei de Jesus an de See Genezaret
7 De Jesus hat sich awer met seine Jinger an de See serickgezoh. Massich Leit aus Galiläa sinn em nohgelaf, awer aach aus Judäa, 8 aus Jerusalem un Idumäa, aus em Gebiet uf de anner Seit vum Jordan un aus de Geechend vun Tirus un Sidon sinn die Mensche schareweis bei ne komm, wie se vun all dene Sache geheert hann, wo er gemacht hat.
9 Do hat er zu seine Jinger gesaht, se sollde e Boot fer ne ferdichmache, dass ne die Leit net verdrigge däde.
10 Er hat nämlich vil Mensche gesund gemacht, so dass all die, wo vun erer Krankhät geplaacht ware, iwer ne hergefall sinn, fer an’e dransefahre.
11 Un wann ne die unsauwere Geischder gesiehn hann, sinn se vor’m nidergefall un hann gekrisch: „Du bischt de Sohn vun Gott.“
12 Er hat ne awer streng verbott, fer erumseverzehle, wer er is.
De Jesus wählt sich zwällef Aposchdele aus
13 Dodenoh is de Jesus uf e Berch gestieh un hat die bei sich geruf, wo er hat wolle bei sich hann, un die sinn bei ne komm. 14 Dann hat er zwällef Jinger ingesetzt, dass’e hann solle bei ihm sinn un dass er se hat känne fortschigge. Se hann preddiche 15 un Vollmacht hann solle, fer [die Krankhäde se häle un] die Dämone aussedreiwe.
16 Die Zwällef ware:
de Simon – dem hat er noch de Name Petrus debeigebb –,
17 de Jakobus, wo em Zebedäus sei Bub war,
un de Johannes, de Bruder vum Jakobus –
dene hat er noch de Name Boanerges debeigebb,
das hääscht: Dunnerbuwe –,
18 de Andreas un de Philibbus,
de Bardolomäus un de Matthäus,a
de Thomas,
de Jakobus, wo em Alphäus sei Bub war,
de Thaddäus,
de Simon vun Kana
19 un de Judas Ischariot, wo ne späder verrot hat.
3:18a Em Matthäus sei annerer Name war Levi (vgl. Mk 2,14-15).
Kann sich de Deiwel selwer ausdreiwe?
20 Dodenoh is de Jesus met seine Jinger in e Haus gang, un es sinn wider so vil Leit sesammekomm, dass’e net emo meh hann känne esse. 21 Wie sei Verwande das geheert hann, hann se sich uf de Wääch gemacht, fer ne met Gewalt serickseholle. Se hann nämlich gesaht: „Der hat se nemmeh all!“
22 Awer die Schriftgelehrde, wo vun Jerusalem erunnerkomm ware, hann gesaht: „Der steht me’m Belzebub im Bund!“ un: „Durch de Owerschde vun de Dämone dreibt er die Dämone aus.“
23 Do hat de Jesus die Leit bei sich geruf un hat met Gleichnisse met ne geschwätzt: „Wie kann sich’enn de Deiwel selwer ausdreiwe? 24 Wann e Reich met sich selwer net änich is, kann’s net weiderbestehn. 25 Un wann e Haus met sich selwer net änich is, kann’s aach net weiderbestehn. 26 Un wann sich de Deiwel gäh sich selwer erhebt u’met sich selwer net änich is, kann der aach net weiderbestehn. Dann is es nämlich aus me’m! 27 Es kann aach nimand ins Haus vu’me starge Mann inbreche, fer dem sei Sache im Haus se klaue, wann er dene Mann net vorher fesselt. Eerscht dann kann er sei Haus ausrauwe. 28 Das äne sahn ich eich: Die Mensche kriehn ihr Sinde un Läschderunge allegar vergebb, so vil wie se aach läschdere. 29 Wer awer gäh de Heiliche Geischt läschdert, dem vergebt Gott nie! Der werd im Gähedäl em ewiche Gericht ausgeliwert.“
30 De Jesus hat das gesaht, weil die Schriftgelehrde behaupt hodde: „Der is vu’me unsauwere Geischt besess.“
Wer is me’m Jesus verwandt?
31 Dodenoh sinn em Jesus sei Brieder un sei Mudder komm. Se sinn drauß stehngeblieb un hann de Jesus erausrufe gelosst.
32 E Haufe Leit hann awer um de Jesus erumgehuckt. Die hann zu’m gesaht: „Horch emo her! Dei Mudder un dei Brieder stehn drauß un frohe noh der.“
33 De Jesus hat dodruf zu ne gesaht: „Wer is’enn mei Mudder, oder wer si’mei Brieder?“
34 Dann hat er die Leit, wo do im Kräs um ne erumgehuckt hann, angeguckt un hat gesaht: „Do, guggen! Das do is mei Mudder, un das do si’mei Brieder!
35 Wer nämlich macht, was Gott will, der is mei Bruder u’mei Schweschder u’mei Mudder!“
Es Gleichnis vu’me Bauer, wo Somekäre ausgestraut hat
1 Dodenoh hat de Jesus wider angefang, fer am Ufer vum See se unnerrichde. E Haufe Leit hann sich bei’m versammelt gehat, so dass er in e Boot gestieh is un sich dort hingehuckt hat. Das Boot war uf em See, un die Leit hann allegar am Wasser gestann. 2 Er hat ne e Haufe Sache met Gleichnisse beigebrung un hat dodebei zu ne gesaht: 3 „Horchen emo her! E Bauer is uf’s Feld gang, fer se säe. 4 Un wie er gesät hat, is e Däl vun de Somekäre uf de Wääch gefall, un die Vächel unner’m Himmel sinn komm un hann se ufgepickt. 5 E annerer Däl is uf e stänicher Boddem gefall, wo’s net vil Erd gebb hat. Der is gleich ufgang, weil er net dief im Boddem geläh hat. 6 Wie awer die Sunn hoochkomm is, hat se uf die Plänzjer gebrennt, un weil se net vil Wurzele hodde,a sinn se verdruggelt. 7 Noch e annerer Däl is in die Dore gefall, un die Dore hann de Some iwerwuchert un verstickt, un er hat nix angesetzt. 8 De Rescht is uf gudder Boddem gefall un hat ebbes angesetzt. Der Some is ufgang un gewachs un hat dreißich mo so vil, sechzich mo un sogar hunnert mo so vil Käre angesetzt.“
4:6a Wärtlich: un weil se kä Wurzel hodde.
9 Dodenoh hat de Jesus zu de Leit gesaht: „Wer Ohre hat fer se heere, soll heere!“
De Zweck vun de Gleichnisse
10 Wie de Jesus dann allän war, hann’e die, wo um ne erum ware, un die zwällef Jinger gefroht, was das Gleichnis se bedeide hätt. 11 Do hat er zu ne gesaht: „Eich losst Gott es Geheimnis vun seim Reich verstehn. Awer dene, wo drauß sinn, werd alles met Gleichnisse gesaht, 12 dass
Was das Gleichnis vun dem Bauer bedeide dut
13 Dann hat de Jesus zu seine Jinger gesaht: „Verstehn’er dann do das Gleichnis net? Wie wolle ner’nn dann all die annere Gleichnisse verstehn?
14 Der Bauer is wie jemand, wo sät, was Gott gesaht hat.
15 Uf de Wääch fallt’s bei dene, wo’s zwar heere, awer dann kommt gleich de Deiwel un nemmt die Botschaft eweg, wo in ihr Herz gesät wor is.
16 Grad so is es bei dene Mensche, wo die Botschaft uf e stänicher Boddem fallt. Soball wie se se heere, freie se sich driwer, un se nemme se an,
17 awer se sinn unbestännich un hann kä Wurzele in sich, un wann se dann wäh de Botschaft drangsaliert oder verfolcht werre, kibbe se gleich um.
18 Bei annere fallt das, was Gott gesaht hat, in die Dore. Die heere’s zwar,
19 awer die Sorje vun do der Welt, de Reiz vum Geld un die Gier noh all dene annere Sache mache sich brät un verstigge die Botschaft, un se bringt kä Frucht.
20 Uf e gudder Boddem is se bei dene gesät, wo se heere un annemme un Frucht bringe: die äne dreißich mo, die annere sechzich mo un noch annere hunnert mo so vil.“
Vum richdiche Heere
21 De Jesus hat weider zu seine Jinger gesaht: „Steckt mer dann e Eellamp an, fer se unner e Kiwel oder unner’s Bett se stelle? Stellt mer se net uf e Stänner? 22 Es is nämlich nix versteggelt, was Gott net emo ufdeckt, un es bassiert nix so heimlich, dass es net an de Daach kommt. 23 Wann jemand Ohre hat fer se heere, soll er heere!“
24 Dodenoh hat er zu ne gesaht: „Bassen uf das uf, was ner heere! Met dem Moß, wo ihr demet messe un ausdäle, werd eich aach ausgedält. Ihr, wo ner zuheere, kriehn sogar noch meh.
25 Wer nämlich ebbes hat, krieht noch debei. Wer awer nix hat, krieht aach das noch abgenumm, was er hat.“
Es Gleichnis vum Wachse vum Some
26 „Met Gott seim Reich is es so, wie wann e Mann Some uf’s Land straut“, hat de Jesus dodrufhin gesaht.
27 „Er geht naachts schlofe un steht morjens uf. Der Some keimt un wachst, awer der Mann wäß net wie.
28 De Boddem bringt sei Frucht vun selwer, seeerscht de Halm, dann die Ähr un dann es volle Kore in de Ähr.
29 Un wann die Frucht reif is, geht der Mann gleich met de Sichel dran. Dann is es nämlich Zeit, fer se absemache.“
Es Gleichnis vum Senneftkäre
30 „Met was solle mer dann Gott sei Reich vergleiche?“, hat de Jesus gefroht. „Met was for’me Gleichnis solle mer’s beschreiwe? 31 Es is wie e Senneftkäre. Wann der in de Boddem gesät werd, is er de klänschde vun all dene Somekäre, wo’s uf de Welt gebt. 32 Wann er awer emo ausgesät is, geht er uf un werd greßer wie all die annere Kraider un dreibt so große Äschtcher, dass die Vächel unner’m Himmel in seim Schadde Neschder baue känne.“a
4:32a Verglich met dem kläne Somekäre war die Planz, wann se ausgewachs war, wie e großer Bam. Es hat in Israel zwä Arde gebb. Die än is bis zu 3 Meder un die anner bis zu 7,50 Meder groß wor.
33 Met vil so Gleichnisse hat de Jesus de Leit die Botschaft gepreddicht, so wie se se hann känne begreife.
34 Er hat nur met Gleichnisse met ne geschwätzt. Seine Jinger hat er awer alles ausenannergeleht, wann er allän met ne war.
De Sturm uf em See Genezaret
35 Am Owend vun dem selwe Daach hat de Jesus zu seine Jinger gesaht: „Kommen, mir fahre eniwer uf die anner Seit.“
36 Do hann die Jinger die Leit fortgeschickt un hann de Jesus so, wie er war, im Boot metgenumm. E paar annere Boode sinn aach metkomm.
37 Uf ämo hat’s e großer Sturm gebb, un die Welle hann ins Boot geschlah, so dass es angefang hat, fer met Wasser vollselafe.
38 De Jesus hat awer hinne im Boot uf eme Kissje geläh un hat geschloft. Do hann’e die Jinger wach gemacht un hann zu’m gesaht: „Määschder, is der das dann egal, wa’mer umkomme?“
39 Do is er ufgestann un hat de Luft gedroht un zum Wasser gesaht: „Sei ruhich un heer uf!“ Un die Luft hat nohgelosst, un es is ganz ruhich wor.
40 „Was sinn’er dann nur for Angschthase?“, hat er sei Jinger dodrufhin gefroht. „Wie kommt’s, dass ner immer noch kä Glawe hann?“
41 Do hann se’s arich met de Angscht se dun krieht un hann zuenanner gesaht: „Was is’enn das do for e Mensch, dass sogar die Luft un’s Wasser uf ne heere?“
De Jesus macht in Gadara e Mann, wo besess is, frei
1 Dodrufhin sinn se uf die anner Seit vum See ins Gebiet vun de Gadarener komm. 2 Un wie de Jesus aus em Boot gestieh is, is gleich vun de Grabhehle her e Mann bei ne gelaf komm. Der war vu’me unsauwere Geischt besess 3 un hat in de Grabhehle gehaust. Nimand hat ne fessele känne, net emo met Kedde. 4 Schun oft hann’e die Leit met Eise an de Fieß u’met Kedde gefesselt gehat, awer er hat die Kedde immer verriss gehat un die Eise an de Fieß in Stigger gebroch. Nimand hat ne bänniche känne. 5 Bei Daach un bei Naacht war er an äner Tour uf de Berche un in de Grabhehle, wo er gekrisch un sich selwer met Stän geschlah hat.
6 Wie der Mann de Jesus vun weidem gesiehn hat, is er angelaf komm un is vor’m uf die Knie gefall. 7 „Was hann ich’enn met dir se dun, Jesus, du Sohn vum heegschde Gott?“, hat er lauthals gekrisch. „Ich beschweere dich bei Gott: Queel mich net!“ 8 De Jesus hat nämlich zu dem Geischt gesaht gehat: „Geh aus dem Mann eraus, du unsauwerer Geischt!“ 9 Dodrufhin hat de Jesus dene Mann gefroht: „Wie hääscht’enn du?“ „Ich hääsche Legion“ hat der dodruf zu’m gesaht. „Mir sinn nämlich vil.“ 10 Dann hat der Mann de Jesus gebitt un gebeddelt, er sollt die Geischder net aus der Geechend fortschigge.
11 Es war awer dort grad e großi Herd Schwein am Hang vum Berch uf de Wäd. 12 Do hann die Dämone allegar gebeddelt un hann zum Jesus gesaht: „Schick uns doch in die Schwein. Loss uns in die fahre.“ 13 De Jesus hat ne das gleich erlabt. Do sinn die unsauwere Geischder aus dem Mann erauskomm un in die Schwein gefahr, un die Herd hat sich de Abhang enunner in de See gestirzt. Die Schwein sinn allegar im See versuff. Es ware Stigger zwädausend.
14 Dodrufhin sinn die Leit, wo die Schwein gehiet hodde, fortgelaf un hann die Neiichkäde in de Stadt un uf de Därfer verzehlt. Do hann sich die Leit uf de Wääch gemacht, fer se gugge, was bassiert war. 15 Se sinn bei de Jesus komm un hann dene Mann gesiehn, wo dodevor vun der Legion Dämone besess war. Der hat do gehuckt un hat Kläder angehat un war bei Verstand. Do hann se Angscht krieht, 16 un die, wo alles gesiehn hodde, hann’e verzehlt, was met dem Mann, wo vun dene Dämone besess war, u’met dene Schwein bassiert war. 17 Dodrufhin hann die Leit angefang, fer de Jesus se hääsche, er sollt sich aus ihrm Gebiet fortmache.
18 Wie de Jesus dann ins Boot gestieh is, hat ne der Mann, wo dodevor vun dene Dämone besess war, gefroht, ob er bei’m bleiwe dirft.
19 Awer de Jesus hat em das net erlabt. Er hat im Gähedäl zu’m gesaht: „Geh hämm bei dei Leit un verzehl ne, was for große Wunner de Herr an der gedun hat un wie er sich iwer dich erbarmt hat.“
20 Do is der Mann fortgang un hat angefang, fer im Gebiet vun de zeh Städt se verzehle, was for große Wunner de Jesus a’m gedun hat, un die Leit hann sich allegar dodriwer gewunnert.
De Jesus macht em Jairus sei Dochder wider lewennich un e kranggi Fra gesund
21 Wie de Jesus me’m Boot wider uf die anner Seit vum See gefahr is, hann sich dort e Haufe Leit um ne erum versammelt. Er war noch am Wasser, 22 wie äner vun de Synagoochevorsteher komm is, äner, wo Jairus gehääscht hat. Wie der de Jesus gesiehn hat, is er vor seine Fieß nidergefall 23 un hat ne gebitt un gebeddelt: „Mei kläni Dochder leiht im Sterwe! Komm doch un leh er die Hänn uf, dass’e gerett werd un am Läwe bleibt!“ 24 Do is de Jesus met em gang.
E Haufe Leit sinn hinner’m Jesus herkomm un hann sich um ne erum gedrängelt. 25 Unner dene war aach e Fra, wo schun seit zwällef Johr dauernd Blut verlor hat. 26 Die war schun bei allerhand Dogdere geween un hat dodebei vil durchgemacht gehat. Ihr ganzes Geld hat se ausgebb gehat, awer nix hat er geholf. Ihr Zustand war im Gähedäl nur noch schlimmer wor. 27 Die Fra hat vum Jesus geheert gehat, un jetz is se unner dene vile Mensche vun hinne komm un hat an sei Kläder drangefahr. 28 Se hat sich nämlich gesaht: „Wann ich nur an sei Kläder dranfahre kännt, dät ich schun gesund werre.“ 29 Un uf de Stell is die Quell vun ihrm Blut verdruggelt. Se hat am Leib gespiert, dass’e vun ihrer Krankhät gehält war.
30 Im selwe Aueblick hat awer aach de Jesus an sich gespiert, dass e Kraft vu’m ausgang is, un er hat sich in dem Gewuhl erumgedräht. „Wer hat’enn a’mei Kläder drangefahr?“, hat er gefroht. 31 Do hann sei Jinger zu’m gesaht: „Du siehscht doch, wie sich die Leit um dich erumdrängele, un do frohscht du noch: ‚Wer hat a’mich drangefahr?’“ 32 Dodrufhin hat de Jesus weider um sich geguckt, fer die Fra se siehn, wo das gemacht hott. 33 Do hat die Fra vor lauder Angscht geziddert un is bei ne komm, weil se gewisst hat, was met er bassiert war. Se hat sich vor de Jesus hingeschmiss un hat em die ganz Wohrhät gesaht. 34 „Mei Dochder“, hat de Jesus dodenoh zu rer gesaht, „dei Glawe hat dich gerett! Geh met Friede fort. Du sollscht vun deim Läd gehält sinn.“
35 Wie de Jesus noch geschwätzt hat, sinn Leit komm, wo zum Haus vum Synagoochevorsteher geheert hann. Die hann zum Jairus gesaht: „Dei Dochder is gestorb. Was dusch’e de Määschder noch weider bemiehe?“
36 De Jesus hat geheert, was se verzehlt hann, un hat uf de Stell zu dem Synagoochevorsteher gesaht: „Du brauchscht kä Angscht se hann! Glab nur!“
37 Dann hat er nimand met sich komme gelosst wie nur de Petrus, de Jakobus un de Johannes, em Jakobus sei Bruder.
38 Er is ans Haus vun dem Synagoochevorsteher gang un hat das Spekdagel dort gesiehn un die Leit, wo laut geheilt un gejomert hann.
39 Do is er eningang un hat se gefroht: „Fer was mache ner dann nur so e Krach un heile? Das Kind is net dot! Es schloft nur!“
40 Do hann se ne ausgelacht. Er hat se awer allegar enausgeschickt un hat nur de Vadder un die Mudder vun dem Kind un die drei Jinger, wo bei’m ware, metgenumm un is in die Stubb gang, wo das Kind geläh hat.
41 Dann hat er das Mäde an de Hand genumma un hat zu’m gesaht: „Talita kumi!“ Das hääscht iwersetzt: „Mäde, ich sahn der: Steh uf!“
42 Do is das Mäde uf de Stell ufgestann un is hin- un hergelaf. Es war nämlich schun zwällef Johr alt. Dodrufhin ware die Leit außer sich vor lauder Staune.
43 De Jesus hat ne awer ausdricklich verbott, fer irjend jemand ebbes dodevun se verzehle, un hat gesaht: „Gewen dem Mäde ebbes se esse!“
5:41a Noh’m jidische Gesetz werd jemand, wo an e Doder dranfahrt, unrein (vgl. 4Mo 19,11-22). Das is awer im Fall vum Jesus net bassiert, weil de Jesus Macht iwer de Dod hat un so die Unreinhät, wo de Dod verursacht, ewegmacht.
In Nazaret stemme se sich gäh de Jesus
1 Vun dort hat sich de Jesus uf de Wääch gemacht un is in die Stadt komm, wo er dehämm war.a Sei Jinger sinn met em gang.
2 Am Sabbat hat er angefang, fer die Mensche in de Synagooch se unnerweise, un e Haufe Leit, wo zugeheert hann, ware dief beindruckt un hann gesaht: „Wo hat’enn der das alles her? Un was is das for e Weishät, wo er krieht hat, dass er sogar so Wunner met seine Hänn mache kann?
3 Is das dann net de Zimmermann, em Maria sei Bub un de Bruder vum Jakobus, vum Joses, vum Judas un vum Simon? Läwe net aach sei Schweschdere do bei uns?“ Do hann se sich iwer ne geärjert.
4 Awer de Jesus hat zu ne gesaht: „Nirjenswo werd e Prophet so wenich eschdamiert wie in der Stadt, wo er dehämm is, un nirjenswo werd er so wenich geehrt wie bei seiner Verwandtschaft un in seim eichene Haus.“
5 Er hat dort kä Wunner dun känne. Nur e paar Krangge hat er die Hänn ufgeleht un hat se gesund gemacht.
6 Un dodriwer, dass’e kä Glawe hodde, hat er sich gewunnert.
6:1a De Jesus hat sich vun Kapernaum aus uf de Wääch gemacht un is noh Nazaret komm. Das is ungefähr 30 km vun Kapernaum entfernt.
De Jesus schickt sei zwällef Jinger aus
Dodenoh is de Jesus durch die Därfer runderum gezoh un hat die Leit unnerwies. 7 Er hat sei zwällef Jinger bei sich geruf un hat angefang, fer se zu zwätt losseschigge. Außerdem hat er ne Macht iwer die unsauwere Geischder gebb 8 un hat ne gebott: „Nemmen außer’me Wannerstegge nix met uf de Wääch – kä Vorrotsdasch, kä Brot un kä Geld im Girdel. 9 Ihr dirfe Sandale anhann, awer e zwäddes Hemd solle ner net andun.“ 10 Dodenoh hat er zu ne gesaht: „Wann’er i’me Haus inkehre, dann bleiwen dort, bis ner aus dem Dorf fortgehn. 11 Un wann eich die Leit net ufnemme un net anheere wolle, dann gehn weider un schiddelen de Stab vun eiere Fieß ab – als Warnung fer se. [Das äne sahn ich eich: Die Leit vun Sodom un Gomorra werre am Daach vum Gericht net so hart gestroft wie so e Stadt!]“
12 Do hann sich die Zwällef uf de Wääch gemacht un hann gepreddicht, die Leit sollde ihr Instellung ännere.
13 Se hann aach e Haufe Dämone ausgedrieb un vil Krangge met Eel gesalbt un gesund gemacht.
Wie de Johannes gekäbbt wor is
14 Dann hat de Keenich Herodes vum Jesus geheert. De Name vum Jesus war jetz nämlich bekannt. Do hat er gesaht: „De Johannes, wo gedaft hat, is vun de Dode ufgestann. Deshalb wirkt so e Kraft durch ne.“ 15 Annere hann gesaht: „Das is de Elija!“ un noch annere: „Der is e Prophet, oder so wie äner vun de Prophede.“ 16 Wie de Herodes das awer geheert hat, hat er gesaht: „Das is de Johannes, wo ich käbbe gelosst hann. Der is [vun de Dode] uferstann.“
17 De Herodes hat nämlich sei Leit noh’m geschickt gehat un hat de Johannes verhafde un gefesselt ins Gefängnis bringe gelosst gehat. Schuld dodran war’s Herodias, die Fra vun seim Bruder Philibbus, wo er geheirat hott. 18 De Johannes hat nämlich zum Herodes gesaht gehat: „Du hascht net es Recht, fer die Fra vun deim Bruder se hann!“ 19 Das hat em’s Herodias net verbeiße känne. Es hätt ne gäre umbringe gelosst, awer es hat sich net durchsetze känne. 20 De Herodes hat nämlich Reschbekt vor’m Johannes gehat un hat die Hand iwer ne gehall, weil er gewisst hat, dass de Johannes e gerechder un e heilicher Mann war. Wann er ne schwätze geheert hat, hat er viles dodevun angenumm un gemacht. Er hat em Johannes gäre zugeheert.
21 Fer’s Herodias is dann awer doch noch e ginschdicher Daach komm. An seim Gebuurtsdaach hat de Herodes fer die Beamde vun seim Hof un fer die hehere Offiziere un Owerschde vun Galiläa e Feschtesse gebb. 22 Do is em Herodias sei Dochder erinkomm un hat gedanzt.a Das hat awer em Herodes un seine Gäscht so gutt gefall, dass de Keenich zu dem Mäde gesaht hat: „Winsch der vu’mir, was du willscht! Ich gewe der’s dann.“ 23 Er hat em sogar geschweert: „Was du aach vu’mir verlangscht – ich gewe der’s, un wann’s die Hälft vu’meim Reich wär!“ 24 Do is das Mäde enausgang un hat sei Mudder gefroht: „Was soll ich mer dann winsche?“ „De Kopp vum Johannes, wo gedaft hat!“, hat die do gesaht.
6:22a Es war zimlich ungewehnlich, dass jemand so Wichdiches wie em Herodias sei Dochder zu so’me Anloss gedanzt hat. Normalerweis hann das Proschdiduierde gemacht. Das is wahrscheinlich aach de Grund fer em Herodes sei Reaktion.
25 Do hat sich das Mäde gedummelt un is uf de Stell wider bei de Keenich gang un hat verlangt: „Ich will, dass du mer jetz gleich uf eme Deller de Kopp vum Johannes, wo gedaft hat, bringe loscht.“ 26 Do is de Keenich ganz draurich wor, awer weil er geschweert hott un wäh seine Gäscht hat er’m dene Wunsch net abschlahn wolle. 27 Also hat er gleich e Henker fortgeschickt un hat em Order gebb, fer’m Johannes sei Kopp beiseschaffe. Do is der Henker fortgang un hat de Johannes im Gefängnis gekäbbt. 28 Dodrufhin hat er sei Kopp uf eme Deller gebrung un hat ne dem Mäde gebb, un das Mäde hat ne seiner Mudder gebb.
29 Wie em Johannes sei Jinger das geheert hann, sinn se komm un hann sei Leich geholl un hann se i’me Grab beigesetzt.
De Jesus gebt 5.000 Leit ebbes se esse
30 Dodenoha sinn die Aposchdele wider beim Jesus sesammekomm un hann em alles verzehlt, was se gemacht un was se de Leit beigebrung hann. 31 Do hat de Jesus zu ne gesaht: „Kommen met mer an e abgelähner Platz, wo mer allän sinn känne, un ruhen eich e bissje aus.“ Es ware nämlich so vil Leit do, wo komm un gang sinn, dass de Jesus un sei Aposchdele net emo Zeit fer se esse hodde.
6:30a Das hääscht wie die Aposchdele ihr Ufdraach ausgefiehrt hodde, wo se de Jesus defor ausgeschickt hott (vgl. die Verse 7 un 12 bis 13).
32 Do sinn se me’m Boot in e abgelähni Geechend gefahr, fer allän se sinn. 33 Awer die Leit hann se fortfahre gesiehn, un vil Leit hann de Jesus erkannt. Aus jeder Stadt sinn se zu Fuß in die abgeläh Geechend gelaf un ware noch vor’m Jesus un seine Jinger dort. [So sinn se bei’m beinannergelaf.]
34 Un wie de Jesus ausgestieh is un die vile Leit gesiehn hat, hann se ne gedauert, weil se wie Schäf ware, wo kä Hirt hann. Dodrufhin hat er angefang, fer ne vil Sache beisebringe.
35 Gäh Owend sinn sei Jinger dann bei ne komm un hann gesaht: „Das do is e abgelähner Platz, un es is schun spät. 36 Schick die Leit fort, dass’e uf die Heef un in die Därfer do erum gehn un sich Brot kafe känne. Se hann nämlich nix se esse.“ 37 Dodruf hat de Jesus zu seine Jinger gesaht: „Gewen ihr ne doch ebbes se esse!“ Do hann se zu’m gesaht: „Solle mer dann fortgehn un fer 200 Denarea Brot kafe un’e das se esse gewe?“ 38 Do hat er se gefroht: „Wiffel Brot hann’er dann? Gehn un guggen emo noh.“ Do sinn se nohgugge gang un hann gesaht: „Finnef Laib Brot, un zwä Fisch.“
6:37a Das war de Wert vun 8 Monatslehn.
39 Dodrufhin hat de Jesus de Leit Order gebb, se sollde sich allegar in Grubbe uf’s griene Gras hugge.
40 Do hann se sich in Grubbe zu hunnert un in Grubbe zu fuffzich hingehuckt.
41 Dann hat de Jesus die finnef Laib Brot un die zwä Fisch geholl un hat in de Himmel enufgeguckt un Gott dangge gesaht. Dodenoh hat er die Brode durchgebroch un hat se seine Jinger gebb, dass die se an die Leit hann solle ausdäle. Aach die zwä Fisch hat er unner ne allegar verdäle gelosst.
42 Do hann se all gess un sinn satt wor.
43 Un wie se die Reschde vum Brot un vun dene Fisch ufgehob hann, sinn zwällef Kärb voll wor.
44 Es ware ungefähr 5.000 Mannsleit,a wo vun dene Brode gess hodde.
6:44a Unner dene Leit, wo satt wor sinn, ware aach Weibsleit un Kinner (vgl. Mt 14,21), awer nur die Mannsleit sinn gezehlt wor.
Wie de Jesus iwer’s Wasser gang is
45 Gleich dodenoh hat de Jesus sei Jinger gehääscht, fer ins Boot se steihe un als eniwer uf die anner Seit noh Betsaida se fahre. Er selwer hat seeerscht noch die Leit hämmschigge wolle. 46 Wie se fort ware, is er uf e Berch gang, fer se bäde.
47 Wie’s Owend wor is, war das Boot midde uf em See, un er war allän an Land.
48 Do hat er gesiehn, wie sich sei Jinger beim Rudere abgequeelt hann. Se hann nämlich Gähewind gehat. In de viert Naachtwach is er dann bei se komm. Er is uf em Wasser gang, hat awer an’e vorbeigehn wolle.
49 Wie se ne iwer de See komme gesiehn hann, hann se gemännt, es wär e Gespenst, un hann gekrisch.
50 Se hann’e nämlich allegar gesiehn un sinn verschrock. De Jesus hat awer gleich met ne geschwätzt. „Sinn ganz ruhich!“, hat er zu ne gesaht. „Ich bin’s! Ihr brauche kä Angscht se hann!“
51 Dann is er bei se ins Boot gestieh, un die Luft hat nohgelosst. Do hann se sich gewunnert un ware ganz außer sich.
52 Se hann nämlich das Wunner me’m Brot immer noch net kabiert gehat, weil ihr Herz noch hart war.
De Jesus macht Krangge im Gebiet vun Genezaret gesund
53 Wie se uf die anner Seit vum See gefahr ware, sinn se ins Gebiet vun Genezaret komm un hann dort angeleht.
54 Un wie se aus em Boot gestieh sinn, hann die Leit de Jesus gleich erkannt,
55 un se sinn durch die ganz Geechend gelaf un hann angefang, fer die Krangge uf Draache iwerall dorthin se drahn, wo se geheert hann, dass de Jesus wär.
56 Iwerall wo de Jesus aach hingang is, in Därfer oder Städt oder uf Heef: Die Leit hann die Krangge uf die Marktplätz geleht un hann de Jesus angebeddelt, er sollt die Krangge doch wenichdens an de Zibbel vun seine Kläder dranfahre losse. Un allegar, wo an’e drangefahr hann, sinn gesund wor.
Die Pharisäer un Schriftgelehrde wolle me’m Jesus dischbediere
1 Dodenoh sinn die Pharisäer un e paar Schriftgelehrde, wo vun Jerusalem komm ware, bei’m Jesus sesammekomm. 2 Un wie se gesiehn hann, dass e paar vum Jesus seine Jinger ihr Brot met unreine, das hääscht met ungewäschde Hänn gess hann, hann se die Nas dodriwer gerumbelt.
3 Die Pharisäer un all die annere Judde esse nämlich nur, wann se sich vorher met erer Hand voll Wassera die Hänn gewäscht hann. So halle se sich an das, was ne ihr Vorfahre iwerliwert hann. 4 Aach wann se vum Marktplatz komme, esse se net, wann se sich net vorher gewäscht hann. Noch e Haufe annere Sache halle se in, so wie se’s iwerliwert krieht hann. So wäsche se zum Beispiel aach Becher, Gescherr aus Ton, Kessel un Dische ab.
7:3a Wärtlich: met de Fauscht. Die Bedeidung vun dem Begriff is net ganz geklärt. Annere iwersetze: grindlich oder: in erer Schissel.
5 Do hann die Pharisäer un Schriftgelehrde de Jesus gefroht: „Fer was läwe’nn dei Jinger net noh dem, was uns unser Vorfahre iwerliwert hann? Fer was esse se ihr Brot met dreggiche Hänn?“ 6 De Jesus hat dodruf zu ne gesaht: „De Jesaja hat Recht met dem, was er iwer eich Scheinheiliche prophezeit hat. So steht’s nämlich geschrieb:
7
8 Was Gott gebott hat, losse ner falle, un halle eich an das, was Mensche iwerliwert hann. [Ihr wäsche’s Gescherr aus Ton un Becher ab, un genauso mache ner’s noch met eme Haufe annere Sache!]“
9 Un de Jesus hat außerdem zu ne gesaht: „Ganz siwegescheit setze ner außer Kraft, was Gott gebott hat, fer eich an das halle se känne, was ner iwerliwert krieht hann.
10 De Mose hat gesaht:
Was rein un was unrein is
14 Dodenoh hat de Jesus die Leit allegar bei sich geruf un hat zu ne gesaht: „Heeren mich emo allegar an un dun begreife: 15 Nix, was außerhalb vum Mensch is un in’e eninkommt, kann ne unrein mache. Nur das, was aus em Mensch erauskommt, macht ne unrein! [ 16 Wann jemand Ohre hat fer se heere, soll er heere!“]
17 Wie de Jesus dann vun de Leit fort is un hämmgang war, hann’e sei Jinger gefroht, was das Gleichnis bedeide soll. 18 „Sinn ihr dann aach so unverstännich?“, hat er do zu ne gesaht. „Siehn’er dann net in, dass alles, was vun auße in de Mensch kommt, de Mensch net unrein mache kann? 19 Das geht doch net in sei Herz. Es geht im Gähedäl nur in de Mah un kommt vun dort uf em nadierliche Wääch, wo alles Esse reinicht, wider eraus.“
20 Dodenoh hat de Jesus gesaht: „Was aus em Mensch erauskommt, das macht ne unrein!
21 Vun inne, aus em Herz vum Mensch, kommt’s nämlich, dass er Beeses denkt, dass er näwenausgeht, hurt, annere umbringt,
22 un klaut, dass er uf’s Geld aus is, schroh un falsch is, nix auslosst, neidisch is, annere schlecht macht un hochgestoch un dumm debei is.
23 All das Beese kommt vun inne eraus un macht de Mensch unrein!“
De Jesus macht die Dochder vun erer Fra aus Syrophenizje gesund
24 Vun dort hat sich de Jesus dann uf de Wääch gemacht un is in die Geechend vun Tirus un Sidon gang. Er is in e Haus un hat gewollt, dass nimand ebbes dodevun metkrieht, awer das hat jo net geheim bleiwe känne.
25 Schun hat e Fra vu’m geheert gehat. Die hat e Mäde gehat, wo vu’me unsauwere Geischt besess war. Die Fra is gelaf komm un hat sich vor sei Fieß geschmiss –
26 se war e Griechin, e gebirdichi Syrophenizjerin – un hat gebeddelt, dass er dene Dämon aus ihrer Dochder ausdreiwe sollt.
27 Do hat de Jesus zu rer gesaht: „Loss doch emo seeerscht die Kinner satt werre! Es is nämlich net richdich, wa’mer de Kinner es Brot ewegnemmt un dut’s de Hinncher hinschmeiße.“
28 Die Fra hat dodruf awer zu’m gesaht: „Jo, Herr, awer aach fer die Hinncher unner’m Disch fallt ebbes vun dem Brot ab, wo die Kinner esse.“
29 Dodrufhin hat de Jesus zu rer gesaht: „Weil du das gesaht hascht, kannsch’e hämmgehn. Der Dämon is aus deiner Dochder erausgefahr!“
30 Un wie die Fra hämmkomm is, hat se ihr Kind gesiehn, wie’s uf em Bett geläh hat. Se hat gleich gemerkt, dass der Dämon erausgefahr war.
De Jesus macht e dabstummer Mann gesund
31 Dodenoh is de Jesus wider aus de Geechend vun Tirus un Sidon fort un is an de See vun Galiläa komm, midde ins Gebiet vun de zeh Städt.
32 Dort hann die Leit e Mann bei ne gebrung, wo dab war un net richdich hat känne schwätze. Se hann de Jesus gefroht, ob er dem Mann die Hand uflehe dät.
33 Do hat de Jesus dene Mann uf die Seit geholl, eweg vun de Leit, un hat em die Finger in die Ohre gesteckt un is met e bissje Spauz iwer sei Zung gefahr.
34 Dann hat er enuf in de Himmel geguckt un hat met eme Seifzer zu dem Mann gesaht: „Effata!“ – Das hääscht: „Geh uf!“
35 Do sinn die Ohre vun dem Mann uf de Stell ufgang, un die lahm Zung hat sich geleest, un er hat richdich schwätze känne.
36 Dodrufhin hat de Jesus de Leit verbott, fer irjend jemand ebbes dodevun se verzehle, awer je meh wo er’s ne verbott hat, umso meh hann se’s erumgedrah.
37 Iwer die Moße dief beindruckt hann se gesaht: „Der hat alles gutt gemacht. Der macht sogar, dass die Dawe heere un die Stumme schwätze känne.“
Wie de Jesus 4.000 Leit ebbes se esse gebb hat
1 In dene Daache hann sich arich vil Leit versammelt gehat. Un weil se nix se esse hodde, hat de Jesus sei Jinger bei sich geruf un hat zu ne gesaht: 2 „Die Leit dauere mich! Die sinn nämlich schun seit drei Daache bei mer un hann nix meh se esse. 3 Wann ich se uf nichdere Mah hämmschigge, breche se unnerwäächs noch sesamme. E paar vun’e sinn nämlich vun weit her komm.“ 4 Dodruf hann sei Jinger zu’m gesaht: „Wo soll mer dann in do der abgeläh Geechend Brot herkriehn, fer se allegar satt se mache?“ 5 „Wiffel Brot hann’er dann?“, hat de Jesus sei Jinger do gefroht. „Siwe Laib“, hann se do gesaht.
6 Dodrufhin hat de Jesus de Leit Order gebb, fer sich uf de Boddem se hugge. Dann hat er die siwe Laib Brot genumm, hat Gott dangge gesaht un hat se durchgebroch un seine Jinger gebb, dass die se hann solle verdäle. Do hann die se an die Leit verdält. 7 Se hann aach noch e paar kläne Fisch gehat. Fer die hat de Jesus Gott aach dangge gesaht un hat se ausdäle gelosst. 8 Do hann die Leit gess un sinn satt wor. Dodrufhin hann die Jinger siwe Kärb voll Brogge ingesammelt. Die ware iwerich geblieb. 9 Es ware awer an die 4.000 Mannsleit, wo gess hodde.
Dodenoh hat de Jesus die Leit hämmgeschickt
10 un is gleich met seine Jinger ins Boot gestieh un in die Geechend vun Dalmanuda gefahr.
Die Pharisäer verlange e Zääche vum Jesus
11 Dort sinn die Pharisäer bei ne komm un hann angefang, fer met em se dischbediere. Se hann e Zääche vum Himmel vu’m verlangt, fer ne uf die Prob se stelle.
12 Do hat de Jesus e diefer Seifzer gedun un hat gesaht: „Fer was dut’enn do die Generation nur e Zääche verlange? Das äne sahn ich eich: Se krieht kä Zääche!“
13 Dann hat er die Pharisäer stehn gelosst un is wider ins Boot gestieh un uf die anner Seit vum See gefahr.
De Jesus warnt die Leit vor de Pharisäer un vor’m Herodes
14 Die Jinger hann awer vergess gehat, fer genunk Brot metsenemme. Se hann nur e änziches im Boot bei sich gehat.
15 Do hat se de Jesus gewarnt. „Bassen uf!“, hat er gesaht, „un nemmen eich vor’m Sauerdääch vun de Pharisäer un vor’m Sauerdääch vum Herodes in Acht.“
16 Do hann se sich Gedangge gemacht un hann zuenanner gesaht: „Das saht er, weil mer kä Brot hann.“
17 Wie de Jesus gemerkt hat, was se beschäfdicht hat, hat er zu ne gesaht: „Fer was mache ner eich dann Gedangge, weil ner kä Brot hann? Begreife un verstehn’er dann immer noch nix? Is eier Herz immer noch hart?
18
Wie de Jesus e blinder Mann in Betsaida gesund gemacht hat
22 Dodenoh is de Jesus noh Betsaida komm. Dort hann die Leit e Blinder bei ne gebrung un hann’e gefroht, ob er emo an dene Blinde dranfahre dät.
23 Do hat de Jesus dene Blinde an de Hand geholl un hat ne aus dem Dorf gefiehrt. Dann hat er’m in die Aue gespauzt un hat em die Hänn ufgeleht un’e gefroht, ob er ebbes siehn dät.
24 Do hat der Mann die Aue ufgesperrt un hat gesaht: „Ich siehn Mensche, awer se siehn aus wie Bäm, wo hin- un hergehn.“
25 Do hat de Jesus noch emo die Hänn uf sei Aue geleht un hat zu’m gesaht, er sollt noch emo die Aue ufsperre. Do war er gesund un hat die Leit allegar deitlich siehn känne.
26 De Jesus hat dene Mann dann hämmgeschickt un hat gesaht: „Geh awer net ins Dorf serick, [un verzehl dort nimand ebbes dodevun].“
DE MARKUS DUT BERICHDE, WIE DE JESUS UN SEI JINGER NOH JERUSALEM GANG SINN: 8,27-10,52
De Petrus bekennt sich zum Jesus
27 Dodenoh is de Jesus met seine Jinger in die Därfer bei Cäsarea Philibbi gang. Unnerwäächs hat er se gefroht: „Was sahn’enn die Leit eichentlich, wer ich bin?“
28 „Se sahn: Du bischt de Johannes, wo gedaft hat“, hann die Jinger dodruf gesaht. „Annere sahn: Du bischt de Elija, un noch annere: Du bischt äner vun de Prophede!“
29 Do hat se de Jesus gefroht: „Un ihr, was sahn ihr, wer ich bin?“ „Du bischt de Messias!“, hat de Petrus dodruf zu’m gesaht.
30 Dodrufhin hat ne de Jesus verbott, fer met irjend jemand iwer ne se schwätze.
De Jesus kinnicht zum eerschde Mo an, dass er vil durchmache un sterwe muss
31 Dann hat de Jesus angefang, fer seine Jinger ebbes beisebringe: „Ich, de Menschesohn, muss vil durchmache un vun de Ällschde un vun de Hoheprieschder un Schriftgelehrde verstoßt werre. Ich muss umgebrung werre un noh drei Daache wider ufstehn!“
32 Ganz frei hat de Jesus dodevun geschwätzt. Do hat ne de Petrus uf die Seit genumm un hat angefang, fer em Vorwirf se mache.
33 De Jesus hat sich awer erumgedräht un hat sei Jinger angeguckt. Dann hat er me’m Petrus gescholl. „Mach, dass de fortkommscht, du Deiwel!“, hat er gesaht. „Du hascht nämlich im Sinn, was die Mensche wolle un net das, was Gott will.“
Vum richdiche Läwe me’m Jesus
34 Dodenoh hat de Jesus die Leit un sei Jinger bei sich geruf un hat zu ne gesaht: „Wer mir nohkomme will, soll sich selwer ufgewe un soll sei Kreiz uf sich nemme u’met mer komme! 35 Wer nämlich sei Läwe redde will, dut’s verliere. Wer awer sei Läwe wäh mir un wäh de gutt Nohricht verliert, der dut’s redde. 36 Was nutzt’s dann schun eme Mensch, wann er die ganz Welt gewinnt un dodebei sei Seel verliert? 37 U’met was for’me Preis kann e Mensch sei Seel serickkafe? 38 Wer awer vor do der treilos un sindich Generation net zu mir un zu dem, was ich sahn, steht, zu dem stehn ich, de Menschesohn, dann aach net, wann ich met de heiliche Engel in de Herrlichkät vu’meim Vadder komme.“
1 Un weider hat de Jesus zu ne gesaht: „Das äne sahn ich eich: Vun dene, wo do stehn, dun e paar net sterwe, bis se gesiehn hann, dass Gott sei Reich met Macht komm is.“
De Jesus werd ganz annerschder
2 Sechs Daache späder hat de Jesus de Petrus, de Jakobus un de Johannes metgenumm un is met ne uf e hoocher Berch gang, wo se ganz allän ware. Dort is er vor ihre Aue uf ämo ganz annerschder wor. 3 Sei Kläder hann angefang fer se glänze un sinn schneeweiß wor, so weiß, wie se uf de ganz Welt kä Duuchbleicher mache kann. 4 Dann sinn de Elija un de Mose vor ne erschien un hann me’m Jesus geschwätzt. 5 „Määschder“, hat de Petrus do zum Jesus gesaht, „es is gutt, dass mer do sinn. Mir wolle drei Haisjer baue, äns fer dich, äns fer de Mose un äns fer de Elija!“ 6 Er hat awer net gewisst, was er noch hat solle sahn. Se hann’s nämlich orndlich met de Angscht se dun krieht gehat. 7 Dann is e Wolk komm un hat ihr Schadde uf se geschmiss. Un aus der Wolk is e Stimm komm, wo gesaht hat: „Das do is mei liewer Sohn. Uf dene solle ner heere!“ 8 Un wie de Petrus, de Jakobus un de Johannes um sich erumgeguckt hann, hann se uf ämo nimand meh bei sich gesiehn wie nur de Jesus.
9 Wie se dann vun dem Berch erunnergang sinn, hat ne de Jesus verbott, fer irjend jemand se verzehle, was se gesiehn hodde, bis er, de Menschesohn, vun de Dode ufgestann wär. 10 Do hann se die Sach fer sich behall, awer äner hat de annere gefroht, was das bedeide soll: vun de Dode ufstehn.
11 Dodenoh hann se de Jesus gefroht: „Fer was sahn’enn die Schriftgelehrde, dass de Elija seeerscht komme muss?“
12 De Jesus hat dodruf zu ne gesaht: „Es stimmt, de Elija kommt seeerscht un bringt alles wider in die Reih. Awer fer was hääscht’s dann in de Heilich Schrift vu’mir, em Menschesohn, dass ich vil durchmache un veracht werre muss?
13 Ich sahn eich awer: De Elija is schun komm, awer die Leit hann met em gemacht, was se gewollt hann, genauso, wie’s iwer ne geschrieb steht.“
E Bub, wo besess is, werd frei
14 Wie de Jesus bei die annere Jinger serickkomm is, hat er gesiehn, dass e Haufe Leit um se erumgestann hann, un Schriftgelehrde, wo met ne dischbediert hann. 15 Un wie die Leit de Jesus gesiehn hann, sinn se uf de Stell allegar bei ne gerennt un hann’e ganz ufgereecht begrießt. 16 „Fer was dun’er dann met meine Jinger dischbediere?“, hat de Jesus die Schriftgelehrde do gefroht. 17 Un äner vun dene Leit hat dodruf gesaht: „Määschder, ich ha’mei Bub do bei dich gebrung. Der kann net schwätze, weil er vu’me Geischt besess is. 18 Immer, wann der Geischt iwer ne herfallt, schmeißt er ne uf de Boddem. Dann krieht mei Bub Schaum vor de Mund un klabbert met de Zänn un werd ganz steif. Ich hann schun deine Jinger gesaht, dass’e dene Geischt ausdreiwe sollde, awer se hann’s net ferdichgebrung.“ 19 Do hat de Jesus zu dem Mann gesaht: „Ach, was sinn’er doch for e unglaiwichi Generation! Wie lang muss ich noch bei eich bleiwe? Wie lang muss ich eich noch aushalle? Bringen dene Bub emo bei mich!“ 20 Do hann’e die Leit bei ne gebrung. Un wie der Geischt de Jesus gesiehn hat, hat er dene Bub uf de Stell hin- un hergeriss. Der Bub is uf de Boddem gefall un hat sich met Schaum vor’m Mund do erumgewänzelt. 21 „Wie lang hat er’nn das schun?“, hat de Jesus dem Bub sei Vadder do gefroht, un der hat gesaht: „Vun Kind an! 22 Der Geischt hat ne schun oft ins Feier oder ins Wasser geschmiss, fer ne umsebringe. Awer erbarm dich iwer uns un helf uns, wann du ebbes kannscht.“ 23 Do hat de Jesus zu dem Mann gesaht: „Wann de’s glawe kannscht: Fer dene, wo glabt, is alles meechlich!“ 24 „Ich glawe, Herr! Helf mer aus meim Unglawe eraus!“, hat der Vadder vun dem Kind do gleich met Träne in de Stimm gekrisch.
25 Wie de Jesus gesiehn hat, dass immer meh Leit beinannergelaf sinn, hat er dem unsauwere Geischt gedroht un hat zu’m gesaht: „Du stummer un dawer Geischt, ich befehle dir: Komm aus dem Bub eraus un geh nie meh in’e serick!“ 26 Do hat der Geischt dene Bub schrecklich hin- un hergeriss un is met laudem Gekrääsch erausgefahr. Dodenoh hat der Bub wie dot do geläh, so dass e Haufe Leit gesaht hann: „Der is awei gestorb.“ 27 Awer de Jesus hat ne an de Hand genumm un hat em ufgeholf. Do is er ufgestann.
28 Wie de Jesus hämmkomm is un wie se allän ware, hann’e sei Jinger gefroht: „Fer was ha’mir dann dene Geischt net ausdreiwe känne?“
29 De Jesus hat zu ne gesaht: „Do die Sort ka’mer nur ausdreiwe, wa’mer bäde [un faschde] dut!“
De Jesus kinnicht zum zwädde Mo an, dass er vil durchmache un sterwe muss
30 Dodenoh is de Jesus met seine Jinger vun dorta fortgang un is durch Galiläa gezoh. Er hat awer net gewollt, dass irjend jemand ebbes dodevun metkrieht,
31 weil er seine Jinger ebbes beigebrung hat. „Ich, de Menschesohn, werre in die Gewalt vun de Mensche ausgeliwert, un se bringe mich um“, hat er zu ne gesaht. „Awer wann se mich umgebrung hann, dun ich am dridde Daach wider ufstehn!“
32 Die Jinger hann awer net verstann, was er do gesaht hat, un se hann sich aach net getraut, fer ne se frohe, was er dodemet gemännt hat.
9:30a De Jesus is met seine Jinger wahrscheinlich aus de Geechend vun Cäsarea Philibbi fortgang (vgl. Mk 8,27). Das Haus, wo er in Vers 28 eningang is, un der Berch, wo se druf ware (vgl. V.2), ware wahrscheinlich im selwe Gebiet.
Wer is de Greeschde?
33 Dann is de Jesus noh Kapernaum komm, un wie er im Haus war,a hat er sei Jinger gefroht: „Was hann’er dann unnerwäächs metenanner verhannelt?“
34 Do hann se kä Mucks vun sich gebb. Se hann nämlich unnerwäächs metenanner driwer verhannelt gehat, wer de Greeschde is.
35 Do hat sich de Jesus hingehuckt un hat die zwällef Jinger bei sich geruf un zu ne gesaht: „Wer de Eerschde sinn will, soll de Letschde vun eich allegar werre un all dene annere diene!“
36 Dodenoh hat er e Kind genumm un hat’s midde unner se gestellt. Dann hat er das Kind in sei Arme genumm un hat zu seine Jinger gesaht:
37 „Wer so e Kind i’meim Name ufnemmt, dut mich ufnemme. Un wer mich ufnemmt, der nemmt aach dene uf, wo mich geschickt hat, un net nur mich.“
9:33a Wahrscheinlich in dem Haus, wo de Petrus un de Andreas gewohnt hann (vgl. Mk 1,29).
Der Unbekannde, wo im Name vum Jesus Dämone ausgedrieb hat
38 „Määschder“, hat de Johannes do zum Jesus gesaht, „mir hann gesiehn, wie äner, wo net zu uns geheert, in deim Name Dämone ausgedrieb hat. Do ha’mer’m das verbott, weil er käner vun uns is.“ 39 „Dun em das net verbiede!“, hat de Jesus do gesaht. „Nimand, wo i’meim Name e Wunner dut, kann gleich hinnerher schlecht iwer mich schwätze. 40 Wer nämlich net gäh uns is, steht uf unserer Seit.“
41 „Das äne sahn ich eich: Wer eich aach nur e Becher voll Wasser i’meim Name se dringge gebt, weil ner zu Chrischdus geheere, der krieht uf jede Fall sei Lohn dodefor!“
De Jesus warnt vor de Verfiehrung
42 „Wer awer äner vun do dene Kläne, wo a’mich glawe, zum Beese verfiehrt, fer dene wär’s besser, wa’mer’m e Miehlestän um de Hals hängge un’e dodemet ins Meer schmeiße dät.“
43 „Hack dei Hand ab, wann se dich zum Beese verfiehrt. Es is besser fer dich, wann du ohne Hand ins ewiche Läwe gehscht, als wie wann du zwä Hänn hascht un in die Häll kommscht, in das Feier, wo nie ufheert se brenne. [
44 In de Häll
Vum Salz
49 „Jeder werd met Feier gesalzt, [un jedes Opfer werd met Salz gesalzt].
50 Es Salz is ebbes Guddes. Wann’s Salz awer sei Kraft verliert, met was wolle ner’m dann sei Wirzkraft serickgewe? Sorjen also defor, dass ner Salz in eich hann, un hallen Friede unnernanner!“
De Jesus macht sich uf de Wääch noh Judäa
1 Dodenoh hat sich de Jesus vun dorta uf de Wääch gemacht un is durch die Geechend uf de anner Seit vum Jordan gezoh un ins Gebiet vun Judäa komm. Dort sinn die Leit wider schareweis bei’m sesammegelaf, un er hat se wider unnerwies, so wie er’s gewehnt war.
10:1a Meechlicherweis vun Kapernaum.
Iwer die Eh un die Eheschädung
2 Do sinn die Pharisäer bei ne komm un hann’e gefroht, ob sich e Mann vun seiner Fra schäde losse darf. Dodemet hann se ne uf die Prob stelle wolle.
3 Dodruf hat de Jesus zu ne gesaht: „Was for Vorschrift hat eich dann de Mose gebb?“
4 „De Mose hat eme Mann erlabt, fer e Schädungsurkund aussestelle un sich so vun seiner Fra schäde se losse“, hann se gesaht.
5 Dodruf hat ne de Jesus Beschäd gebb: „Nur weil ner so hartherzich sinn, hat er eich do das Gesetz ufgeschrieb.
6 Awer am Anfang, wie Gott alles gemacht hat,
10 Dehämm hann’e sei Jinger dann noch emo noh der Sach gefroht.
11 Do hat er zu ne gesaht: „Wer sich vun seiner Fra schäde losst un e anneri heiradt, geht seiner eerscht Fra gähiwer näwenaus.
12 Un wann sich e Fra vun ihrm Mann schäde losst un e annerer heiradt, geht die aach näwenaus.“
De Jesus dut die Kinner seechne
13 Die Leit hann aach Kinner bei de Jesus gebrung un hann gewollt, dass er ne die Hänn uflehe dät, awer die Jinger hann die, wo se gebrung hann, barsch abgewies.
14 Wie de Jesus das gesiehn hat, is er bees wor un hat zu seine Jinger gesaht: „Lossen doch die Kinner bei mich komme, un hallen se net dodevun ab! Gott sei Reich geheert nämlich Mensche, wo so sinn wie do die Kinner.
15 Das äne sahn ich eich: Wer Gott sei Reich net so annemmt wie e Kind, kommt net enin.“
16 Dodrufhin hat er die Kinner in sei Arme genumm un hat ne die Hänn ufgeleht un se geseechent.
E reicher Mann froht noh’m ewiche Läwe
17 Wie sich de Jesus dann wider uf de Wääch gemacht hat, is e Mann angerennt komm un is vor’m uf die Knie gefall un hat ne gefroht: „Gudder Määschder, was muss ich’enn mache, fer’s ewiche Läwe se erwe?“
18 „Fer was nennsch’e mich dann gutt?“, hat de Jesus do zu’m gesaht. „Gutt is nur Gott, sunscht nimand!
19 Du wääscht doch, was Gott gebott hat:
21 Do hat ne de Jesus angeguckt. Er hat ne arich geschätzt. „Äns fählt der awer noch!“, hat er zu’m gesaht. „Geh, un verkaf alles, was de hascht, un gebb’s Geld, wo de dodefor kriehscht, an die Arme. Dann hasch’de e Schatz im Himmel. Un dann komm, nemm dei Kreiz uf dich, un komm met mer.“ 22 Wie der Mann das do geheert hat, war er ferdich met de Welt un is draurich fortgeschlich. Er war nämlich zimlich reich.
23 Do hat de Jesus um sich erumgeguckt un hat zu seine Jinger gesaht: „Wie schwär is es doch fer Leit, wo vil hann, fer in Gott sei Reich se komme!“
24 Do sinn die Jinger iwer das, was de Jesus grad gesaht hat, arich verschrock, awer de Jesus hat noch emo zu ne gesaht: „Ihr Kinner, wie schwär is es [fer die, wo immer nur uf de Reichdum zehle], fer in Gott sei Reich se komme!
25 Es is leichder fer e Kamel, fer durch’s Nodelehr se gehn als wie fer e Reicher, fer in Gott sei Reich se komme!“
26 Do sinn die Jinger noch meh verschrock un hann zuenanner gesaht: „Wer kann’enn dann iwerhaupt noch gerett werre?“
27 De Jesus hat se angeguckt un hat gesaht: „Bei de Mensche is das unmeechlich, awer net bei Gott! Bei Gott is nämlich alles meechlich!“
Vum Lohn, wo die kriehn, wo ihr Wääch me’m Jesus gehn
28 Dodrufhin hat de Petrus angefang, fer zum Jesus se sahn: „Guck emo, mir hann doch alles stehn- un leihegelosst un sinn met der gang.“
29 „Das äne sahn ich eich“, hat de Jesus dodruf gesaht, „jeder, wo wäh mir un wäh de gutt Nohricht sei Haus, sei Brieder oder sei Schweschdere, sei Vadder oder sei Mudder, sei Fra oder sei Kinner oder sei Felder sericklosst,
30 der krieht das hunnertfach serick! Jetz grad in do der Zeit krieht er schun Haiser un Brieder, Schweschdere un Muddere, Kinner un Felder – sogar wann er verfolcht werd –, un in der Welt, wo eerscht kommt, krieht er es ewiche Läwe.
31 Vil awer, wo jetz die Eerschde sinn, sinn dann die Letschde, un die Letschde sinn die Eerschde!“
De Jesus kinnicht zum dridde Mo an, dass er vil durchmache un sterwe muss
32 De Jesus un sei Jinger ware uf em Wääch noh Jerusalem enuf, un de Jesus is vor ne hergang. Die Jinger hann sich seeerscht gewunnert, un wie se’m als weider nohgang sinn, hann se Angscht krieht. Do hat de Jesus die Zwällef noch emo uf die Seit genumm un hat angefang, fer ne se sahn, was met em bassiere dät:
33 „Horchen emo her! Mir gehn jetz noh Jerusalem. Dort werr ich, de Menschesohn, an die Hoheprieschder un Schriftgelehrde ausgeliwert. Die verurdäle mich zum Dod un gewe mich weider an Leit, wo kä Judde sinn.
34 Dann verspodde mich die Leit, wo kä Judde sinn, un du’mich gääschele. Se spauze uf mich un bringe mich um, awer am dridde Daach stehn ich wider uf.“
Em Zebedäus sei Buwe wolle die beschde Plätz im Himmel hann
35 Dodenoh sinn de Jakobus un de Johannes bei de Jesus gang. Das ware em Zebedäus sei Buwe. „Määschder“, hann se gesaht, „mir hädde gäre, dass du uns e Wunsch erfillscht.“ 36 „Was soll ich’enn fer eich mache?“, hat se de Jesus gefroht. 37 Do hann se zu’m gesaht: „Gebb uns dei Wort, dass mer in deiner Herrlichkät näwe der hugge dirfe, der äne rechts un der annere links vun der!“a 38 „Ihr wisse gar net, was ner do verlange!“, hat de Jesus do zu ne gesaht. „Känne ihr dann dene Kelch ausdringge, wo ich ausdringge muss? Känne ihr die Daf uf eich nemme, wo ich demet gedaft werre?“ 39 Do hann se zu’m gesaht: „Das känne mer!“ „Ihr dringge zwar emo dene Kelch aus, wo ich ausdringge muss, un nemme die Daf uf eich, wo ich demet gedaft werre“, hat de Jesus do zu ne gesaht, 40 „awer die Plätz rechts un links vu’mir se vergewe, is net mei Sach. Uf dene Plätz hugge emo die, wo Gott dodefor bestimmt hat.“
10:37a Die mächdichde Leit i’me Reich hann frieher rechts un links vum Keenich gehuckt.
41 Wie die annere zeh Jinger das geheert hann, ware se schlecht uf de Jakobus un de Johannes se schwätze.
42 De Jesus hat se do allegar bei sich geruf un hat zu ne gesaht: „Ihr wisse doch: Die, wo als Herrscher vun de Välger gille, unnerdrigge die Välger, un ihr Owerschde missbrauche ihr Macht gäh se.
43 Awer bei eich soll das net so sinn! Im Gähedäl! Wer bei eich groß werre will, soll eier Diener sinn,
44 un wer vun eich de Eerschde sinn will, soll de Knecht vun eich allegar werre.
45 Ich, de Menschesohn, bin jo aach net komm, fer mich bediene se losse. Ich bin im Gähedäl komm, fer se diene un fer mei Läwe als Bezahlung fer e Haufe Mensche hersegewe!“a
10:45a Manche Biwellehrer glawe, dass do der Vers es Thema vum Markusevangelium is.
De blinde Bardimäus vun Jericho
46 Dodenoh sinn se noh Jericho komm. Un wie de Jesus met seine Jinger un zimlich vil annere Leit wider aus Jericho fortgang is, hat dort am Wääch de blinde Bardimäus, em Timäus sei Bub, gehuckt un hat gebeddelt.
47 Wie der geheert hat, dass de Jesus vun Nazaret vorbeigeht, hat er angefang, fer lauthals se rufe: „Jesus, du Sohn vum David, erbarm dich iwer mich!“
48 Dodrufhin hann’e e Haufe Leit angefahr un hann em gebott, fer ruhich se sinn, awer er hat nur noch lauder geruf: „Du Sohn vum David, erbarm dich iwer mich!“
49 Do is de Jesus stehn geblieb un hat zu de Leit gesaht, se sollde ne mo rufe gehn. Do sinn se dene Blinde rufe gang un hann zu’m gesaht: „Sei ganz ruhich, un steh uf! De Jesus ruft dich bei sich.“
50 Dodrufhin hat der Blinde sei Mandel uf die Seit geschmiss un is ufgestann un bei de Jesus gang.
51 „Was soll ich’enn fer dich mache?“, hat ne de Jesus do gefroht, un der Blinde hat zu’m gesaht: „Määschder, ich will wider siehn känne!“
52 „Geh nur!“, hat de Jesus do zu’m gesaht. „Dei Glawe hat dich gerett!“ Un im selwe Aueblick hat er wider siehn känne un is de ganze Wääch hinner’m Jesus hergang.
DE MARKUS BESCHREIBT DIE LETSCHDE DAACHE, WO DE JESUS IN JERUSALEM WAR: 11,1-13,37
De Jesus kommt in Jerusalem an
1 Wie de Jesus un sei Jinger dann in die Näh vun Jerusalem komm sinn, noh Betfage un noh Bedanie am Eelberch, hat de Jesus zwä vun seine Jinger fortgeschickt 2 un hat zu ne gesaht: „Gehn emo in das Dorf, wo do vor eich leiht. Un gleich wann’er eninkomme, finne ner e klänes Eselche, wo dort angebunn is. Uf dem is noch nie e Mensch geritt. Machen’s los, un bringen’s do her! 3 Un wann jemand zu eich saht: ‚Was mache ihr’nn do?’, sahn’er: ‚De Herr brauch’s!’ Der, wo das Eselche hingeheert, schickt’s dann gleich do her.“
4 Do hann sich die Zwä uf de Wääch gemacht un hann das kläne Eselche gefunn, wo a’me Dor drauß an de Stroß angebunn war. Se hann’s losgemacht, 5 awer e paar vun dene Leit, wo dort erumgestann hann, hann se gefroht: „Wie komme ihr’nn dezu, fer das Eselche do lossebinne?“ 6 Do hann se dene Leit so Antwort gebb, wie’s ne de Jesus ufgedrah hott. Dodrufhin hann die Leit die Zwä mache gelosst.
7 Die Zwä hann das kläne Eselche dann bei de Jesus gebrung un hann ihr Kläder uf das Dier geleht. Do hat sich de Jesus uf das Eselche gehuckt.
8 E Haufe Leit hann ihr Kläder uf em Wääch ausgebrät. Annere hann Äscht vun de Bäm abgeschnitt un hann se uf de Wääch gestraut.a
9 Die Leit, wo vor un hinner’m Jesus hergang sinn, hann laut geruf:
11:8a Kläder un Zweiche uf em Wääch aussebräde war bei de Judde e Meechlichkät, fer e wichdichi Person se ehre.
11 So is de Jesus in Jerusalem ingezoh. Er is in de Tembel gang un hat sich dort alles angeguckt, awer weil’s schun spät war, is er met seine zwällef Jinger noh Bedanie serickgang.
De Jesus verflucht e Feichebam
12 Wie se am nägschde Daach vun Bedanie fortgang sinn, hat de Jesus Hunger gehat.
13 Do hat er vun weidem e Feichebam gesiehn, wo schun Blädder hott, un is hingang, fer se gugge, ob villeicht aach schun Feiche dran wäre. Awer wie er bei dene Bam komm is, hat er nix wie nur Blädder dran gefunn. Es war nämlich noch net die richdich Zeit fer Feiche.a
14 Do hat er zu dem Bam gesaht: „Vun dir soll nie meh jemand e Frucht esse!“ Sei Jinger hann das geheert.
11:13a Blädder un friehe Feiche wachse in deselwe Zeit. Aus dem Grund hat de Jesus aach Frucht a’me Bam erwarde känne, wo ungewehnlich frieh Blädder hott.
De Jesus schmeißt die Händler un Geldwechsler aus em Tembel
15 Dann sinn se noh Jerusalem komm. Dort is de Jesus in de Tembel gang un hat angefang, fer die Händler un die Leit, wo dene ihr Sache im Tembel kaf hann, enausseschmeiße. Die Dische vun de Geldwechsler un die Stänn vun de Dauwehändler hat er umgeschmiss
16 un hat net zugelosst, dass irjend jemand ebbes durch de Tembelbezirk draht.a
17 Dodenoh hat er de Leit e Lehr erdält un hat zu ne gesaht: „Hääscht’s dann net in de Heilich Schrift:
11:16a De Wääch iwer de Tembelvorhof hat als Abkirzung zwische de Stadt un em Eelberch gedient.
18 Das hann die Schriftgelehrde un die Hoheprieschder geheert. Do hann se noh erer Meechlichkät gesucht, wie se de Jesus umbringe kännde. Se hann awer Angscht vor’m gehat, weil die Leit allegar dief beindruckt ware vun dene Sache, wo er ne beigebrung hat.
19 Wie’s dunggel wor is, is de Jesus dann aus de Stadt enausgang.
Vum Glawe
20 Wie de Jesus un sei Jinger am nägschde Daach morjens wider an dem Feichebam vorbeikomm sinn, hann se gesiehn, dass er bis in die Wurzele verdruggelt war. 21 Do is em Petrus ingefall, was de Jesus gesaht hott. „Ei, guck emo do, Määschder!“, hat er do zu’m gesaht. „Der Feichebam, wo du verflucht hascht, is ganz verdruggelt.“
22 „Ihr misse an Gott glawe!“, hat de Jesus dodruf zu ne gesaht. 23 „Das äne sahn ich eich: Wann jemand zu do dem Berch saht: ‚Heb dich hooch un schmeiß dich ins Meer’, dann bassiert das, was er saht, vorausgesetzt, er glabt, dass aach bassiert, was er saht, un dut in seim Herz net zweifele. 24 Aus dem Grund sahn ich eich: Alles, was ner in eierm Gebät verlange – glawen nur, dass ner’s kriehn, dann is es eier.“
25 „Wann’er awer do stehn un bäde wolle un wann’er ebbes gäh jemand hann, dann vergewe’m, dass eich eier Vadder im Himmel eier Verfählunge aach vergebt. [
26 Wann’er awer de annere net vergewe, dann vergebt eich eier Vadder im Himmel eier Verfählunge aach net!]“
Die Schriftgelehrde frohe de Jesus noh seiner Vollmacht
27 Dodenoh is de Jesus met seine Jinger wider noh Jerusalem komm. Un wie er im Tembel erumgang is, sinn die Hoheprieschder, die Schriftgelehrde un die Ällschde bei ne komm 28 un hann’e gefroht: „Met was for’me Recht machsch’enn du das alles? Un wer hat der die Vollmacht gebb, fer so ebbes se mache?“
29 Dodruf hat de Jesus zu ne gesaht: „Ich will eich aach ebbes frohe! Gewen mer dodruf e Antwort! Dann sahn ich eich aach, met was for’me Recht ich das mache: 30 Die Daf vum Johannes, war die vum Himmel oder vun de Mensche? Gewen mer e Antwort!“
31 Do hann se simeliert un hann zuenanner gesaht: „Wa’mer sahn: ‚Vum Himmel!’, dann saht er: ‚Fer was hann’er’nn em Johannes dann net geglabt?’
32 Un wa’mer sahn: ‚Vun de Mensche?’“ Se hann awer Angscht vor de Leit gehat, weil die allegar geglabt hann, dass de Johannes wirklich e Prophet war.
33 Deshalb hann se zum Jesus gesaht: „Mir wisse’s net!“ „Dann sahn ich eich aach net, met was for’me Recht ich das mache!“, hat de Jesus do zu ne gesaht.
Es Gleichnis vun de schlechde Winzer
1 Dodenoh hat de Jesus angefang, fer met Gleichnisse met de Leit se schwätze: „E Mann hat emo e Weinberch angeleht un e Mauer drumerum gebaut. Dann hat er e Loch gegrab, fer e Drauwepress se mache, un hat e Wachturm gebaut. Un wie er ferdich war, hat er dene Weinberch an Winzer verpacht un is ins Ausland gang. 2 Wie dann die Zeit fer die Weinlees komm is, hat er e Knecht bei die Winzer geschickt, fer sei Andäl vum Erdraach vum Weinberch bei ne abseholle. 3 Die Winzer hann awer dene Knecht gegriff un hann’e geschlah u’met lääre Hänn fortgeschickt. 4 Do hat der Mann e annerer Knecht bei se geschickt. Noh dem hann se met Stän geschmiss un hann em uf de Kopp geschlah un’e met Schimp un Schann fortgejaht. 5 Dodrufhin hat er wider äner geschickt. Dene hann se änfach dotgeschlah. Un genauso is es noch e Haufe annere gang. Die äne hann se geschlah un die annere umgebrung. 6 Zum Schluss hat der Mann nur noch äner gehat: Sei Bub, wo er lieb hott. Dene hat er dann als Letschder bei se geschickt, weil er sich gesaht hat: Vor meim Bub werre se doch wohl Reschbekt hann! 7 Die Winzer hann awer zuenanner gesaht: ‚Der do erbt emo dene Weinberch! Kommen, mir bringe ne um! Dann krieh’mir die ganz Erbschaft!’ 8 Do hann se ne gegriff un hann’e umgebrung un aus em Weinberch enausgeschmiss.“
9 „Was macht’enn jetz de Herr vun dem Weinberch? Der kommt un bringt die Winzer um un dut dene Weinberch an annere Pächder gewe! 10 Hann’er dann noch net do die Stell in de Heilich Schrift geläst:
11
12 Dodrufhin hädde die Hoheprieschder, die Schriftgelehrde un die Ällschde de Jesus gäre greife gelosst, awer se hann Angscht vor de Leit gehat. Se hann gemerkt, dass de Jesus das Gleichnis uf sie geminzt hat. Do hann se ne änfach stehn gelosst un sinn fortgang.
Die Froh vun de Steiere
13 Dodenoh hann die Fiehrer vum Volk e paar Pharisäer un e paar vum Herodes seine Leita bei de Jesus geschickt, fer ne met erer Fangfroh in e Fall se logge. 14 Se sinn komm un hann zu’m gesaht: „Määschder, mir wisse, dass der’s nur um die Wohrhät geht un dass du nix druf gebbscht, was die Leit sahn. Du duscht die Leit wirklich unnerweise, wie mer noh dem, was Gott will, läwe soll, un machscht kä Unnerschied zwische de Mensche. Darf mer em Kaiser Steiere bezahle oder net? Solle mer se bezahle, oder solle mer se net bezahle?“
12:13a Die Pharisäer ware degäh, fer em reemische Staat Steiere se bezahle, die Anhänger vum Herodes defor. Egal, was de Jesus jetz dodruf sahn dät: Die Fiehrer vum Volk hann gehofft, fer jetz endlich ebbes in die Hand se kriehn, was se gäh de Jesus verwenne kännde.
15 De Jesus hat awer gleich gemerkt, was das for scheinheiliche Brieder ware, un hat zu ne gesaht: „Fer was dun’er mer dann e Fall stelle? Bringen mer mo e Denar doher, un lossen mich drufgugge!“
16 Do hann se äner gebrung. Dodrufhin hat se de Jesus gefroht: „Wem sei Bild un wem sei Ufschrift sinn’enn das do?“ „Es Bild un die Ufschrift vum Kaiser!“, hann se zu’m gesaht.
17 Dodruf hat de Jesus zu ne gesaht: „Dann gewen em Kaiser, was em Kaiser geheert, un Gott, was Gott geheert!“ Do hann se sich iwer ne gewunnert.
Die Froh vun de Uferstehung vun de Dode
18 Aach vun de Sadduzäer, wo behaupde, es dät kä Uferstehung gewe, sinn e paar bei de Jesus komm. Die hann’e gefroht:
19 „Määschder, de Mose hat uns vorgeschrieb:
24 De Jesus hat dodruf zu ne gesaht: „Ihr irre eich, weil ner die Heilich Schrift net kenne un net wisse, wie mächdich Gott is! Is es net so?
25 Wann die Mensche nämlich vun de Dode uferstehn, dun se nemmeh heirade un werre aach net verheirat. Dann sinn se wie die Engel im Himmel.
26 Dass awer die Dode uferstehn – hann’er das net im Mose seim Buch, in de Geschicht vum Dorestrauch, geläst? Dort steht doch, dass Gott zum Mose gesaht hat:
Es Wichdichde, was Gott gebott hat
28 Äner vun de Schriftgelehrde hat bei der Dischbediererei met de Sadduzäer zugeheert gehat un hat gemerkt, dass ne de Jesus e guddi Antwort gebb hat. Do is er komm un hat de Jesus gefroht: „Was is’enn eichentlich es Wichdichde vun allem, was Gott gebott hat?“
29 „Es Wichdichde vun allem, was Gott gebott hat, is das do“, hat de Jesus dodruf zu’m gesaht:
32 Do hat der Schriftgelehrde zum Jesus gesaht: „Gutt, Määschder! Du hascht ganz richdich gesaht: ‚Es gebt nur äner Gott, un außer dem gebt’s kä annerer.’
33 Un Gott vun ganzem Herz, met ganzem Verstand, [vun ganzer Seel] u’met ganzer Kraft lieb se hann, un de Nägschde so lieb se hann wie sich selwer, das is meh wert wie jedes Brand- un Schlachtopfer.“
34 Wie de Jesus gesiehn hat, dass er so verstännich Antwort gebb hat, hat er zu’m gesaht: „Du bischt net weit eweg vun Gott seim Reich!“ Dodenoh hat sich nimand meh getraut, fer de Jesus noch ebbes se frohe.
Em David sei Sohn oder em David sei Herr?
35 Wie de Jesus dann im Tembel die Leit unnerwies hat, hat er gesaht: „Wie känne’nn die Schriftgelehrde behaupde, dass de Messias e Sohn vum David is? 36 De David hat doch selwer, vum Heiliche Geischt gefiehrt, gesaht:
37 De David nennt ne also selwer Herr! Wie kann er’nn do sei Sohn sinn?“
De Jesus warnt vor de Schriftgelehrde
Es ware e Haufe Leit versammelt, un die hann em Jesus gäre zugeheert.
38 Er hat ne ebbes beigebrung un hat zu ne gesaht: „Bassen uf met de Schriftgelehrde! Die lafe nämlich gäre in lange Kläder durch die Geechend un warde druf, dass mer se uf de Marktplätz met Reschbekt grießt.
39 Die wolle aach in de Synagooche uf de vorderschde Plätz hugge un bei jedem Fescht die Ehreplätz hann.
40 Die schwätze de Witwe ihr Haiser ab un mache zum Schein lange Gebäde. Die Sort Leit werd emo arich bees gestroft!“
E Witfra gebt e großes Opfer
41 Dodenoh hat sich de Jesus gähiwer vum Opferkaschde hingehuckt un hat zugeguckt, wie die Leit Geld in dene Kaschde geschmiss hann. E Haufe reiche Leit hann vil eningedun.
42 Awer dann is e armi Witfra komm un hat zwä kläne Geldstigger eningeschmiss. Die ware nur e paar Penning wert.
43 Do hat de Jesus sei Jinger bei sich geruf un hat zu ne gesaht: „Das äne sahn ich eich: Do die arm Witfra hat meh in dene Opferkaschde geschmiss wie all die annere, wo ebbes eningedun hann.
44 Die hann nämlich allegar nur eningeschmiss, was se iwerich hodde. Awer do die Fra, wo fascht nix fer se läwe hat, hat alles gebb, was se hott, ihr ganzer Läwensunnerhalt.“
De Jesus kinnicht an, dass de Tembel nidergeriss werd
1 Wie de Jesus dann wider de Tembel enausgang is, hat äner vun seine Jinger zu’m gesaht: „Määschder, guck emo do, was das for feschde Stän un riesegroße Baude sinn!“
2 „Du siehscht do die große Baude?“, hat de Jesus dodruf zu’m gesaht. „Kä Stän bleibt dort uf em annere! Es werd alles nidergeriss!“
Iwer’s Enn vun de Welt
3 Späder hat de Jesus uf em Eelberch gähiwer vum Tembel gehuckt. Nur de Petrus, de Jakobus, de Johannes un de Andreas ware bei’m. Do hann die ne gefroht: 4 „Sah uns doch: Wann bassiert das, un an was for’me Zääche ka’mer erkenne, dass es Enn vun allem ball do is?“
5 Dodruf hat de Jesus zu ne gesaht: „Bassen uf, dass eich nimand verfiehrt! 6 Es kommt nämlich emo so manch äner i’meim Name un dut behaupde: ‚Ich bin de Messias!’ un bringt e Haufe Leit vum richdiche Wääch ab. 7 Verschreggen net, wann’er dann vun Krieche heere, un wann eich Nohrichde iwer Krieche nervees mache! Das muss so komme! Awer es is noch net es Enn. 8 Än Volk dut sich nämlich gäh’s annere ufstelle un än Reich gäh’s annere. Es gebt Erdbewe in verschiedene Geechende un Hunger [un Unruhe]. Awer das is eerscht de Anfang vun de Geburtswehe.“
9 „Bassen awer uf eich uf! Ihr werre nämlich wäh mir vor Gericht gestellt un in de Synagooche gegääschelt un vor Gouverneere un Keeniche geschläft, dass ner als Zeihe vor ne ufträde känne. 10 Awer eeb’s Enn kommt, muss jedem Volk die gutt Nohricht gepreddicht werre. 11 Machen eich vorher kä Sorje iwer das, was ner sahn solle, wann’er dann gegriff un vor Gericht gestellt werre, [un dun’s eich aach net im Voraus iwerlehe]. Sahn im Gähedäl das, was eich Gott in der Stunn ingebt. De Heiliche Geischt is dann nämlich der, wo schwätzt, un net ihr.“
12 „Äner Bruder liwert de annere dann em Dod aus un e Vadder sei Kind. Die Kinner gehn gäh ihr Eldere vor un losse se umbringe.
13 Un wäh meim Name werre ner vun jedermann gehasst. Wer awer bis ans Enn durchhallt, werd gerett!“
Wann die Not am greeschde is...
14 „Der
18 „Awer bäden defor, dass ner net im Winder abhaue misse. 19 In dene Daache werre die Mensche nämlich so drangsaliert, wie se bis jetz noch nie drangsaliert wor sinn seit em Anfang vun de Welt, wo vun Gott gemacht wor is, un wie se aach späder nie meh drangsaliert werre. 20 Wann de Herr die Daache net kirzer gemacht hätt, dät nimand gerett werre. Awer wäh dene Mensche, wo er sich ausgesucht un ausgewählt hat, hat er die Zeit kirzer gemacht.“
21 „Wann dann jemand zu eich saht: ‚Guggen emo, do is de Messias!’, oder: ‚Guggen, dort is er!’, dann glawen’s net!
22 Falsche Messiasse un falsche Prophede träde dann nämlich uf un bringe Zääche un Wunner ferdich, fer sogar die Mensche, wo vun Gott ausgewählt wor sinn, se verfiehre, falls das meechlich wär.
23 Bassen also uf, un denggen dran: Ich hann eich das alles schun im Voraus gesaht!“
Wie de Menschesohn emo kommt
24 „In dene Daache awer, wann die Mensche emo nemmeh drangsaliert werre,
E Vergleich met eme Feichebam
28 „Prächen eich ebbes me’m Gleichnis vum Feichebam in! Wann die Äscht vum Feichebam Saft ziehe un Blädder dreiwe, wisse ner, dass es ball Sommer werd.
29 Genauso is es aach, wann’er siehn, wie das alles bassiert. Dann wisse ner, dass ich, de Menschesohn,a grad vor de Dir stehn.
30 Das äne sahn ich eich: Do die Generation vergeht net, bis das alles bassiert.
31 De Himmel un die Erd vergehn, awer das, was ich sahn, vergeht net!“
13:29a Oder: dass es Enn.
Bleiwen wach!
32 „De Daach un die Stunn, wann das bassiert, kennt awer nimand. Die Engel im Himmel kenne se net, un ich, de Sohn, kenne se aach net. Die kennt nur de Vadder.“
33 „Bassen also uf! Bleiwen wach, [un dun bäde]! Ihr wisse nämlich net, wann die Zeit do is.“
34 „Es is wie bei’me Mann, wo aus seim Haus fortgang is, fer e Räs se mache. Er hat seine Diener die ganz Verantwordung iwerdrah. Jedem hat er sei Arwet gebb, un em Ufbasser an de Dir hat er Order gebb, fer sich wachsehalle.
35 Bleiwen also wach! Ihr wisse nämlich net, wann ich, de Hausherr, serickkomme, ob owends oder midde in de Naacht, ob in der Stunn, wo de Hahn kräht oder ganz frieh morjens.
36 Sorjen defor, dass ich eich net beim Schlofe treffe, wann ich uf ämo serickkomme!
37 Awer was ich eich sahn, gilt fer die annere aach: Bleiwen wach!“
DE MARKUS VERZEHLT, WIE DE JESUS GESTORB UN UFERSTANN IS: 14,1-16,20
De Hohe Rot dut entscheide, fer de Jesus umsebringe
1 Es ware nur noch zwä Daache bis zum Passahfescht un bis zum Fescht vum ungesaierde Brot. Do hann die Hoheprieschder un die Schriftgelehrde noh erer Meechlichkät gesucht, wie se de Jesus met eme Schlich verhafde un umbringe kännde.
2 Se hann awer gesaht: „Nur net uf em Fescht, sunscht gebt’s noch e Ufstand im Volk.“
De Jesus werd in Bedanie met Eel gesalbt
3 De Jesus war awer in Bedanie im Haus vum Simon, wo frieher emo aussätzich war. Un wie er am Disch gehuckt hat, is e Fra met eme Alabaschderfläschje voll met echdem, deierem Nardeeel komm. Die Fra hat das Fläschje ufgebroch un hat das Eel em Jesus iwer de Kopp geschutt. 4 Do hann sich e paar vun dene Leit, wo dort ware, ufgereecht un hann zuenanner gesaht: „Was soll’enn das do, das Eel so se verdun? 5 Mer hätt’s doch fer meh wie 300 Denare verkafe un’s Geld de Arme gewe känne.“ Se hann der Fra arich Vorwirf an de Kopp geschmiss.
6 „Lossen se in Ruh!“, hat de Jesus do gesaht. „Fer was mache ner ihr’s dann so schwär? Se hat doch e guddes Werk a’mer gedun!
7 Arme Leit hann’er immer bei eich, un dene känne ner Guddes dun, so oft wie ner wolle. Mich awer hann’er net immer bei eich.
8 Do die Fra hat gemacht, was se gekännt hat. Se hat mei Leib im Voraus fer die Beerdichung gesalbt.
9 Das äne sahn ich eich: Iwerall uf de Welt, wo do die gutt Nohricht gepreddicht werd, dut mer se net vergesse un verzehlt emo, was se gemacht hat.“
De Judas dut de Jesus verrode
10 Dodenoh is de Judas Ischariot, äner vun de zwällef Jinger, bei die Hoheprieschder gang, fer de Jesus an se ausseliwere.
11 Wie die das geheert hann, hann se sich gefreit un hann versproch, fer em Geld se gewe. Vun do an hat de Judas noh erer bassend Gelähehät gesucht, fer de Jesus ausseliwere.
Es Passahlamm werd vorberät
12 Am eerschde Daach vum Fescht vum ungesaierde Brot, wo die Leit es Passahlamm geschlacht hann, hann die Jinger de Jesus gefroht: „Wo solle mer dann hingehn un alles vorberäde, dass du’s Passahlamm esse kannscht?“
13 Do hat de Jesus zwä vun seine Jinger fortgeschickt. „Gehn emo in die Stadt“, hat er zu ne gesaht. „Dort kommt e Mann uf eich zu, wo e Wasserkruuch draht. Gehn dem noh,
14 bis er in e Haus geht, un sahn em Hausherr dort: ‚De Määschder losst dich frohe: Wo is’enn das Zimmer, wo ich met meine Jinger es Passahlamm esse kann?’
15 De Hausherr weist eich dann im eerschde Stock e großi Stubb, wo met allem Needische ausgestatt un fer se esse gericht is. Machen dort alles fer uns serecht.“
16 Do hann sich die zwä Jinger uf de Wääch gemacht un sinn in die Stadt komm. Dort hann se alles so gefunn, wie’s ne de Jesus gesaht hott. Do hann se’s Passahlamm ferdichgemacht.
De Jesus dut’s Naachtmohl insetze
17 Wie’s Owend wor is, is de Jesus met seine zwällef Jinger dort hinkomm. 18 Un wie se am Disch gehuckt un gess hann, hat de Jesus gesaht: „Das äne sahn ich eich: Äner vun eich dut mich verrode – äner, wo met mer esst!“ 19 Do sinn die Jinger ganz draurich wor, un äner noh’m annere hat zu’m gesaht: „Ich bin’s doch net?“, [un de Nägschde: „Ich doch aach net, oder doch?“] 20 „Es is äner vun eich zwällef“, hat de Jesus dodruf zu ne gesaht, „äner, wo’s Brot met mer in die Schissel tunkt. 21 Ich, de Menschesohn, gehn zwar mei Wääch, so wie’s iwer mich geschrieb steht, awer weh dem Mensch, wo mich verrode dut! Fer dene Mensch wär’s besser, wann er nie uf die Welt komm wär.“
22 Wie se dann weidergess hann, hat de Jesus es Brot genumm un hat Gott dangge gesaht. Dann hat er’s durchgebroch un hat’s seine Jinger gebb un gesaht: „Nemmen un essen das! Das is mei Leib.“
23 Dodenoh hat er de Kelch genumm un hat fer dene aach dangge gesaht. Er hat ne seine Jinger gebb, un die hann allegar draus gedrunk.
24 Dodebei hat er zu ne gesaht: „Das do is mei Blut, das Blut, wo fer vil Mensche geopfert werd un wo de neie Bund besiechelt.
25 Das äne sahn ich eich: Vun jetz an drink ich nemmeh vun de Frucht vum Weinstock bis zu dem Daach, wo ich in Gott seim Reich nei devun dringge.“
De Jesus geht an de Eelberch
26 Dodenoh hann se die Dankpsalme gesung un sinn enaus an de Eelberch gang.
27 Unnerwäächs hat de Jesus zu seine Jinger gesaht: „In do der Naacht dun’er eich allegar iwer mich ärjere! Es steht nämlich geschrieb:
Im Garde Getsemane
32 Dodenoh is de Jesus met seine Jinger an e Grundstick komm, wo Getsemane hääscht. Dort hat er zu seine Jinger gesaht: „Huggen eich emo do hin un warden, bis ich gebät hann.“ 33 Dann hat er de Petrus, de Jakobus un de Johannes metgenumm un hat angefang, fer vor lauder Angscht un Schregge se ziddere. 34 „Mei Seelequal bringt mich fascht um“, hat er zu ne gesaht. „Bleiwen emo do un hallen eich wach!“ 35 Dann is er e bissje weidergang un hat sich uf de Boddem geschmiss un gebät, dass do die schwär Stunn a’m vorbeigehn sollt, wann das meechlich wär. 36 „Abba, Vadder“, hat er gesaht. „Bei dir is alles meechlich! Nemm doch do dene biddere Kelch vu’mir fort! Es soll awer bassiere, was du willscht, un net das, was ich will!“
37 Dodenoh is er serickkomm un hat die drei gedroff, wie se am Schlofe ware. Do hat er zum Petrus gesaht: „Simon, dusch’e schlofe? Hasch’e dich dann net emo wenichdens fer äni Stunn wachhalle känne? 38 Bleiwen wach un bäden, dass ner net vun de Versuchung iwerrumbelt werre! Eier Geischt will zwar es Richdiche, awer eier Leib is schwach.“
39 Dodenoh is de Jesus wider fortgang un hat met deselwe Worde wie vorher gebät. 40 Un wie er serickkomm is, hat er die Jinger wider gedroff, wie se am Schlofe ware. Die Aue ware ne nämlich zugefall. Se hann dann aach net gewisst, was for Antwort dass’e em Jesus hann solle gewe.
41 Wie de Jesus dann es dridde Mo serickkomm is, hat er zu ne gesaht: „Schlofe ner dann immer noch, un ruhe ner eich immer noch aus? Genunk jetz dodemet! Die Stunn is komm! Gleich werr ich, de Menschesohn, in die Gewalt vun sindiche Mensche geliwert!
42 Stehn uf! Mir gehn jetz. Guggen nur: Der Mann, wo mich verrode dut, is schun do!“
De Jesus werd gefesselt un abgefiehrt
43 Wie de Jesus noch am Schwätze war, is de Judas schun komm, wo äner vun de zwällef Jinger war. De Judas hat e Haufe Leit bei sich gehat, wo Schwerder un Knibbel bei sich hodde. Die Hoheprieschder un die Schriftgelehrde un Ällschde hann se geschickt gehat. 44 De Judas, wo de Jesus verrot hat, hat met dene Leit, wo bei’m ware, e Zääche abgemacht gehat. „Wem ich e Begrießungskuss gewe, der is es!“, hat er gesaht gehat. „Dene misse ner verhafde u’met Wache abfiehre.“
45 Wie de Judas jetz komm is, is er gleich uf de Jesus zugang. „Määschder, [Määschder]“, hat er gesaht un hat em e Kuss gebb. 46 Do hann die Mannsleit zugegriff un hann de Jesus verhaft. 47 Awer äner vun dene, wo debeigestann hann, hat sei Schwert gezoh un hat uf de Diener vum owerschde Prieschder drufgehau un hat em e Ohr abgehackt.
48 Dodenoh hat de Jesus zu dene Leit gesaht: „Wie wann ich e Raiwer wär, sinn’er met Schwerder un Knibbel komm, fer mich se fange.
49 Daach fer Daach war ich bei eich im Tembel un hann die Leit unnerwies, un ihr ha’mich net verhaft. Awer das is alles bassiert, dass hat solle indreffe, was die Heiliche Schrifde angekinnicht hann.“
50 Do hann’e sei Jinger allegar im Stich gelosst un sinn fortgelaf.
51 E junger Mann, wo nur e Umhang aus Leine anhott, is em awer nohgang. Noh dem hann die junge Mannsleit gegriff,
52 awer er hat sei Umhang falle gelosst un is naggich fortgelaf.
De Jesus werd vum Hohe Rot verheert
53 Dodenoh hann die Mannsleit de Jesus bei de owerschde Prieschder gebrung, un die Hoheprieschder un die Ällschde un Schriftgelehrde sinn allegar bei’m sesammekomm. 54 De Petrus is awer vun weidem bis in de Innehof vum owerschde Prieschder hinner’m Jesus hergang. Dort hat er sich bei die Wächder gehuckt un am Feier gewärmt.
55 Die Hoheprieschder un de ganze Hohe Rot hann noh erer Zeiheaussaach gäh de Jesus gesucht, fer ne umbringe se känne, awer se hann käni gefunn. 56 E Haufe Leit hann zwar falsche Anschullichunge gäh de Jesus vorgebrung, awer was se ausgesaht hann, hat net ufenanner gebasst. 57 E paar vun dene falsche Zeihe, wo gäh de Jesus ufgeträt sinn, hann behaupt: 58 „Mir hann geheert, wie er gesaht hat: ‚Ich reiße do dene Tembel, wo vun Mensche gebaut wor is, ab un baue innerhalb vun drei Daache e annerer, wo net vun Mensche gebaut wor is, uf.’“ 59 Awer aach in dem Fall hat das, was se ausgesaht hann, net ufenanner gebasst.
60 Do is de owerschde Prieschder ufgestann un hat sich vor se allegar hingestellt un hat de Jesus gefroht: „Willsch’e dann gar nix zu dem sahn, was do die Leit gäh dich vorbringe?“
61 Awer de Jesus war ruhich un hat kä Antwort gebb. Do hat ne de owerschde Prieschder noch emo gefroht: „Bischt du de Messias, de Sohn vum hoochgelobde Gott?“
62 „Das bin ich!“,a hat de Jesus do gesaht.
14:62a Griechisch: Ich bin. Das is der Name, wo Gott gebraucht, fer sich em Mose se offebare (vgl. 2Mo 3,14). De Jesus dut an do der Stell meechlicherweis andeide, dass er selwer Gott is.
65 Dodrufhin hann e paar Leit angefang, fer uf de Jesus se spauze. Se hann em die Aue verbunn u’met de Faischt uf ne geschlah un hann zu’m gesaht: „Weis doch emo, dass du e Prophet bischt!“ Un die Wächder hann em aach ins Gesicht geschlah.
De Petrus dut abstreide, dass er de Jesus kennt
66 De Petrus war immer noch unne im Hof. Do is äni vum owerschde Prieschder seine Dienerinne komm. 67 Wie die de Petrus gesiehn hat, wie er sich gewärmt hat, hat se ne sich genauer angeguckt un hat gesaht: „Du warscht doch aach met do dem Jesus vun Nazaret sesamme.“ 68 Awer de Petrus hat das abgestritt. „Ich wäß net un verstehn aach net, vun was du schwätze duscht“, hat er gesaht un is in de Vorhof enausgang. Do hat e Hahn gekräht.
69 Wie ne die Mahd dann im Vorhof wider gesiehn hat, hat se angefang, fer zu dene, wo dort erumgestann hann, se sahn: „Das do is aach äner vum Jesus seine Leit!“ 70 Awer de Petrus hat das wider abgestritt.
E bissje späder hann die Leit, wo dort erumgestann hann, noch emo zum Petrus gesaht: „Du bischt wirklich äner vum Jesus seine Leit! Du bischt nämlich aach e Galiläer, [un du duscht wie die Galiläer schwätze].“ 71 Do hat de Petrus angefang, fer se fluche un se schweere: „Ich kenne dene Mann net, wo ner devun schwätze.“ 72 Dodenoh hat de Hahn es zwädde Mo gekräht.
Do is em Petrus ingefall, dass de Jesus zu’m gesaht hott: „Eeb de Hahn zwämo kräht, dusch’e dich dreimo vu’mer lossahn.“ Do hat er angefang fer se heile.
Die Verhandlung vor’m Piladus
1 Morjens frieh hann die Hoheprieschder met de Ällschde un Schriftgelehrde un de ganze Hohe Rot dann gleich ebbes beschloss: Se hann de Jesus fessele un abfiehre gelosst un hann’e an de Piladus ausgeliwert.
2 Do hat ne de Piladus gefroht: „Bischt du de Keenich vun de Judde?“ „So is es!“, hat de Jesus dodruf zu’m gesaht.
3 Dodrufhin hann die Hoheprieschder e Haufe Anklaache gäh de Jesus vorgebrung, [awer er hat kä Antwort dodruf gebb].
4 Do hat ne de Piladus noch emo gefroht: „Hasch’e dann nix dodezu se sahn? Guck doch emo, was die alles gäh dich vorbringe!“
5 De Jesus hat awer kä Antwort meh gebb, un de Piladus hat sich dodriwer gewunnert.
Es Dodesurdäl werd gefällt
6 Zum Fescht hat de Piladus immer e Gefangener freigelosst, wo sich die Leit hann dirfe aussuche. 7 Zu der Zeit war grad e Mann, wo Barabbas gehääscht hat, im Gefängnis. Der war sesamme met annere Rebelle ingesperrt wor, wo bei’me Ufstand jemand umgebrung hodde.
8 Die Leit hann laut geruf un hann angefang, fer vum Piladus das se verlange, was er ne jedes Mo gewährt hott. 9 Do hat de Piladus die Leit gefroht: „Wolle ner, dass ich eich de Keenich vun de Judde freilosse?“ 10 Er hat nämlich gemerkt, dass die Hoheprieschder de Jesus nur an ihne ausgeliwert hodde, weil se neidisch ware.
11 Die Hoheprieschder hann awer die Leit ufgehetzt, se sollde liewer verlange, dass ne de Piladus de Barabbas freilosst. 12 Do hat de Piladus wider die Leit gefroht: „Was soll ich’enn met dem mache, wo ner de Keenich vun de Judde nenne?“ 13 „Schlah ne ans Kreiz!“, hann se do serickgeruf. 14 Dodrufhin hat de Piladus zu ne gesaht: „Was hat er dann verbroch?“ Do hann se nur noch lauder geruf: „Schlah ne ans Kreiz!“
15 Dodenoh hat ne de Piladus de Barabbas freigelosst. Er hat’s de Leit recht mache wolle. Awer de Jesus hat er gääschele gelosst un hat ne dann an die Soldade iwergebb, dass’e ne kreiziche.
Die Soldade dun de Jesus verspodde
16 Die Soldade hann de Jesus dann in de Palascht, das hääscht ins Gerichtshaus, gefiehrt. Dort hann se de Rescht vun ihre Kamerade beinannergeruf 17 un hann em Jesus e purpurroder Soldademandel angedun un e Kron aus Dore geflecht. Die hann se’m uf de Kopp gedrickt 18 un hann angefang, fer ne hämisch se grieße: „Heil dir, du Keenich vun de Judde!“ 19 Dodenoh hann se em Jesus met eme Stegge uf de Kopp geschlah un hann uf ne gespauzt. Se sinn aach vor’m in die Knie gang un hann’e aus Jux un Dollerei angebät.
20 Wie se ihr Spott me’m gedrieb hodde, hann se’m dene purpurrode Soldademandel abgenumm un hann em sei eichene Kläder wider angedun.
De Jesus werd gekreizicht
Dodenoh hann die Soldade de Jesus enausgefiehrt, fer ne se kreiziche. 21 Unnerwäächs hann se e Mann, wo grad dort annegang un vum Feld komm is, gezwung, fer em es Kreiz se drahn. Das war de Simon vun Kyrene, em Alexander un em Rufus ihr Vadder.
22 Se hann de Jesus uf dene Platz gebrung, wo Golgada hääscht. Iwersetzt dut das „Dodekoppplatz“ bedeide. 23 Dort hann se’m Wein se dringge gebb, wo met Mirrhe gewirzt war, awer er hat ne net genumm. 24 Dodrufhin hann se ne gekreizicht un sei Kläder verdält. Se hann gelost, wer was hat solle kriehn.
25 Es war um nein Uhr morjens, wie se ne gekreizicht hann. 26 Owe uf eme Schild hann se sei Schuld drufgeschrieb: De Keenich vun de Judde.
27 Sesamme me’m Jesus hann die Soldade zwä Raiwer gekreizicht, dene äne rechts un dene annere links vum Jesus. [
28 So is die Stell in de Heilich Schrift ingedroff, wo saht:
29 Die Leit, wo dort annegang sinn, hann de Kopp geschiddelt un hann iwer ne geläschdert un gesaht: „Ach, du willscht de Tembel abreiße un in drei Daache wider ufbaue!
30 Helf der doch selwer un komm vum Kreiz erunner!“
31 Genauso hann aach die Hoheprieschder un die Schriftgelehrde gespott un zuenanner gesaht: „Annere hat er geholf, awer sich selwer kann er net helfe.
32 De Messias will er sinn, de Keenich vun Israel! Soll er doch jetz vum Kreiz erunnerkomme. Wa’mer das siehn, glawe mer an’e.“ Aach die annere zwä Mannsleit, wo met em gekreizicht wor sinn, hann’e erunnergemacht.
De Jesus sterbt
33 Wie’s Meddaach wor is, is es im ganze Land uf ämo dunggel wor. Das hat bis um drei Uhr nohmeddaachs gedauert.
34 Um drei Uhr hat de Jesus dann ganz laut geruf:
15:35a Hebräisch Eli un aramäisch Eloi hat sich in de Ohre vun dene Leit, wo dort erumgestann hann, wie de Name vum Prophet Elija angeheert. Der hat ca. 850 v. Chr. geläbt.
38 Do is de Vorhang im Tembel vun owe bis unne in zwä Stigger geriss.
39 Em Jesus gähiwer hat e reemischer Hauptmann gestann. Wie der gesiehn hat, dass de Jesus so [gekrisch hat un] gestorb is, hat er gesaht: „Do der Mann war wirklich Gott sei Sohn!“
40 Es ware aach Weibsleit dort, wo vun weidem zugeguckt hann. Unner dene ware es Maria vun Magdala, es Salome un das annere Maria, wo em kläne Jakobus un em Joses ihr Mudder war.
41 Die ware schun hinner’m Jesus hergang un hann em schun gedient gehat, wie er noch in Galiläa war. Es ware aach noch e Haufe annere Weibsleit debei, wo me’m Jesus noh Jerusalem gang ware.
De Josef vun Arimadäa leht de Jesus in sei eichenes Grab
42 An dem Owend – es war de Vorberädungsdaach, de Daach vor’m Sabbat – 43 is de Josef vun Arimadäa komm. Der war e reschbekdierdes Metglied vum Hohe Rot un hat selwer aach uf Gott sei Reich gewart. De Josef vun Arimadäa hat sich e Herz gefasst un is bei de Piladus gang un hat gefroht, ob er em Jesus sei Leich kriehn kännt. 44 De Piladus hat sich awer gewunnert, dass de Jesus schun dot hat solle sinn. Deshalb hat er dene Hauptmann komme gelosst, wo bei de Kreizichung Dienscht hott, un hat ne gefroht, ob de Jesus wirklich schun gestorb wär. 45 Wie em der Hauptmann das bestädicht hat, hat er em Josef die Leich iwerlosst.
46 Dodrufhin hat de Josef e Leinduuch kaf un hat de Jesus vum Kreiz erunnergeholl. Dann hat er ne in das Duuch gewiggelt un in e Grab geleht, wo in e Felse gehau war. Vor de Ingang vun dem Grab hat er e Stän gerollt.
47 Es Maria vun Magdala awer un das annere Maria, em Joses sei Mudder, hann zugeguckt, wo se de Jesus hingeleht hann.
De Jesus steht vun de Dode uf
1 Wie de Sabbat vorbei war, hann’s Maria vun Magdala, es Salome un das annere Maria – em Jakobus sei Mudder – Salbeel kaf. Se hann dodemet komme un de Jesus inbalsamiere wolle. 2 Am eerschde Daach vun de Woch sinn se in aller Frieh ans Grab gang, wie die Sunn grad ufgang is. 3 Do hat äns zum annere gesaht: „Wer rollt uns dann dene Stän vor’m Ingang vum Grab eweg?“ 4 Wie se awer genau hingeguckt hann, hann se gesiehn, dass der Stän schun eweggerollt war. Der war nämlich arich groß.
5 Do sinn se in das Grab gang un hann rechderhand e junger Mann hugge gesiehn, wo e langes weißes Kläd anhott. Do sinn se arich verschrock. 6 Awer der Mann hat zu ne gesaht: „Verschreggen net! Ihr suche de Jesus vun Nazaret, wo gekreizicht wor is. Der is uferstann un nemmeh do! Guggen emo do: Do is die Stell, wo se ne hingeleht hodde. 7 Un jetz gehn un sahn seine Jinger un em Petrus: Er geht vor eich her noh Galiläa. Dort siehn’er ne dann genauso, wie er’s eich gesaht hat!“
8 Do sinn die Weibsleit schnell aus dem Grab enausgang un sinn fortgelaf. Se hann geziddert un ware ganz außer sich. Sunscht hann se awer zu nimand ebbes gesaht, weil se Angscht hodde.
De Jesus weist sich un schickt sei Jinger aus
[ 9 Wie de Jesus am friehe Morje vum eerschde Daach vun de Woch uferstann war, hat er sich seeerscht em Maria vun Magdala gewies, wo er siwe Dämone ausgedrieb hott. 10 Es Maria vun Magdala is dann fortgang un hat’s dene verzehlt, wo me’m Jesus sesamme ware un wo jetz getrauert un geheilt hann. 11 Wie die geheert hann, dass de Jesus läbt un dass er vum Maria gesiehn wor is, hann se’s net geglabt.
12 Dodenoh hat sich de Jesus in erer anner Gestalt zwä vun seine Jinger gewies, wie se grad unnerwäächs ware, fer uf’s Land se gehn. 13 Die Zwä sinn dann serickgang un hann’s de annere verzehlt, awer aach dene Zwä hann se’s net geglabt.
14 Späder hat sich de Jesus aach de ellef Jinger gewies, wie se grad am Disch gehuckt hann. Er hat se angemacht, weil se net geglabt hann un weil se sich so hartherzich degäh gewehrt hann, fer dene se glawe, wo ne gesiehn hodde, wie er uferstann war.
15 Dann hat er zu ne gesaht: „Gehn in die ganz Welt, un preddichen de ganz Schäpfung die gutt Nohricht!
16 Wer glabt un sich dafe losst, werd gerett. Wer awer net glabt, werd verdammt.a
17 Do die Zääche gehn Hand in Hand met dene, wo glawe: I’meim Name dun se Dämone ausdreiwe un in neie Sprooche schwätze.
18 Se hewe Schlange uf, un wann se ebbes Gifdiches dringge, dut’s ne nix schade. Krangge lehe se die Hänn uf, un die Krangge werre wider gesund.“
16:16a Das hääscht, der werd schullich erklärt, wann Gott Gericht hallt.
De Jesus werd in de Himmel ufgenumm
19 Wie de Herr met de Jinger geschwätzt hott, is er in de Himmel ufgenumm wor un hat sich rechts vun Gott hingehuckt.
20 Die Jinger hann sich awer uf de Wääch gemacht un hann iwerall gepreddicht. De Herr hat met ne geschafft un hat’s Wort durch Zääche bestädicht, wo dodemet Hand in Hand gang sinn. Amen.]
