Über Südsaarländisch | ©

Westpfälzisch-südsaarländische Bibel Es lewennische Wort (ELW) – 2. Timotheus

Matthäus Markus Lukas Johannes Aposchdelgeschicht Reemer 1. Korinder 2. Korinder Galadder Epheser Philibber Kolosser 1. Thessalonicher 2. Thessalonicher 1. Timotheus 2. Timotheus Tidus Philemon Hebräer Jakobus 1. Petrus 2. Petrus 1. Johannes 2. Johannes 3. Johannes Judas Offebarung

2. Timotheus

Wahrscheinlich is das do de letschde Brief, wo vum Paulus geschrieb wor is. Er is an de Timotheus gericht, wo me’m Paulus sesammegeschafft hat. Der Brief is arich perseenlich un spichelt wider, was de Paulus in seim Innere gefiehlt hat. De Paulus is wäh seim Glawe im Gefängnis un rechent demet, dass er verurdält werd un ball sterwe muss. Er denkt awer groß dodriwer, dass Gott, wo ne sei ganzes Läwe lang gedrah hat, trei is, un jetz is er voll Zuversicht, dass er noh seim Dod fer immer bei Gott is. Er macht sich awer Sorje iwer das, was uf die Gemäne zukommt. Immerhin wäß er, dass aach die Gemäne das erwarde dut, was er schun erläbt: Mer akzepdiert se net un dut se verfolche. De Paulus saht im Voraus, dass e Haufe Leit emo vun de Wohrhät abrigge un Gott nemmeh als Herr anerkenne.

Deshalb saht er em Timotheus u’me’m Timotheus jedem Glaiwiche met Nohdruck, er sollt sogar midde in de Verfolchung un in allem, was em zusetzt, im Glawe fescht bleiwe. Jesus Chrischdus is nämlich de Herr iwer jedi Macht un jedi Gewalt. In Kabidel 1, Vers 10, hääscht’s: „Der hat de Dod vernicht un hat’s Läwe un Unvergänglichkät durch die gutt Nohricht ans Licht gebrung.“

  • De Paulus grießt de Timotheus: 1,1-2
  • De Paulus macht em Timotheus Mut: 1,3-18
  • De Paulus gebt seelsorjerliche Anweisunge: 2,1-4,8
  • De Paulus gebt perseenliche Metdälunge un Ufdrääch weider: 4,9-18
  • De Paulus winscht Gott sei Seeche: 4,19-22

1

DE PAULUS GRIESST DE TIMOTHEUS: 1,1-2

1 Das do schreibt de Paulus. Ich bin e Aposchdel vun Jesus Chrischdus, weil Gott das so gewollt hat, un soll das Läwe verkinniche, wo uns vun Gott durch Chrischdus Jesus versproch wor is. 2 Ich schreiwe’m Timotheus, wo e liewer Sohn fer mich is, un winsche’m Gnad, Erbarme un Friede vun Gott, em Vadder, un vun Chrischdus Jesus, unserm Herr.

DE PAULUS MACHT EM TIMOTHEUS MUT: 1,3-18

Gott hat uns so vil geschenkt

3 Immer, wann ich bäde – ob daachsiwer oder in de Naacht – denk ich aach an dich un sahn Gott dangge. Ich diene Gott met eme reine Gewisse, genauso wie mei Vorfahre das aach schun gemacht hann. 4 Un wann ich dodran dengge, wie du beim Abschied geheilt hascht, sehn ich mich denoh, fer dich wider se siehn. Was for e Fräd wär das! 5 Ich erinnere mich an dei Glawe, wo frei vun Scheinheilichkät is. Derselwe Glawe war schun bei’m Lois, deiner Oma, un bei’m Einike, deiner Mudder, lewennich, un jetz dut er – dodevun bin ich iwerzeicht – aach in dir läwe.

Timotheus, bekenn dich zum Herr Jesus!

6 Aus dem Grund erinner ich dich aach dodran: Fach die Fähichkät wider an, wo der Gott gebb hat, wie ich der die Hänn ufgeleht hann! 7 Gott hat uns nämlich e Geischt gebb, wo uns Kraft, Lieb un e gesunder Verstand schenkt un net äner, wo uns Angscht macht. 8 Scham dich also net, fer dich zu unserm Herr se bekenne! Scham dich aach net wäh mir, nur weil ich wäh’m Herr im Gefängnis bin!a Mach im Gähedäl sesamme met mir Schweres fer die gutt Nohricht durch! Gott gebt die Kraft dodezu.

1:8a De Paulus is in Rom im Gefängnis, weil er die gutt Nohricht gepreddicht hat.

9 Er hat uns gerett un e heilicher Ruf an uns ergehn gelosst,
weil er das selwer im Voraus so geplant hott
un weil er gnädich is
un net ufgrund vun dem, was mir gemacht hann.
Schun eeb’s die Zeit gebb hat,
hat er uns durch Chrischdus Jesus sei Gnad geschenkt.
10 Er hat se awer jetz eerscht dodedurch offebart,
dass Jesus Chrischdus, unser Redder, erschien is.
Der hat de Dod vernicht un hat’s Läwe un Unvergänglichkät
durch die gutt Nohricht ans Licht gebrung.

11 Fer die gutt Nohricht bekannt se mache, hat mich Gott als Preddicher un Aposchdel ingesetzt un fer die Mensche, wo kä Judde sinn, se unnerweise.

12 Aus dem Grund mach ich aach das do alles durch, awer ich schame mich deshalb net! Ich wäß nämlich, wem ich Glawe geschenkt hann. Außerdem bin ich dodevun iwerzeicht, dass er die Macht hat, fer mer bis zum Daach vum Gericht se erhalle, was er mer anvertraut hat.

13 Was du vu’mir geheert hascht, das hall als es Muschder vun de gesund Lehr fescht! Steh dodezu met dem Glawe u’met der Lieb, wo in Chrischdus Jesus wurzele! 14 Hall dene koschtbare Schatz, wo der anvertraut wor is, fescht! Hall ne durch de Heiliche Geischt, wo in uns wohnt, fescht!

E Beispiel vun echder Freindschaft

15 Du wääscht, dass mich die Glaiwiche in de Provinz Asie allegar im Stich gelosst hann, aach de Phigelus un de Hermogenes. 16 Ich bäde awer dodrum, dass de Herr em Onesiphorus seiner Famillie sei Erbarme schenkt. De Onesiphorus hat mich nämlich oft gestärkt. Er hat sich aach net geschamt, weil ich im Gefängnis bin. 17 Im Gähedäl! Wie er in Rom war, hat er mich umso eifricher gesucht un hat mich aach gefunn. 18 Ich bäde dodrum, dass em de Herr schenkt, dass er am Daach vum Gericht Erbarme bei’m finnt. Wiffel dass er mer in Ephesus gedient hat, wääscht du selwer am beschde.

2

DE PAULUS GEBT SEELSORJERLICHE ANWEISUNGE: 2,1-4,8

Dien Jesus Chrischdus trei!

1 Stärk du dich awer, mei Bub, durch die Gnad, wo du met Chrischdus Jesus geschenkt krieht hascht! 2 Un was du vu’mir geheert hascht, wie e Haufe Zeihe debei ware, das vertrau zuverlässiche Mensche an, Mensche, wo fähich sinn, fer aach annere se unnerweise! 3 Nemm als gudder Soldat vun Jesus Chrischdus Widerwerdichkäde uf dich! 4 Nimand, wo Milidärdienscht leischde dut, losst sich in Alldaachsgeschäfde verwiggele, sunscht kann er dem, wo ne rekrudiert hat, net gefalle. 5 Un wann jemand bei’me Wettkampf metmacht, krieht er nur dann e Kron, wann er noh de Reechele gekämpft hat! 6 E Bauer, wo hart schafft, soll als Eerschder sei Däl vun de Ernt kriehn. 7 Denk emo iwer das, was ich sahn, noh! Ich bäde nämlich dodrum, dass der de Herr Insicht gebt, fer das alles se verstehn.

8 Behall Jesus Chrischdus im Gedächtnis! Der stammt aus em David seiner Nohkommeschaft un is vun de Dode uferstann. Das is die gutt Nohricht, wo ich preddiche 9 un wo ich Widerwerdichkäde defor durchmache muss, sogar Kedde wie e Verbrecher! Was Gott gesaht hat, losst sich awer net an die Kett lehe! 10 Deshalb nemm ich aach alles uf mich. Ich mache’s wäh dene Mensche durch, wo vun Gott ausgewählt wor sinn. Aach die solle durch Chrischdus Jesus gerett werre un an de ewich Herrlichkät Andäl kriehn. 11 Uf do die Feschtstellung ka’mer sich verlosse:

Wa’mer met Chrischdus gestorb sinn,
läwe mer aach met ihm!
12 Wa’mer durchhalle,
herrsche mer met ihm!
Wa’mer ne abweise,
weist er uns aach ab.
13 Wa’mer untrei sinn,
bleibt er trotzdem trei!
Er kann sich selwer net verleichne!

Wie mer sich Irrlehrer gähiwer verhalle soll

14 Erinner die Glaiwiche dodran un ermahn se indringlich vor’m Herr, fer net iwer die Bedeidung vun Worde se zangge! Das nutzt nämlich nix un dut nur die, wo zuheere, ruiniere. 15 Gebb dei Beschdes, dass du vor Gott wie äner, wo sich bewährt hat, do stehscht – wie äner, wo schafft un sich net se schame brauch, weil er met der Botschaft, wo wohr is, richdich umgeht!a 16 Geh em unheiliche, lääre Geschwätz aus em Wääch! Die Leit, wo dodruf ingehn, werre nämlich immer gottloser. 17 Was se sahn, fresst um sich wie e Krebsgeschwier. Zu dene Leit geheere de Himenäusb un de Philedus.c 18 Die sinn vun dem, was wohr is, abgeirrt, un behaupde, die Uferstehung wär schun bassiert. Dodemet bringe se manche Leit vum Glawe ab. 19 Gott hat awer e massives Fundament geleht, un das bleibt bestehn! Es hat als Siechel die Ufschrift: „De Herr kennt die Mensche, wo ihm geheere!“ un: „Wer de Name vun Chrischdus nennt, soll vun dem, was ungerecht is, abrigge.“

2:15a Wärtlich: weil er die Botschaft, wo wohr is, in grader Richdung schneide dut!

2:17b Der Name werd vum griechische Wort hymen abgelät. De Hymen war de griechische Hochzeitsgott.

2:17c Philedus dut liewenswert bedeide.

20 I’me große Haushalt gebt’s aach Gescherr aus Holz un Ton un net nur Gescherr aus Silwer un Gold. Das äne is fer e ehrevoller un das annere fer e wenicher ehrevoller Gebrauch bestimmt. 21 Wer sich vum wenicher Ehrevolle reinicht, gleicht eme Gescherr fer e ehrevoller Gebrauch un is geheilicht. De Hausherr kann ne gebrauche, un er is vorberät, fer alles, was gutt is, se mache.

22 Hall dich vun dene Leideschafde, wo junge Leit in Gefahr bringe, eweg un streb denoh, fer dich gerecht se verhalle un fer se glawe, fer annere Mensche lieb se hann un fer Friede se halle! Mach’s sesamme met dene, wo de Herr aus eme reine Herz eraus anrufe. 23 Weis dumme un unsinniche Ausenannersetzunge ab! Du wääscht doch, dass so Ausenannersetzunge nur zu Streit fiehre. 24 Wer em Herr dient, soll awer kä Zores mache. Er soll im Gähedäl zu jedem Mensch freindlich sinn. Er soll die Fähichkät hann, fer annere se unnerweise un darf sich net provoziere losse. 25 Er soll aach die, wo sich em widersetze, sanft serechtweise. Villeicht bringt se Gott dann dohin, dass’e ihr Instellung ännere un erkenne, was wohr is. 26 Villeicht komme se dann aach zur Besinnung un leese sich aus der Schling, wo se de Deiwel drinn gefang hat, fer se fer sei Absichde se missbrauche.

3

Wie die Mensche in de letschde Daache emo sinn

1 Das do muscht du awer wisse: In de letschde Daache erwarde uns schlimme Zeide! 2 Die Mensche sinn dann nämlich selbschtsichdich un hängge nur am Geld. Se gewe an, sinn iwerheblich un dun Gott läschdere.a Se heere net uf ihr Eldere un sinn undankbar un unheilich. 3 Se sinn lieblos un losse nemmeh met sich schwätze. Se mache annere schlecht un hann sich nemmeh in de Gewalt. Se sinn brudal un hasse, was gutt is. 4 Se verrode ihr Freinde un sinn leichtsinnich un arrogant. Ihr Vergnieche is ne liewer wie Gott. 5 Se gewe sich de Schein, wie wann se Gott verehre däde, awer die Kraft dodevun dun se verleichne. Geh so Mensche aus em Wääch!

3:2a Oder: un dun schlecht iwer annere schwätze.

6 Zu dene Mensche geheere nämlich aach die Leit, wo sich in die Haiser schleiche un die leichtferdiche Weibsleit unner ihr Influss bringe – Weibsleit, wo met Sinde belad sinn un vun all meechliche Leideschafde umgedrieb werre. 7 So Weibsleit suche immer Unnerweisung, awer se känne nie erkenne, was wohr is. 8 Genauso wie sich de Jannes un de Jambres em Mose widersetzt hann, widersetze sich aach do die Verfiehrer dem, was wohr is. Was se dengge, is verdorb, un se sinn disqualifiziert, was ihr Glawe angeht. 9 Se komme dodemet awer net weit. De Mensche werd nämlich allegar emo klar, dass’e unverstännich sinn, genauso wie sich das bei’m Jannes un bei’m Jambres aach gewies hat.

Bleib bei dem, was mer der beigebrung hat!

10 Du hascht dich awer an dem ausgericht, was ich de Leit beibringe un wie ich läwe. Du hascht im Au behall, noh was ich strewe un was ich glawe. Du hascht gesiehn, wie gedullich ich bin un wie ich annere Mensche lieb hann, un du hascht dich dodran oriendiert, wie ausdauernd ich bin 11 un wie ich verfolcht werre un was ich durchmache. Was is mer net alles in Antiochia, in Ikonion un in Lischdra zugestoßt! Was hann ich net alles for Verfolchunge ausgehall! Awer de Herr hat mich aus jeder gerett! 12 Die Mensche, wo Gott in ihrm Läwe verehre wolle, weil se Chrischdus Jesus geheere, werre iwerichens allegar emo verfolcht. 13 Beese Mensche un Schwindler dreiwe’s awer immer schlimmer. Se verfiehre annere un werre selwer verfiehrt.

14 Bleib du awer bei dem, was mer der beigebrung hat un wo du dei Vertraue druf gesetzt hascht! Du wääscht doch, wer dich unnerwies hat 15 un dass du schun vun Kind an met de Heiliche Schrifde vertraut bischt. Die Heiliche Schrifde känne der die Weishät gewe, wo dohin fiehrt, dass du durch de Glawe an Chrischdus Jesus gerett werscht. 16 Gott hat die ganz Heilich Schrift durch sei Geischt ingebb! Se is nitzlich, fer uns se unnerweise, se iwerfiehre, serechtseweise un dohin se erziehe, dass mer uns gerecht verhalle. 17 So werd e Mensch, wo Gott dient, fähich gemacht un ausgestatt, fer alles se mache, was gutt is.

4

Bleib trei bis ans Enn!

1 Ich ermahne dich deshalb indringlich vor Gott un vor’m Herr Jesus Chrischdus, wo die Lewenniche un die Dode emo richde dut. Ich ermahne dich, weil Chrischdus wider erscheint un sei Reich ufbaut: 2 Preddich, was Gott gesaht hat! Setz dich dodefor in, ganz egal, ob die Zeit ginschdich is oder net! Iwerfiehr die Mensche, weis se serecht un ermahn se met vil Geduld un sorchfäldicher Belehrung! 3 Es kommt nämlich emo e Zeit, wo die Mensche die gesund Lehr net ausstehn känne. Vun ihrer Luscht gedrieb, suche se sich im Gähedäl in großer Zahl Leit sesamme, wo se unnerweise un’e nur das sahn, wo ne die Ohre denoh jugge. 4 Se schengge dem, was wohr is, kä Geheer meh, un gewe sich met Legende ab.

5 Behall du awer bei allem e klarer Kopp, un hall’s Läd aus! Mach die Arwet vun äm, wo die gutt Nohricht verbräde dut! Erfill dei Dienscht trei! 6 Ich werre nämlich schun geopfert, un die Zeit, fer vun do der Welt Abschied se nemme, is fer mich komm. 7 Ich hann e gudder Kampf gekämpft u’mei Laf zu Enn gebrung. Ich hann am Glawe feschtgehall. 8 Vun jetz an leiht fer mich die Siecheskron berät, die Kron, wo bestädicht, dass ich gerecht geläbt hann.a De Herr, wo gerecht richde dut, erkennt mer se am Daach vum Gericht zu. Er erkennt se awer aach all dene zu, wo voll Lieb dodruf warde, dass er wider erscheint, un net nur mir.

4:8a Wärtlich: Vun jetz an leiht fer mich die Kron vun de Gerechdichkät berät.

DE PAULUS GEBT PERSEENLICHE METDÄLUNGE UN UFDRÄÄCH WEIDER: 4,9-18

9 Dummel dich, un komm ball bei mich! 10 De Demas hat mich nämlich im Stich gelosst, weil er do die Welt lieb gewunn hat, un is noh Thessalonich gezoh. De Kreszenz is noh Galatie gang un de Tidus noh Dalmatie. 11 Nur de Lukas is noch bei mer. Holl der de Markus un bring ne met! Der is mer nämlich arich nitzlich fer mei Dienscht. 12 De Tichigus hann ich noh Ephesus geschickt. 13 Bring dene Mandel met, wo ich in Troas bei’m Karbus leihe gelosst hann, wann de kommscht. Bring aach mei Biecher met, vor allem die Pergamentrolle.a 14 De Alexander, der Kupferschmidt, hat mer vil Beeses angedun. De Herr soll em noh dem, was er gemacht hat, ausbezahle! 15 Nemm aach du dich vor dem Kerl in acht! Der hat sich nämlich allem, was mer gesaht hann, arich widersetzt.

4:13a Wahrscheinlich Schriftrolle met Texde aus em Alde Teschdament. Pergament war zu der Zeit deier. Bei dem Maderial geht’s um Haut vun Diere.

16 Wie ich mich es eerschde Mo vor Gericht verdeidicht hann, hat mer nimand beigestann. Se ha’mich im Gähedäl allegar im Stich gelosst. Gott soll se deshalb net zur Verantwordung ziehe! 17 De Herr hat mer awer beigestann un hat mer Kraft gebb. Ich hann die Botschaft vollstännich preddiche solle, un die Mensche, wo kä Judde sinn, hann se allegar heere solle. So bin ich aus em Rache vum Leeb gerett wor. 18 De Herr dut mich aach weiderhin vor jedem feindliche Angriff redde un bringt mich sicher in sei himmlisches Reich. Ihm steht fer immer un ewich die Ehr zu! Amen.

DE PAULUS WINSCHT GOTT SEI SEECHE: 4,19-22

19 Grieß es Priszillaa un de Aquila un em Onesiphorus sei Famillie!

4:19a Oder: Priska. Die zwä Namensforme beziehe sich uf dieselwe Person.

20 De Eraschdus is in Korinth geblieb, un de Trophimus hann ich in Milet serickgelosst, weil er krank war. 21 Dummel dich un komm, noch eeb’s Winder werd!

De Eibulus un de Pudens, de Linus, es Klaudia un all die annere Geschwischder losse dich grieße.

22 Ich bäde dodrum, dass de Herr [Jesus Chrischdus] met deim Geischt is un winsche eich Gnad! Amen.