Über Südsaarländisch | ©

Westpfälzisch-südsaarländische Bibel Es lewennische Wort (ELW) – Offebarung

Matthäus Markus Lukas Johannes Aposchdelgeschicht Reemer 1. Korinder 2. Korinder Galadder Epheser Philibber Kolosser 1. Thessalonicher 2. Thessalonicher 1. Timotheus 2. Timotheus Tidus Philemon Hebräer Jakobus 1. Petrus 2. Petrus 1. Johannes 2. Johannes 3. Johannes Judas Offebarung

Offebarung

De Aposchdel Johannes hat in de letschde Johrzehnde vun seim Läwe de Gemän vun Ephesus vorgestann. In der Zeit hat de reemische Kaiser Domitian regiert. Der hat sich als Gott verehre gelosst un hat die Chrischde ohne Erbarme verfolcht. In dem Klima is de Johannes dann uf die Insel Patmos verbannt wor. Die hat zu der Zeit als Strofkolonie gedient.

Uf Patmos hat de Johannes dann die Botschaft vun de Offebarung krieht. Se war in eerschder Linie an die Gemäne vun Klänasie gericht, fer ne Mut se mache, dass’e in de Verfolchung un im Läd standhaft hann solle bleiwe un fer vor falsche Lehre bei ne se warne. Uf die brennend Froh, was aus de bedrängde Gemäne hat solle werre, gebt do das Buch e Antwort: Am Enn dut Jesus Chrischdus iwer jedi feindlich Macht, wo sich vun Gott losgesaht hat, de Siech behalle. De Jesus is de Keenich vun de Keeniche un de Herr vun de Herre.

Dodriwer enaus gilt do das Schreiwe awer aach de Glaiwiche zu all Zeide. Es will ne Trooscht un Halt gewe in Zeide, wo se als Feinde angesiehn un verfolcht werre.

I’me große Däl vun dem Buch geht’s um das, was in de Zukunft noch bassiere soll. De Johannes beschreibt dodebei net de genaue Ablaf. Er dut awer änzelne Ereichnisse beleichde un gebraucht dodefor Bilder un Symbole. Im Middelpunkt vun seiner Botschaft steht Jesus Chrischdus, wo wider als Määschder un Herr uf die Erd serickkommt. Es letschde Buch vun de Biwel geht met do der Zusaach zu Enn: „Der, wo do die Sache bestädicht, saht: ‚Jo, ich komme ball! Das is ganz sicher.’ – Jo, komm, Herr Jesus!“

  • De Johannes stellt sei Buch vor: 1,1-3
  • De Johannes dut grieße un stellt Chrischdus in de Middelpunkt: 1,4-8
  • De Johannes schickt e Botschaft an siwe Gemäne: 1,9-3,22
  • De Johannes darf in de Himmel gugge: 4,1-5,14
  • De Johannes beschreibt siwe Siechelgerichde: 6,1-8,5
  • De Johannes beschreibt siwe Posaunegerichde: 8,6-11,19
  • De Johannes sieht e Drache un zwä Diere: 12,1-13,18
  • De Johannes heert, wie’s Gericht angekinnicht werd: 14,1-15,8
  • De Johannes beschreibt siwe Schalegerichde: 16,1-21
  • De Johannes beschreibt die Hur Babylon un ihr Unnergang: 17,1-18,24
  • De Johannes beschreibt die Hochzeit vum Lamm un wie Chrischdus widerkommt, fer Gericht se halle: 19,1-21
  • De Johannes beschreibt, wie Chrischdus dausend Johr lang regiert un dann es Endgericht hallt: 20,1-15
  • De Johannes beschreibt Gott sei neii Welt: 21,1-22,5
  • De Johannes gebt gudde Rotschlääch un winscht Gott sei Seeche: 22,6-21

1

DE JOHANNES STELLT SEI BUCH VOR: 1,1-3

1 In do dem Buch steht, was Jesus Chrischdus enthillt hat. Gott hat’s em Jesus gebb, fer dene Mensche, wo Gott diene, se weise, was ball bassiere muss. Deshalb hat Jesus Chrischdus aach sei Engel bei mich, de Johannes, wo in seim Dienscht steht, geschickt un hat’s mir bekannt gemacht, 2 un ich dun alles bestädiche, was ich gesiehn hann: das, was Gott gesaht hat un das, wo Jesus Chrischdus als Zeihe druf hingewies hat.

3 Glicklich se nenne is der Mensch, wo do die prophedische Worde vorlästa, un glicklich se nenne sinn die Mensche, wo se heere un wo sich an das, was in do dem Buch geschrieb steht, halle. Die Zeit, dass es indrefft, is nämlich nah.

1:3a Oder: läst.

DE JOHANNES DUT GRIESSE UN STELLT CHRISCHDUS IN DE MIDDELPUNKT: 1,4-8

4 Ich, de Johannes, schreiwe an die siwe Gemäne in de Provinz Asie. Ich winsche eich Gnad un Friede vun Gott, wo is, wo war un wo kommt. Ich winsche eich aach Gnad un Friede vun dene siwe Geischder,a wo vor Gott seim Thron stehn, 5 un vun Jesus Chrischdus. Jesus Chrischdus is e Zeihe, wo vertrauenswirdich is. Er is als Eerschder vun de Dode uferstann un dut jetz iwer die Keeniche vun de Erd herrsche.

1:4a Die siwe Geischder dun de Heiliche Geischt in seiner Fill un Vollkommehät beschreiwe.

Jesus Chrischdus hat uns lieb gehat un hat uns met seim Blut vun unsere Sinde sauwer gewäscht. 6 Er hat aus uns Keeniche un Prieschder fer sei Gott un Vadder gemacht. Ihm stehn fer immer [un ewich] die Ehr un die Macht zu! Amen.

7 Bassen emo gutt uf: Jesus Chrischdus kommt met de Wolge! Jeder Menscha sieht ne dann, aach die, wo durch ne gestoch hann, un jedes Volk uf de Erd dut dann wäh ihm jammere un klaache. Das is ganz sicher! Amen. 8 „Ich bin’s Alpha un’s Omega,b [de Anfang un’s Enn!]“, saht de Herr, wo is, wo war un wo kommt. Er is de Allmächdiche.

1:7a Wärtlich: Jedes Au.

1:8b Es Alpha un’s Omega sinn de eerschde un de letschde Buschdawe vum griechische Alphabet (vgl. aach Kabidel 21,6 un 22,13).

DE JOHANNES SCHICKT E BOTSCHAFT AN SIWE GEMÄNE: 1,9-3,22

Schreib alles uf!

9 Ich bin de Johannes, eier Bruder, un werre genauso wie ihr drangsaliert. Ich däle met eich die Keenichsherrschaft un warde sesamme met eich gedullich uf Jesus Chrischdus. Ich war wäh dem, was Gott gesaht hat un wäh dem, wo Jesus Chrischdus als Zeihe druf hingewies hat, uf der Insel, wo Patmos hääscht. 10 Am Daach vum Herra is de Heiliche Geischt iwer mich komm. Do hann ich e laudi Stimm, wo sich wie e Posaun angeheert hat, hinner mer geheert. 11 Die Stimm hat gesaht: „[Ich bin’s Alpha un’s Omega, de Eerschde un de Letschde!] Schreib in e Buch, was du siehscht, un schick’s an die Gemäne [in de Provinz Asie]: noh Ephesus, Smyrna, Pergamon, Thiadira, Sardes, Philadelphia un Laodicea.“

1:10a De Daach vum Herr is e Bezächnung fer de eerschde Daach vun de Woch, de Sunndaach, weil de Jesus am eerschde Daach vun de Woch uferstann is. Schun de Ignatius vun Antiochia, e Zeitgenosse vum Johannes, hat de Sunndaach so genennt.

12 Dodrufhin hann ich mich erumgedräht, weil ich hann wolle siehn, wer do met mer schwätzt. Un wie ich mich erumgedräht hann, hann ich siwe Leichder aus Gold gesiehn, 13 un midde unner dene siwe Leichder äner, wo wie de Menschesohna ausgesiehn hat. Der hat e Kläd angehat, wo bis uf sei Fieß gang is, un um die Bruscht hat er e Girdel aus Gold gehat. 14 Sei Kopp un sei Hoor ware weiß wie Woll oder wie Schnee, un sei Aue ware wie e Feierflamm. 15 Sei Fieß hann wie Goldärz geglänzt, wie wann se im Schmelzoowe gliehe däde, un sei Stimm war wie’s Rausche vun de Brandung. 16 Siwe Sterne hat er in seiner rechts Hand gehat, un aus seim Mund is e scharfes Schwert komm, wo uf zwä Seide geschliff war. Sei Gesicht hat wie die Sunn geschien, wann se am heegschde steht.

1:13a Oder: wie e Mensch. So hat sich de Jesus in Anlehnung an Daniel 7,13 selwer oft genennt.

17 Wie ich ne gesiehn hann, bin ich wie dot vor sei Fieß gefall. Awer er hat sei rechts Hand uf mich geleht un hat zu mer gesaht: „Du brauchscht kä Angscht se hann! Ich bin de Eerschde un de Letschde 18 un der, wo läbt. Ich war dot, awer jetz läw ich fer immer un ewich! Das is ganz sicher. Ich hann die Schlissel vum Dodereich un vum Dod. 19 Schreib uf, was du gesiehn hascht: das, was is, un das, was dodenoh noch bassiere muss. 20 Es Geheimnis vun dene siwe Sterne un vun dene siwe Leichder aus Gold is das do: Die siwe Sterne, wo du i’meiner rechts Hand gesiehn hascht, sinn die Engel vun dene siwe Gemäne,a un die siwe Leichder, [wo du gesiehn hascht,] sinn die siwe Gemäne.“

1:20a Bei dene Engel vun dene siwe Gemäne (vgl. aach Kabidel 2,1. 8. 12. 18; 3,1. 7. 14) geht’s um die himmlische Repräsendande vun de Gemäne, oder der Begriff is e symbolischer Ausdruck fer die jeweilich Gemän selwer. Manche Ausleher sinn der Uffassung, dass dodemet die menschliche Vorsteher vun de Gemäne gemännt sinn.

2

Es Schreiwe an die Gemän in Ephesus

1 „Schreib an de Engel vun de Gemän in Ephesus: Der, wo die siwe Sterne in seiner rechts Hand hallt un zwische dene siwe Leichder aus Gold hin- un hergeht, saht das do: 2 Ich wäß, was du machscht un wie hart du schaffscht un wie gedullich du bischt. Du duscht nimand, wo Beeses dut, toleriere. Du hascht die Leit geprieft, wo behaupde, se wäre Aposchdele, un sinn’s doch net, un hascht se als Liehner entlarvt. 3 Du hascht allerhand durchgemacht un bischt gedullich. Wäh meim Name hascht du hart geschafft un bischt net mied wor. 4 Ich muss der awer vorwerfe, dass du mich nemmeh so lieb hascht wie am Anfang.a 5 Mach der mo Gedangge dodriwer, vun was for rer Heh du gefall bischt, un änner dei Instellung! Mach’s wider so wie am Anfang! Wann du dei Instellung net ännere duscht, komm ich ball bei dich un stoße dei Leichder vun seiner Stell! 6 Fer dich schwätzt awer, dass dir verhasst is, was die Nikolaide mache. Das is mir nämlich aach verhasst!“

2:4a Oder: dass ner eich nemmeh so lieb hann wie am Anfang.

7 „Wer Ohre hat, soll heere, was de Heiliche Geischt de Gemäne saht! Ich gewe dem, wo de Kampf besteht, vun dem Bam se esse, wo’s Läwe schenkt un wo midde in Gott seim Paradiesgarde steht.“

Es Schreiwe an die Gemän in Smyrna

8 „Schreib an de Engel vun de Gemän in Smyrna: De Eerschde un de Letschde, der, wo dot war un wider lewennich wor is, saht das do: 9 Ich wäß, [was du machscht un] wie du drangsaliert werscht. Ich wäß aach, dass du arm bischt. Un trotzdem bischt du reich! Ich wäß, wie die läschdere, wo behaupde, se wäre Judde. Se sinn’s awer net. Se sinn im Gähedäl e Versammlunga vum Deiwel. 10 Du brauchscht kä Angscht vor dem se hann, was du noch durchmache muscht! Awer bass emo gutt uf: De Deiwel dut e paar vun eich ins Gefängnis schmeiße, fer eich uf die Prob se stelle. Ihr werre dann zeh Daache lang drangsaliert. Bleib trei, aach wann’s dich es Läwe koscht! Dann gew’ich der die Siecheskron: es ewiche Läwe.“

2:9a Oder: Synagooch.

11 „Wer Ohre hat, soll heere, was de Heiliche Geischt de Gemäne saht! De zwädde Dod kann dem, wo de Kampf besteht, nix anhann.“a

2:11a Vgl. Kap. 20,6. 14; 21,8.

Es Schreiwe an die Gemän in Pergamon

12 „Schreib an de Engel vun de Gemän in Pergamon: Der, wo das scharfe Schwert, wo uf zwä Seide geschliff is, hat, saht das do: 13 Ich wäß, [was du machscht un] wo du wohnscht. Du wohnscht dort, wo em Deiwel sei Thron steht. Un trotzdem duscht du a’meim Name feschthalle. Du hascht net abgestritt, dass du a’mich glabscht, aach net in dene Daache, wo de Andipas mei treier Zeihe war. De Andipas is in eierer Stadt umgebrung wor – dort, wo de Deiwel wohnt. 14 Ich muss der awer ebbes vorwerfe: Bei dir gebt’s Leit, wo an dem, was de Bileama annere beigebrung hat, feschthalle. De Bileam hat de Balak unnerwies gehat, wie mer die Israelide dezu verfiehre kann, fer Flääsch, wo de Gätze geopfert wor is, se esse un fer se hure. 15 Genauso gebt’s aach bei dir Leit, wo an dem, was die Nikolaide de Leit beibringe, feschthalle. Das is mer verhasst! 16 Änner dei Instellung! Wann du das net machscht, komm ich ball bei dich un kämpfe met dem Schwert, wo aus meim Mund kommt, gäh die Leit, wo an dem feschthalle, was die Nikolaide de Leit beibringe.“

2:14a Der Name Bileam dut der, wo’s Volk fresst bedeide.

17 „Wer Ohre hat, soll heere, was de Heiliche Geischt de Gemäne saht! Ich gewe dem, wo de Kampf besteht, vum versteggelde Manna [se esse]. Ich gewe’m aach e weißer Stän, wo e neier Name druf geschrieb steht. Dene Name kennt nimand wie nur der, wo ne krieht.“

Es Schreiwe an die Gemän in Thiadira

18 „Schreib an de Engel vun de Gemän in Thiadira: Gott sei Sohn, wo Aue wie Feierflamme un Fieß wie Goldärz hat, saht das do: 19 Ich wäß, was du machscht: Du hascht mich lieb un duscht mer diene.a Du glabscht un bischt gedullich. Jo, du duscht dich heit noch meh wie frieher insetze. 20 Ich muss der awer ebbes vorwerfe: Du loscht’s Isebel mache – die Fra, wo behaupde dut, se wär e Prophedin. Met dem, was se annere beibringt, verfiehrt se die Leit, wo mer diene, dezu, fer se hure un fer Flääsch se esse, wo de Gätze geopfert wor is. 21 Ich hann er Zeit gebb, fer ihr Instellung se ännere un’s Hureb se losse, awer se hat ihr Instellung net geännert. 22 Deshalb schmeiß ich se jetz uf’s Kranggebett, un die Leit, wo met er fremdgehn, loss ich in großi Drangsal komme, außer wann se ihr Instellung zu dem, was se dreiwe, ännere. 23 Ich losse em Isebel sei Kinnerc net am Läwe! Se misse sterwe. Dann erkenne die Gemäne allegar, dass ich der bin, wo die geheimschde Gedangge un’s Herz erforscht. Ich gewe jedem vun eich das, was er verdient.“

2:19a Oder: Ihr hann eich lieb un dun enanner diene.

2:21b Im wärtliche oder im iwerdrahne Sinn. Weil die Anbädung vun Gätze oft met sexuelle Ausschweifunge verbunn war, werd schun im Alde Teschdament es Abweiche vun Gott un die Hinwendung zu de Gätze me’m Bild vum Hure bzw. Fremdgehn beschrieb.

2:23c Das is wahrscheinlich im iwerdrahne Sinn se verstehn.

24 „Awer eich un em Rescht in Thiadira, all dene, wo net annemme, was es Isebel de Leit beibringt un wo die sogenannde diefe Geheimnisse vum Deiwel net gekennt hann, eich sahn ich: Ich lehe eich kä weideri Lascht uf! 25 Was ner awer hann, das hallen fescht, bis ich komme!“

26 „Ich gewe dem, wo de Kampf besteht un bis zuletscht macht, was ich will, Macht iwer die Välger! 27 Er dut dann met eme Zepder aus Eise iwer die Välger herrsche un schlaht se wie Gescherr aus Ton gabutt. 28 Ich gewe’m die Macht dodezu, genauso wie ich se aach vu’meim Vadder krieht hann, un ich gewe’m de Morjestern.“

29 „Wer Ohre hat, soll heere, was de Heiliche Geischt de Gemäne saht!“

3

Es Schreiwe an die Gemän in Sardes

1 „Schreib an de Engel vun de Gemän in Sardes: Der, wo die siwe Geischder, wo Gott diene, un die siwe Sterne hat, saht das do: Ich wäß, was du machscht. Em Name noh duscht du läwe, awer in Wirklichkät bisch’e dot. 2 Werr wach un stärk, was noch iwerich is un was schun im Sterwe leiht! Ich hann nämlich feschtgestellt, dass das, was du machscht, in Gott seine Aue net vollstännich is. 3 Denk also dran, wie du unnerwies wor bischt un wie du’s geheert hascht! Hall dran fescht, un änner dei Instellung! Wann du awer net wach werscht, komm ich wie jemand, wo ebbes klaue will, [bei dich,] un du wääscht net, in was for rer Stunn dass ich bei dich komme. 4 Awer aach bei dir in Sardes gebt’s e paar Leit, wo ihr Kläder net dreggich gemacht hann. Die gehn emo in weiße Kläder näwe mer her, weil se’s wert sinn.“

5 „Wer de Kampf besteht, krieht weiße Kläder angedun, un ich streiche sei Name net aus em Buch vum Läwe. Ich bekenne mich aach vor meim Vadder un vor dem seine Engel zu’m.“

6 „Wer Ohre hat, soll heere, was de Heiliche Geischt de Gemäne saht!“

Es Schreiwe an die Gemän in Philadelphia

7 „Schreib an de Engel vun de Gemän in Philadelphia: Der, wo heilich un wohrhafdich is un em David sei Schlissel hat, der, wo Dire ufsperrt, so dass’e nimand meh zusperre kann, un der, wo Dire zusperrt, so dass’e nimand meh ufsperre kann, saht das do: 8 Ich wäß, was du machscht: Du hascht nur wenich Kraft, awer du hascht an dem, was ich gesaht hann, feschtgehall un hascht dich vu’meim Name net losgesaht. Deshalb hann ich aach e Dir vor der ufgemacht, un nimand kann se zusperre. 9 Ich gewe der e paar Leit aus em Deiwel seiner Synagooch. Die behaupde zwar, se wäre Judde, awer se liehe un sinn’s net. Bass emo gutt uf: Ich sorje defor, dass’e komme un vor deine Fieß niderfalle un erkenne, dass ich dich lieb hann. 10 Du hascht mei Ufforderung, fer standhaft se bleiwe, beherzicht. Deshalb dun ich dich aach vor der Stunn beschitze, wo die Mensche uf die Prob stellt un emo iwer die ganz Welt kommt, fer die, wo uf de Erd wohne, se teschde. 11 Jo, ich komme ball! Hall fescht, was du hascht, dass der nimand dei Kron ewegnemmt!“

12 „Ich mache dene, wo de Kampf besteht, zu erer Sail im Tembel vu’meim Gott, un er geht dort nie meh enaus. Ich schreiwe de Name vu’meim Gott un de Name vum neie Jerusalem uf ne. Es neie Jerusalem is die Stadt vu’meim Gott, wo aus em Himmel vu’meim Gott erunnerkommt. Ich schreiwe aach mei neier Name uf ne.“

13 „Wer Ohre hat, soll heere, was de Heiliche Geischt de Gemäne saht!“

Es Schreiwe an die Gemän in Laodicea

14 „Schreib an de Engel vun de Gemän in Laodicea: Der, wo ‚Amen’a hääscht, der Zeihe, wo vertrauenswirdich un wohrhafdich is, de Ursprung vun allem, was Gott geschaff hat, saht das do: 15 Ich wäß, was du machscht: Du bischt net kalt un aach net häß. Wann du doch kalt oder häß wärscht! 16 Weil du awer lolich bischt un net kalt un aach net häß, dun ich dich aus meim Mund ausspauze. 17 Du duscht behaupde: ‚Ich bin reich un hann’s zu Wohlstand gebrung. Mir fählt nix meh.’ Awer du wääscht net, dass du elend un erbärmlich bischt un arm, blind un naggich. 18 Deshalb dun ich der rode: Kaf Gold vu’mir, wo im Feier gelaidert wor is, dass du reich werscht! Kaf der aach weiße Kläder vu’mir, dass du ebbes fer ansedun hascht un net naggich dostehn un dich schame muscht! Reib dei Aue met Auesalb in, dass du siehn kannscht. 19 Die Leit, wo ich lieb hann, weis ich allegar serecht un dun se erziehe. Mach also Ernscht, un änner dei Instellung! 20 Guck, ich stehn vor de Dir un klobbe an. Wer mei Stimm heert un die Dir ufmacht, bei dem komm ich erin, u’mir esse metenanner – ich met ihm un er met mir.“

3:14a Das hääscht der, wo in sich selwer Wohrhät un Wirklichkät is, un wo alles, was Gott versproch hat, bringt (vgl. 2Kor 1,20).

21 „Wer de Kampf besteht, darf emo met mir uf meim Thron hugge, genauso wie ich aach de Kampf bestann u’mich met meim Vadder uf sei Thron gehuckt hann.“

22 „Wer Ohre hat, soll heere, was de Heiliche Geischt de Gemäne saht!“

4

DE JOHANNES DARF IN DE HIMMEL GUGGE: 4,1-5,14

Alles im Himmel dut Gott anbäde

1 Dodenoh hann ich noh owe geguckt un hann e Dir im Himmel gesiehn, wo ufgestann hat. Dieselwe Stimm, wo dodefor schun met mer geschwätzt hott un wo sich wie e Posaun angeheert hat, hat gesaht: „Komm mo do eruf! Dann weis ich der, was noh dene Sache, wo du schun devun geheert hascht, noch komme muss.“

2 Im selwe Aueblick is de Heiliche Geischt iwer mich komm. Do hann ich e Thron gesiehn, wo im Himmel gestann hat. Uf dem Thron hat äner gehuckt, 3 wo wie e Diamant gefunggelt un wie e roder Karneol geglieht hat. Um dene Thron erum war e Rähnbohe, wo wie e griener Smaragd ausgesiehn hat. 4 Um dene Thron erum hann aach noch vierezwanzich annere Throne gestann, un uf dene Throne hann ich vierezwanzich Ällschde hugge gesiehn. Die hann weiße Kläder angehat un Krone aus Gold uf ihre Käpp. 5 Vun dem Thron in de Midde sinn Blitze un Dunnerschlääch un Stimme ausgang, un siwe lodernde Faggele hann vor dem Thron gebrennt. Das sinn die siwe Geischder, wo Gott diene.

6 Vor dem Thron war e Meer aus Glas,a klar wie Krischdall, un in de Midde, im innerschde Kräs um dene Thron erum, hann vier himmlische Wese gestann. Die ware vore un hinne voll Aue. 7 Es eerschde Wese hat eme Leeb geglich un’s zwädde eme Stier. Es dridde hat e Gesicht wie e Mensch gehat, un’s vierde hat wie e Adler, wo gefloh is, ausgesiehn. 8 Jedes vun dene vier Wese hat sechs Flidde gehat un war rund erum voll Aue, sogar unner seine Flidde. Die Wese gänne sich Daach un Naacht kä Ruh un rufe:

4:6a Manche Ausleher sinn der Uffassung, dass es bei dem Meer aus Glas (vgl. aach Kabidel 15,2) um’s himmlische Gähestick zu dem große Wasserbehälder aus Kupfer geht, wo im Tembel in Jerusalem gestann hat un wo im Alde Teschdament „Meer“ genennt werd (vgl. 1Keen 7,23-26. 39).

„Heilich, heilich, heilich is de Herr,
de allmächdiche Gott,
der wo war un wo is un wo kommt.“

9 Jedes Mo, wann die Wese dem, wo uf em Thron huckt un fer immer un ewich läbt, Ehr erweise, wann se ne riehme un em dangge sahn, 10 dann falle die vierezwanzich Ällschde vor dem, wo uf em Thron huckt, nider un bäde dene, wo fer immer un ewich läbt, an. Se lehe aach ihr Krone vor seim Thron nider un sahn:

11 „Herr, du bischt’s wert,
dass mer dich ehrt un riehmt un dei Macht lobt.a
Du hascht nämlich die ganz Welt erschaff.
Se is do un is erschaff wor,
weil du das so gewollt hascht.“

4:11a Wärtlich: fer Herrlichkät un Ehr un Macht se kriehn.

5

Die Buchroll un’s Lamm

1 Dodenoh hann ich in de rechts Hand vun dem, wo uf em Thron gehuckt hat, e Buchroll gesiehn. Die war inne un auße voll geschrieb u’met siwe Siechel versiechelt. 2 Ich hann aach e mächdicher Engel gesiehn, wo ganz laut geruf hat: „Wer is’enn wirdich, fer die Buchroll ufsemache un ihr Siechel ufsebreche?“ 3 Awer nimand im Himmel un uf de Erd un unner de Erd hat das Buch ufmache un eningugge känne. 4 Do hann ich lang geheilt, weil nimand se finne war, wo wirdich geween wär, fer das Buch ufsemache [un se läse] oder eninsegugge. 5 Dodrufhin hat äner vun dene Ällschde zu mer gesaht: „Heil net! Der Leeb aus em Stamm Juda, der Spross, wo aus em David seim Wurzelstock hervorgang is,a hat de Kampf bestann. Der kann das Buch ufmache un sei siwe Siechel ufbreche.“

5:5a Oder: die Wurzel, wo em David sei Geschlecht draus hervorgang is.

6 Dodenoh hann ich e Lamm gesiehn. Das hat zwische’m Thron un dene vier Wese un midde unner dene Ällschde gestann. Es hat ausgesiehn, wie wann’s geschlacht wär, un hat siwe Härner un siwe Aue gehat. Die Aue sinn die siwe Geischder, wo Gott diene un wo er iwer die ganz Erd geschickt hat. 7 Es Lamm is komm un hat das Buch aus de rechts Hand vun dem, wo uf em Thron gehuckt hat, genumm. 8 Wie’s das gemacht hat, sinn die vier Wese un die vierezwanzich Ällschde vor’m Lamm nidergefall. Se hann allegar Harfe gehat un Schale aus Gold, wo voll Weihraach ware. Der Weihraach is das, was heiliche Mensche bäde. 9 Die vier Wese un die vierezwanzich Ällschde hann e neies Lidd gesung:

„Du bischt wirdich, fer das Buch se holle
un sei Siechel ufsebreche!
Du bischt nämlich geschlacht wor
un hascht uns met deim Blut
aus jedem Stamm un jeder Sprooch
un aus jedem Volk un jeder Nation
fer Gott freikaf.
10 Du hascht uns fer unser Gott
zu Keeniche un Prieschder gemacht,
u’mir herrsche emo uf de Erd.“

11 Dodenoh hann ich geguckt un hann die Stimm vu’me Haufe Engel geheert. Die Engel hann um de Thron un um die Wese un um die Ällschde erumgestann. Es ware so vil, dass mer se net hat känne zehle. 12 Se hann laut gesaht:

„Es Lamm, wo geschlacht wor is, is wirdich,
fer Macht un Reichdum se kriehn,
Weishät un Kraft, Ehr, Herrlichkät un Lob.“

13 Dodenoh hann ich geheert, wie alles, was Gott erschaff hat un was im Himmel un uf de Erd, was unner de Erd un was uf em Meer is un alles, was in ihne läbt, gesaht hat:

„Dem, wo uf em Thron huckt, un em Lamm
stehn fer immer un ewich
Lob un Ehr un Herrlichkät un Macht zu!“

14 „Amen!“, hann die vier Wese do gesaht. Un die vierezwanzich Ällschde sinn nidergefall un hann dene angebät, wo fer immer un ewich läbt.

6

DE JOHANNES BESCHREIBT SIWE SIECHELGERICHDE: 6,1-8,5

Die eerschde sechs Siechel werre ufgebroch

1 Dodenoh hann ich gesiehn, wie’s Lamm es eerschde vun dene Siechel ufgemacht hat, un ich hann geheert, wie äns vun dene vier Wese wie met erer Dunnerstimm gesaht hat: „Komm mo doher [un guck]!“ 2 Do hann ich e weißes Pärd gesiehn, un der, wo uf em gehuckt hat, hat e Schnappboh gehat. Er hat e Kron krieht, un als Siecher un fer de Kampf se bestehn, hat er sich uf de Wääch gemacht.

3 Wie’s Lamm es zwädde Siechel ufgemacht hat, hann ich geheert, wie’s zwädde Wese gesaht hat: „Komm mo doher [un guck]!“ 4 Do is e anneres Pärd erschien. Das war feierrot. Der, wo uf em gehuckt hat, hat die Macht krieht, fer de Friede vun de Erd ewegsenemme, so dass sich die Mensche gäheseidich abgeschlacht hann. Er hat aach e großes Schwert krieht.

5 Wie’s Lamm es dridde Siechel ufgemacht hat, hann ich geheert, wie’s dridde Wese gesaht hat: „Komm mo doher [un guck]!“ Do hann ich e schwarzes Pärd gesiehn. Der, wo uf em gehuckt hat, hat e Woh in seiner Hand gehat. 6 Ich hann geheert, wie e Stimm midde unner dene vier Wese gesaht hat: „E Kiloa Wäz fer de Lohn vu’me ganze Daachb un drei Kilo Gerscht fer de Lohn vu’me ganze Daach. Ans Oliveeel un an de Wein darfsch’e awer net drangehn.“

6:6a Griechisch: Choinix. Das is e Getreidemoß, wo ungefähr äner Lider eningang is. Es war die Daachesration vun äner Person.

6:6b Wärtlich: fer äner Denar. Äner Denar war de durchschnittliche Lohn fer die Arwet vun äm Daach. E Daachesration Wäz fer de Lohn vu’me ganze Daach kommt erer Verdeierung um’s Acht- bis Zwälleffache gleich.

7 Wie’s Lamm es vierde Siechel ufgemacht hat, hann ich geheert, wie die Stimm vum vierde Wese gesaht hat: „Komm mo doher [un guck]!“ 8 Do hann ich e leicheblasses Pärd gesiehn. Der, wo uf em gehuckt hat, hat „de Dod“ gehääscht, un’s Dodereich is uf em Fuß hinner’m herkomm. Die Zwä hann Macht iwer e Verdel vun de Erd krieht, fer die Mensche durch’s Schwert un durch Hunger, durch Epidemije un durch die wilde Diere vun de Erd umsebringe.

9 Wie’s Lamm es finnefde Siechel ufgemacht hat, hann ich unne am Aldar die Seele vun dene Mensche gesiehn, wo umkomm ware. Mer hat se wäh dem, was Gott gesaht hat un wäh dem, wo se als Zeihe trei druf hingewies hodde, abgeschlacht gehat. 10 „Du heilicher un wohrhafdicher Herr!“, hann se ganz laut geruf. „Wie lang dauert’s’enn noch, bis du Gericht hallscht un unser Blut an dene, wo uf de Erd wohne, räche duscht?“ 11 Dodrufhin hat jeder vun’e e weißes Kläd krieht, u’mer hat ne gesaht, se sollde noch e Zeitlang Ruh gewe, bis die Zahl vun ihre Geschwischder, wo sesamme met ihne Gott diene un noch genauso wie sie hann solle umkomme, vollstännich is.

12 Dodenoh hann ich gesiehn, wie’s Lamm es sechsde Siechel ufgemacht hat. Do hat’s e schwäres Erdbewe gebb. Die Sunn is so schwarz wie e Drauergewanda wor un de Mond so rot wie Blut. 13 Die Sterne sinn vum Himmel uf die Erd gefall, so wie e Feichebam sei Feiche fallelosst, wann er vu’me starge Wind geschiddelt werd. 14 De Himmel is wie e Buchroll, wo mer sesammerollt, verschwunn, un die Berche un Insele sinn allegar vun ihrer Stell eweggerickt wor. 15 Do hann se sich allegar in de Hehle un zwische de Felse vun de Berche versteggelt: die Keeniche vun de Erd, die Große un die Reiche, die Heerfiehrer un die, wo die Macht hann, jeder Sklave un jeder freie Mensch. 16 Se hann zu de Berche un zu de Felse gesaht: „Fallen uf uns un dun uns versteggele, dass uns der, wo uf em Thron huckt, net sieht. Versteggeln uns aach vor’m Lamm, dass es uns net richde kann!b 17 Der große Daach, wo’s Gericht hallt, is nämlich komm. Wer kann do bestehn?“

6:12a Das hääscht wie e schwarzes Sackkläd aus Dierhoor, wo als Drauergewand angedun wor is.

6:16b Wärtlich: Versteggeln uns aach vor’m Zorn vum Lamm. Analooch in Vers 17.

7

144.000 Judde werre versiechelt

1 Dodenoh hann ich gesiehn, wie vier Engel an de vier Egge vun de Erd gestann hann. Die hann de Wind aus de vier Himmelsrichdunge serickgehall, dass er net iwer’s Land un net iwer’s Meer un aach net gäh irjend e Bam hat känne wehe. 2 Dodrufhin hann ich gesiehn, wie vum Oschde her noch e annerer Engel erufkomm is. Der hat’s Siechel vum lewenniche Gott in de Hand gehat un hat dene vier Engel, wo die Macht krieht hodde, fer em Land un em Meer se schade, ganz laut zugeruf: 3 „Dun em Land un em Meer un de Bäm net schade, bis mer dene Leit, wo unserm Gott diene, sei Siechel uf die Stern gedrickt hann.“

4 Ich hann geheert, wiffel Mensche das Siechel krieht hann. Es ware 144.000 aus jedem Stamm vum Volk Israel.

5 Aus em Stamm Juda hann’s 12.000 krieht,
aus em Stamm Ruben 12.000,
aus em Stamm Gad 12.000,
6 aus em Stamm Ascher 12.000,
aus em Stamm Naphdali 12.000,
aus em Stamm Manasse 12.000,
7 aus em Stamm Simeon 12.000,
aus em Stamm Levi 12.000,
aus em Stamm Isaschar 12.000,
8 aus em Stamm Sebulon 12.000,
aus em Stamm Josef 12.000
un aus em Stamm Benjamin 12.000.

Die hann allegar es Siechel uf ihr Stern gedrickt krieht.

Mensche aus jedem Volk werre gerett

9 Dodenoh hann ich e Haufe Leit aus jeder Nation, jedem Stamm, jedem Volk un jeder Sprooch gesiehn. Nimand hat se zehle känne. Se hann in weiße Kläder vor’m Thron un vor’m Lamm gestann un hann Palmzweiche in ihre Hänn gehat. 10 „Dass mer gerett wor sinn, verdangge mer unserm Gott, wo uf em Thron huckt, un em Lamm!“, hann se ganz laut geruf. 11 Die Engel hann allegar um de Thron un um die Ällschde un um die vier Wese erumgestann. Dann sinn se vor’m Thron nidergefall un hann Gott angebät. 12 „Amen!“, hann se gesaht. „Lob un Herrlichkät, Weishät un Dank, Ehr un Macht un Kraft stehn unserm Gott fer immer un ewich zu! Amen.“

13 Dodrufhin hat mich äner vun dene Ällschde gefroht: „Wer sinn’enn do die Leit, wo weiße Kläder anhann, un wo komme se her?“ 14 „Herr, du wääscht das doch!“, hann ich do zu’m gesaht. Dodrufhin hat er zu mer gesaht: „Das do sinn die Leit, wo aus de groß Drangsal komme. Se hann ihr Kläder gewäscht un im Blut vum Lamm weiß gemacht. 15 Deshalb stehn se vor Gott seim Thron un diene Gott Daach un Naacht in seim Tembel. Der, wo uf em Thron huckt, dut dann sei Zelt iwer ne ausbräde. 16 Se hann dann kä Hunger un kä Durscht meh, un die Sunn oder irjend e Gluthitz dut se dann nemmeh versenge. 17 Es Lamm midde uf em Thron fiehrt se nämlich uf die Wäd un an Wasserquelle, wo Läwe hervorbringe, un Gott wischt jedi Trän vun ihre Aue ab!“

8

Es sibde Siechel

1 Wie’s Lamm es sibde Siechel ufgemacht hat, war’s im Himmel ungefähr e halwi Stunn lang ganz ruhich.

Siwe Engel met siwe Posaune mache sich berät

2 Dodenoh hann ich die siwe Engel, wo vor Gott stehn, gesiehn. Die hann siwe Posaune krieht. 3 Un noch e annerer Engel is komm un hat sich met erer Räächerpann aus Gold in de Hand an de Aldar gestellt. Dodrufhin hat er e Haufe Weihraach krieht. Dene hat er sesamme met de Gebäde vun all dene Mensche, wo heilich sinn, uf dem Aldar aus Gold vor’m Thron darbringe solle. 4 Do is de Raach vun dem Weihraach aus de Hand vun dem Engel sesamme met de Gebäde vun dene Mensche, wo heilich sinn, vor Gott in die Heh gestieh.

5 Dodenoh hat der Engel die Räächerpann genumm un hat se met Glut vum Aldar voll gemacht un uf die Erd geschmiss. Do hat’s gedrehnt un gedimmelt un geblitzt, un die Erd hat gebebt.

DE JOHANNES BESCHREIBT SIWE POSAUNEGERICHDE: 8,6-11,19

Die eerschde vier Posaune

6 Jetz hann sich die siwe Engel, wo die siwe Posaune hodde, berät gemacht, fer ihr Posaune se blose.

7 Dann hat der eerschde Engel sei Posaun geblost. Do sinn Schloße un Feier, wo met Blut vermischt ware, entstann. Die sinn uf die Erd geschmiss wor, un e Driddel vun de Bäm un’s ganze griene Gras sinn verbrennt.

8 Dann hat der zwädde Engel sei Posaun geblost. Do is so ebbes wie e großer Berch, wo in Flamme gestann hat, ins Meer geschmiss wor, un aus eme Driddel vum Meer is Blut wor. 9 E Driddel vun dem, was Gott im Meer erschaff hott un was dort geläbt hat, is umkomm, un e Driddel vun de Schiffe is zersteert wor.

10 Dann hat der dridde Engel sei Posaun geblost. Do is e großer Stern vum Himmel gefall. Der hat wie e Faggel gebrennt un is uf e Driddel vun de Fliss un uf die Wasserquelle gefall. 11 Der Stern hat „Wehrmut“ gehääscht un hat e Driddel vum Sießwasser bidder gemacht. E Haufe Mensche sinn an dem Wasser gestorb, weil’s verseicht war.

12 Dann hat der vierde Engel sei Posaun geblost. Do is e Driddel vun de Sunn un e Driddel vum Mond un e Driddel vun de Sterne gedroff wor. Se hann e Driddel vun ihrer Leichtkraft verlor, un e Driddel vum Daach un e Driddel vun de Naacht hann kä Licht meh gehat.

13 Dodenoh hann ich gesiehn, wie e Engel hooch owe am Himmel gefloh is. Ich hann geheert, wie er ganz laut geruf hat: „Unheil iwer die Mensche, wo uf de Erd wohne! Unheil iwer se, wann die letschde drei Engel ihr Posaune blose! Unheil iwer se!“

9

Die finneft Posaun

1 Dann hat der finnefde Engel sei Posaun geblost. Do hann ich e Stern gesiehn, wo vum Himmel uf die Erd gefall war. Der Stern hat de Schlissel fer dene Schacht, wo in de Abgrund fiehrt, krieht. 2 Dodrufhin hat er dene Schacht zum Abgrund ufgemacht. Do is Raach aus dem Schacht ufgestieh, wie Raach aus eme große Oowe, un die Sunn un die Luft sinn vum Raach aus dem Schacht verdunggelt wor. 3 Aus dem Raach sinn Heischregge komm un hann sich uf de Erd nidergelosst. Die Heischregge hann e Kraft krieht, wie se Skorpione uf de Erd hann. 4 Es is ne awer gesaht wor, se dirfde em Gras uf de Erd net schade, aach net irjend ebbes Grienem oder irjend eme Bam. Nur dene Mensche, wo’s gättliche Siechel net uf ihrer Stern hann, dirfde se schade. 5 Se hann aach nur erlabt krieht, fer die Mensche finnef Monade lang se queele un net, fer se umsebringe. Die Qual, wo se verursache, is so stark, wie wann e Skorpion e Mensch stecht. 6 In dene Daache suche die Mensche dann de Dod, awer se finne ne net. Se sehne sich denoh, fer se sterwe, awer de Dod laft vor ne fort.

7 Die Heischregge hann wie Pär ausgesiehn, wo fer die Schlacht berät gemacht sinn. Uf ihre Käpp hann se ebbes gehat, wo wie Krone aus Gold ausgesiehn hat, un ihr Gesichder ware wie die Gesichder vun Mensche. 8 Se hann Hoor wie die Hoor vun Weibsleit gehat, un ihr Zänn ware wie die Zänn vun Leewe. 9 Aach Bruschtpanzer wie Panzer aus Eise hann se gehat, un’s Rausche vun ihre Flidde war wie’s Rassele vu’me Haufe Streitwähn, wo sich, met Pär bespannt, in die Schlacht stirze. 10 Se hann Schwänz wie Skorpione gehat, un in ihre Schwänz ware Stachele. Ihr Kraft hat dodrin bestann, fer de Mensche finnef Monade lang se schade. 11 Als Keenich hann se de Engel vum Abgrund iwer sich gehat. Der hääscht uf Hebräisch „Abaddon“ un uf Griechisch „Appolyon“ – de „Zersteerer“.

12 Es eerschde Unheil is vorbei, awer Achdung: Es kommt noch zwämo anneres Unheil!

Die sechst Posaun

13 Dann hat der sechsde Engel sei Posaun geblost. Do hann ich e Stimm geheert, wo vun de vier Härner vum Aldar aus Gold, wo vor Gott steht, herkomm is. 14 Die Stimm hat zu dem sechsde Engel, wo die Posaun hott, gesaht: „Binn die vier Engel los, wo am große Fluss, am Eiphrat, gefesselt sinn.“ 15 Do sinn die vier Engel losgebunn wor. Die hann fer do die Stunn un do dene Daach un fer do dene Monat un do das Johr berätgestann, fer e Driddel vun de Menschhät umsebringe. 16 Se hann e Heer vun 200 Millione Soldade zu Pärd angefiehrt. Ich hann geheert, wie ihr Zahl genennt wor is. 17 Un die Pär un die Reider, wo ich i’meiner Vision gesiehn hann, hann so ausgesiehn: Sea hann feierrode, hyazinthbloe un schwefelgäle Bruschtpanzer angehat. Die Käpp vun dene Pär hann wie die Käpp vun Leewe ausgesiehn, un aus ihrm Maul is Feier un Raach un Schwefel komm. 18 E Driddel vun de Menschhät is durch do die drei Plaache umkomm: durch das Feier un durch dene Raach un durch dene Schwefel, wo aus em Maul vun dene Pär komm sinn. 19 Ihr Macht hat nämlich in ihrm Maul un in ihre Schwänz geläh. Ihr Schwänz hann wie Schlange ausgesiehn un hann Käpp gehat, wo se de Mensche demet geschat hann.

9:17a Oder: Die Reider.

20 Awer die Mensche, wo iwerich geblieb sinn un wo durch do die Plaache net um’s Läwe komm ware, hann ihr Instellung zu dem, was se met ihre Hänn gemacht hodde, net geännert: Se hann net ufgeheert, fer die Dämone un die Gätze aus Gold, Silwer, Erz, Stän un Holz ansebäde – Gätze, wo net siehn un net heere un aach net hin- un hergehn känne. 21 Die Mensche sinn aach net dodevun abgerickt, fer se morde, fer Zauwerei se dreiwe, fer se hure un fer se klaue.

10

Der Engel un das kläne Buch

1 Dodenoh hann ich gesiehn, wie e annerer mächdicher Engel vum Himmel erunnerkomm is. Um dene erum hat e Wolk gehonk, un e Rähnbohe hat iwer seim Kopp gestann. Sei Gesicht war wie die Sunn un sei Bän wie Feiersaile. 2 In seiner Hand hat er e kläni Buchroll, wo ufgeschlah war, gehat. Er hat sei rechtser Fuß uf’s Meer un sei linkser Fuß uf’s Land gestellt 3 un hat met erer laut Stimm, wo sich wie’s Brille vu’me Leeb angeheert hat, ebbes gesaht. Wie er geruf hott, hann die siwe Dunner ihr Stimm heere gelosst, 4 un wie die verhallt ware, hann ich ufschreiwe wolle, was se gesaht hann, awer ich hann e Stimm vum Himmel her geheert, wo zu mer gesaht hat: „Hall geheim,a was die siwe Dunner gesaht hann! Schreib’s net uf!“

10:4a Wärtlich: Versiechel. Ebbes, was hat solle geheim bleiwe, is in de Zeit vum Johannes versiechelt wor.

5 Dodrufhin hat der Engel, wo ich uf em Meer un uf em Land stehn gesiehn hann, sei Hand zum Himmel hin hoochgehob. 6 Er hat bei dem geschweert, wo fer immer un ewich läbt. Der hat de Himmel un was im Himmel is un die Erd un was uf de Erd is un’s Meer un was im Meer is erschaff. „Die Zeit is abgelaf!“, hat der Engel geschweert. 7 „In dene Daache, wo de sibde Engel berät is, fer sei Posaun se blose, bringt Gott sei geheimer Plan zum Abschluss. Dann drefft alles so in, wie er’s seine Diener, de Prophede, angekinnicht hott.“

8 Dodenoh hat die Stimm, wo ich vum Himmel her geheert hott, wider met mer geschwätzt. „Geh!“, hat se gesaht, „nemm die klän Buchroll, wo ufgeschlah in de Hand vun dem Engel, wo uf em Meer un uf em Land steht, leiht.“ 9 Do bin ich bei dene Engel gang un hann zu’m gesaht: „Gebb mer mo die klän Buchroll!“ „Nemm se, un ess se!“, hat der Engel do zu mer gesaht. „Se leiht der dann bidder im Mah, awer in deim Mund is se sieß wie Honich!“ 10 Do hann ich die klän Buchroll aus de Hand vun dem Engel genumm un hann se gess. Se war i’meim Mund wirklich so sieß wie Honich. Wie ich se awer gess hott, hat se mer bidder im Mah geläh.

11 Dodrufhin hat der Engel zu mer gesaht: „Du muscht noch emo iwer e Haufe Välger un Natione un iwer Sprooche un Keeniche prophedisch schwätze.“

11

Die zwä Zeihe

1 Dodenoh hann ich e Messlatt krieht, wo wie e Stegge ausgesiehn hat. Der Engel hat do gestann un hat gesaht: „Geh mo un mess Gott sei Tembel un de Aldar, un zehl die Mensche, wo Gott im Tembel anbäde! 2 Awer dene Vorhof, wo außerhalb vum Tembel leiht, loss aus! Mess ne net! Fremde Välger hann’e nämlich iwergebb krieht, un se trambele die heilich Stadt 42 Monade langa nider. 3 Ich drahn meine zwä Zeihe uf, fer Drauerkläder ansedun un fer 1.260 Daache lang prophedisch se schwätze.“b

11:2a Vgl. Lk 21,24; Dan 11 un 12. An do der Stell finnt sich zum eerschde Mo in de Offebarung die endzeitlich Frischt: dreiehalb Johr = 42 Monade = 1.260 Daache (vgl. Dan 7,25; 9,27; 12,7 un Offb 11,3; 12,6. 14).

11:3b Manche Ausleher sinn der Uffassung, dass die wärtlich Redd eerscht met Vers 10 oder Vers 13 zu Enn geht.

4 Die zwä Zeihe sinn die zwä Eelbäm un die zwä Leichder, wo vor Gott, wo iwer die Erd herrscht, stehn. 5 Wann jemand versucht, fer dene zwä Zeihe se schade, dann schlaht Feier aus ihrm Mund un dut ihr Feinde vernichde. So muss jeder, wo ne schade will, sterwe. 6 Die zwä Zeihe hann die Macht, fer de Himmel zusesperre, so dass es in dene Daache, wo se prophedisch schwätze, net rähnt. Se hann aach die Macht, fer’s Wasser in Blut se verwannele un fer die Erd met all Sorde vun Plaache hämmsesuche, so oft wie se wolle.

7 Wann se ihr Ufdraach als Zeihe ausgefiehrt hann, kämpft das Dier, wo aus em Abgrund erufsteiht, gäh se un dut se in die Knie zwinge un umbringe. 8 Ihr Leiche bleiwe in der groß Stadt uf de Stroß leihe. Die groß Stadt hääscht geischtlich verstann „Sodom“ oder „Ägypde“a. Dort is aach unser Herr gekreizicht wor. 9 Mensche aus jedem Volk un jedem Stamm un aus jeder Sprooch un jeder Nation siehn ihr Leiche dort dreiehalb Daache lang, awer se losse net zu, dass’e in Gräwer geleht werre. 10 Dann freie sich die Mensche, wo uf de Erd wohne, weil die zwä Zeihe dot sinn, un feiere e Fescht. Se schigge sich aach gäheseidich Geschengge. Die zwä Prophede hann nämlich dene Mensche, wo uf de Erd wohne, es Läwe zur Qual gemacht gehat.

11:8a Ägypde is zum Inbegriff vun de Unnerdriggung vum Volk Israel wor, weil die Ägypder die Israelide versklavt hodde (vgl. 2Mo 1-14).

11 Awer noh dene dreiehalb Daache is vun Gott her wider Läwensgeischt in se komm, un se sinn ufgestann. Do hat die Mensche, wo se gesiehn hann, e großi Angscht befall. 12 Dodenoh hann die zwä Prophede e laudi Stimm vum Himmel her geheert. Die hat ne zugeruf: „Kommen emo do eruf!“ Do sinn se in erer Wolk in de Himmel gestieh, un ihr Feinde hann hinner ne hergeguckt. 13 In dem Moment hat’s e großes Erdbewe gebb, un e Zehndel vun de Stadt is ingestirzt. Bei dem Erdbewe sinn 7.000 Mensche umkomm. Die, wo iwerläbt hann, hann’s met de Angscht se dun krieht un hann Gott, wo vum Himmel her regiert, die Ehr gebb.

14 Es zwädde Unheil is vorbei, awer Achdung: Es dridde Unheil losst net lang uf sich warde!

Die sibt Posaun

15 Dann hat der sibde Engel sei Posaun geblost. Do hann sich im Himmel laude Stimme heere gelosst. Die hann gesaht: „Jetz geheere die Reiche vun de Welt unserm Herr un seim Messias, un er dut fer immer un ewich herrsche!“ 16 Dodrufhin sinn die vierezwanzich Ällschde, wo vor Gott uf ihre Throne gehuckt hann, nidergefall un hann Gott angebät. 17 Se hann gesaht:

„Herr, du allmächdicher Gott!
Du bischt, un du warscht, [un du kommscht].
Mir dangge der, dass du vun deiner Macht,
wo groß is, Gebrauch gemacht
un die Herrschaft angeträt hascht!
18 Die Välger sinn wiedich wor.
Do es dei Zorn komm
un die Zeit, fer die Dode se richde
un fer die, wo der diene, se belohne:
die Prophede un die Mensche, wo heilich sinn
un wo Reschbekt vor deim Name hann,
die Kläne un die Große.
Es is aach die Zeit komm, fer die se verderwe,
wo die Erd verderwe.“

19 Dodrufhin is Gott sei Tembel im Himmel ufgemacht wor, u’mer hat die Bundeslad, wo dort steht, siehn känne. Do hat’s geblitzt un gedrehnt un gedimmelt. Die Erd hat gebebt, un es hat wie verrickt geschloßt.

12

DE JOHANNES SIEHT E DRACHE UN ZWÄ DIERE: 12,1-13,18

Die Fra un der Drache

1 Dodenoh is e großes Zääche am Himmel erschien: e Fra, wo vun de Sunn ingehillt war. De Mond war unner ihre Fieß un e Kron vun zwällef Sterne uf ihrm Kopp. 2 Die Fra war in annere Umstänn un hat gekrisch, weil se niderkomm is. Bei de Geburt hat se e schrecklichi Pein gehat.

3 Dodrufhin is e anneres Zääche am Himmel erschien: Das war e großer feierroder Drache. Der hat siwe Käpp un zeh Härner gehat. Uf jedem vun seine siwe Käpp hat er e Kron gehat. 4 Sei Schwanz hat e Driddel vun de Sterne vum Himmel hinner sich hergezoh un uf die Erd geschmiss. Dann hat sich der Drache vor die Fra, wo ihr Kind hat solle kriehn, gestellt. Soball wie’s do wär, hat er’s fresse wolle. 5 Die Fra hat e Bub krieht, e männlicher Nohkomme, wo emo met eme Zepder aus Eise iwer jedes Volk herrscht. Dodenoh is das Kind vun der Fra zu Gott un zu seim Thron fortgedrah wor. 6 Die Fra selwer is in die Wiescht geflicht. Dort hat er Gott e Zufluchtsort geschaff gehat, äner, wo se 1.260 Daache langa ernährt hat solle werre.

12:6a Also dreiehalb Johr (vgl. V. 14). Vgl. dodezu aach Kabidel 13,5 (42 Monade).

7 Dodrufhin hat’s im Himmel e Kampf gebb. De Michael un sei Engel hann gäh de Drache gekämpft. De Drache hat aach gekämpft un sei Engel, 8 awer se hann sich net halle känne un hann ihr Platz im Himmel verlor. 9 Der große Drache is gestirzt wor, die alt Schlang, wo aach Deiwel oder Satan genennt werd un wo die ganz Welt verfiehrt. Der Drache is uf die Erd geschmiss wor, un sesamme met ihm sinn aach sei Engel enunnergeschmiss wor.

10 Dann hann ich e laudi Stimm geheert, wo im Himmel geruf hat:

„Jetz is es bassiert! Unser Gott hat sei Volk gerett!
Er hat sei Macht unner Beweis gestellt
un sei Herrschaft angeträt!
Vun jetz an dut sei Messias regiere.
Der, wo unser Geschwischder angeklaacht hat,
is nämlich aus em Himmel enausgeschmiss wor.
Daach un Naacht hat er unser Geschwischder
vor unserm Gott verklaacht,
11 awer se hann’e durch em Lamm sei Blut
un durch das, was se gesaht
un wo se als Zeihe druf hingewies hann, in die Knie gezwung.
Se ware sogar berät, fer ihr Läwe se opfere
un de Dod uf sich se nemme.
12 Freien eich deshalb, ihr Himmel
un ihr, wo ner im Himmel wohne!
Awer weh eich, [wo ner uf de] Erd un [uf em] Meer [wohne]!
De Deiwel is nämlich bei eich enunnerkomm,
un sei Wut is groß.
Er wäß, dass er nemmeh vil Zeit hat.“

13 Wie der Drache gesiehn hat, dass mer ne uf die Erd geschmiss hott, hat er die Fra, wo dene Bub krieht hott, verfolcht. 14 Die Fra hat awer zwä Flidde vu’me große Adler krieht, fer dodemet an ihr Zufluchtsort in de Wiescht fliehe se känne. Dort is se vor de Schlang sicher un werd dreiehalb Johr langa ernährt. 15 Dodrufhin hat die Schlang Wassermasse, wo eme Fluss geglich hann, aus ihrm Rache hinner der Fra hergespauzt, fer se met dem Fluss fortsereiße. 16 Awer die Erd hat der Fra geholf. Se hat ihr Mund ufgemacht un hat dene Fluss, wo der Drache aus seim Rache gespauzt hott, enunnergeschluckt. 17 Do is der Drache iwer die Fra wiedich wor un is fortgang, fer gäh ihr annere Nohkomme se kämpfe, gäh die, wo sich an das halle, was Gott gebott hat, un wo bekenne, dass’e zu Jesus Chrischdus geheere.

12:14a Wärtlich: äni Zeit un zwä Zeide un e halwi Zeit lang.

Das Dier aus em Meer: de falsche Chrischdus

18 Dodenoh hann ich micha an de Strand vum Meer gestellt.

12:18a Oder: Dodenoh hat sich der Drache.

13

1 Do hann ich gesiehn, wie e Dier aus em Meer erufgestieh is. Das hat siwe Käpp un zeh Härner gehat. Uf jedem vun seine zeh Härner hat’s e Kron gehat un uf seine Käpp e goddesläschderlicher Name. 2 Das Dier, wo ich gesiehn hann, hat eme Leopard geglich. Sei Fieß ware awer wie die Tatze vu’me Bär un sei Maul wie de Rache vu’me Leeb. Der Drache hat dem Dier sei Gewalt un sei Thron un e großi Vollmacht gebb. 3 Dann hann ich gesiehn, dass äner vun dene Käpp vun dem Dier ausgesiehn hat, wie wann er e Wunn, wo zum Dod fiehrt, hätt, awer die Wunn, wo em normalerweis de Dod gebrung hätt, is gehält wor. Do hat sich die ganz Welt gewunnert un is dem Dier nohgelaf. 4 Die Mensche hann de Drache, wo dem Dier Vollmacht gebb hott, angebät. Aach das Dier hann se angebät. „Wer is’enn schun wie das Dier?“, hann se gesaht. „Wer kann de Kampf me’m ufnemme?“

5 Das Dier hat e Maul krieht, fer große Redde se halle un Gott se läschdere. Un es hat Vollmacht krieht, fer’s 42 Monade lang so se dreiwe. 6 Do hat’s sei Maul ufgeriss, fer Gott un sei Name se läschdere, genauso sei Wohnung un die, wo im Himmel wohne. 7 Es is em aach erlabt wor, fer gäh die Mensche, wo heilich sinn, se kämpfe un fer se in die Knie se zwinge, un es hat Vollmacht iwer jeder Stamm un iwer jedi Sprooch un jedes Volk krieht. 8 Die Mensche, wo uf de Erd wohne, dun’s allegar anbäde – all die, wo ihr Name net im Buch vum Läwe geschrieb stehn hann. Das Buch geheert em Lamm, wo schun vun do an, wo Gott die Welt gemacht hat, geschlacht wor is. 9 Wann jemand Ohre hat, soll er heere! 10 Wer annere in die Gefangeschaft fiehrt, wannert selwer aach in die Gefangeschaft, un wer annere me’m Schwert umbringt, muss selwer aach me’m Schwert umgebrung werre.

Das do dut bedeide, dass die Mensche, wo heilich sinn, Standhafdichkät brauche un glawe misse!

Das Dier aus de Erd: de falsche Prophet

11 Dodenoh hann ich gesiehn, wie e anneres Dier aus de Erd erufgestieh is. Das hat zwä Härner wie e Lamm gehat, awer es hat wie e Drache geschwätzt. 12 Sei Sache hat’s unner de Ufsicht u’met de ganz Vollmacht vum eerschde Dier gemacht. Es hat die Erd un die Mensche, wo uf de Erd wohne, dezu gebrung, dass’e das eerschde Dier angebät hann. Das eerschde Dier hat die Wunn gehat, wo em normalerweis de Dod gebrung hätt un wo gehält wor is. 13 Es zwädde Dier hat große Zääche gedun. Sogar Feier hat’s vor de Aue vun de Mensche vum Himmel uf die Erd falle gelosst. 14 Es hat die Mensche, wo uf de Erd wohne, durch die Wunnerzääche, wo’s im Ufdraach vum eerschde Dier hat dirfe dun, verfiehrt. Die Mensche, wo uf de Erd wohne, hat’s iwerredd, fer e Standbild zu Ehre vum Dier se mache, e Standbild vun dem Dier, wo die Wunn vun dem Schwert hott un trotzdem wider lewennich wor is. 15 Es hat aach die Macht krieht, fer’s Standbild vum eerschde Dier se beläwe, so dass das Bild sogar geschwätzt un bewirkt hat, dass jeder, wo’s net angebät hat, umgebrung wor is. 16 Das zwädde Dier hat aach defor gesorcht, dass sich die Mensche allegar e Zääche uf ihr rechtsi Hand oder uf ihr Stern mache gelosst hann, die Kläne un die Große, die Reiche un die Arme, die freie Mensche un die Sklave. 17 Kafe oder verkafe hat nur känne, wer’s Kennzääche oder de Name vum eerschde Dier oder die Zahl vun seim Namea an sich hott.

13:17a Im Hebräische un im Griechische hann die Buschdawe vum Alphabet e Zahlewert. Deshalb ka’mer fer jedes Wort e Zahlewert ausrechene.

18 Fer das se verstehn, brauch mer Weishät! Wer’s Verständnis dodefor hat, soll de Zahlewert vun dem Dier ausrechene. Es is nämlich die Zahl vu’me Menschename, un sei Zahl is 666.

14

DE JOHANNES HEERT, WIE’S GERICHT ANGEKINNICHT WERD: 14,1-15,8

Die Mensche, wo erleest sinn, singe e Lidd

1 Dodenoh hann ich gesiehn, wie’s Lamm uf em Zionsberch gestann hat. 144.000 Mensche, wo de Name vun seim Vadder uf ihrer Stern geschrieb stehn hodde, ware bei’m. 2 Dann hann ich e Stimm vum Himmel her geheert. Die hat sich wie’s Rausche vun de Brandung un wie schwäres Dunnerrolle angeheert. Aach die Stimm vun Harfespieler, wo uf ihre Harfe spiele, hann ich geheert. 3 Der Chora hat vor’m Thron un vor de vier Wese un vor de Ällschde e neies Lidd gesung. Nimand hat sich das Lidd inpräche känne wie nur die 144.000, wo vun de Erd freikaf wor sinn. 4 Die 144.000 sinn die, wo sich net met Weibsleit ingelosst hann. Se sinn so rein wie Jungfrae.b Se sinn aach die, wo hinner’m Lamm her dorthin gehn, wo’s Lamm hingeht. Als eerschdi Opfergab fer Gott un fer’s Lamm sinn se aus de ganz Menschhät freikaf wor. 5 Se hann nie ebbes gesaht, was net wohr is. Vor Gott seim Thron is nämlich nix an’e aussesetze.

14:3a Dodebei geht’s entweder um die 144.000 oder um die Harfespieler oder um e net näher genennder himmlischer Chor.

14:4b Das is wahrscheinlich im iwerdrahne Sinn se verstehn, analooch em Gätzedienscht, wo im Alde Teschdament me’m Bild vum Ehebruch umschrieb werd.

Drei Engel kinniche an, dass Gott die Welt richde dut

6 Dodenoh hann ich gesiehn, wie e annerer Engel hooch owe am Himmel gefloh is. Der hat de Mensche, wo uf de Erd wohne, e guddi Nohricht vun ewicher Bedeidung se verkinniche gehat, un zwar jeder Nation, jedem Stamm, jeder Sprooch un jedem Volk. 7 Der Engel hat ganz laut geruf: „Ihr misse vor Gott Reschbekt hann un ihm die Ehr gewe! Die Stunn, wo er Gericht hallt, is nämlich komm! Bäden dene an, wo de Himmel, die Erd, es Meer un die Wasserquelle gemacht hat!“

8 Dodrufhin is e zwädder Engel hinner dem eerschde herkomm. Der hat geruf: „Se is gefall! Babylon, die groß Stadt, is gefall. Se hat nämlich die Välger allegar dodezu gebrung, fer vun dem Wein se dringge, wo aus ihrm leideschaftliche Hure bestann hat.“a

14:8a Wärtlich: Babylon, die groß Stadt, is gefall. Se hat nämlich jedem Volk vum Wein vum Zorn vun ihrer Hurerei se dringge gebb.

9 Dodrufhin is e dridder Engel hinner dene annere zwä herkomm un hat ganz laut geruf: „Wann jemand es Dier un sei Standbild anbäde dut un sich es Kennzääche vum Dier uf sei Stern oder uf sei Hand mache losst, 10 muss er vun dem Wein dringge, wo jeder, wo Gott bees macht, vun Gott se dringge krieht. Gott hat dene Wein unverdinnt in dene Kelch, wo sei Zorn darstellt, gemischt.a Außerdem werd er vor de Aue vun de heiliche Engel un vor de Aue vum Lamm met Feier un Schwefel gequeelt. 11 Die Mensche, wo’s Dier un sei Standbild anbäde un wo sei Name als Kennzääche annemme, finne Daach un Naacht kä Ruh meh. De Raach vun dem Feier, wo se drinn gequeelt werre, steiht fer immer un ewich uf.“

14:10a Wärtlich: muss er vum Wein vum Zorn vun Gott, wo unverdinnt im Kelch vun seim Zorn gemischt is, dringge.

12 Das do dut bedeide, dass die Mensche, wo heilich sinn, Standhafdichkät brauche. Se misse an dem, was Gott gebott hat, feschthalle un weider an de Jesus glawe!a

14:12a Manche Ausleher sinn der Uffassung, dass Vers 12 noch zu dem geheert, was der Engel gesaht hat (V. 9-11).

13 Dodrufhin hann ich geheert, wie mer e Stimm vum Himmel her zugeruf hat: „Schreib uf: Vun jetz an sinn die Mensche glicklich se nenne, wo em Herr geheere, wann se sterwe!“ „Jo“, saht de Heiliche Geischt, „se solle sich vun ihrer Arwet ausruhe. Was se gemacht hann, kommt awer hinner ne her.“

Es Gericht fangt an

14 Dodenoh hann ich e weißi Wolk gesiehn. Uf der Wolk hat äner gehuckt, wo wie de Menschesohna ausgesiehn hat. Uf seim Kopp hat er e Kron aus Gold gehat un in seiner Hand e scharfi Sichel. 15 Dodrufhin is e annerer Engelb aus em Tembel komm un hat dem, wo uf der Wolk gehuckt hat, ganz laut zugeruf: „Gebrauch dei Sichel un bring die Ernt in! Fer dich is nämlich die Zeit fer se ernde komm, weil die Ernt uf de Erd reif is!“ 16 Do hat der, wo uf der Wolk gehuckt hat, sei Sichel iwer die Erd geschwung un hat se abgeernt.

14:14a Oder: wie e Mensch. De Jesus hat sich in Anlehnung an Daniel 7,13 selwer oft Menschesohn genennt. Daniel 7,13 kinnicht dene an, wo komme un iwer Gott sei Reich hat herrsche solle.

14:15b Wahrscheinlich e annerer Engel wie die in de Verse 6, 8 un 9.

17 Dodenoh is noch e annerer Engel aus dem Tembel, wo im Himmel is, komm. Aach der hat e scharfi Sichel bei sich gehat. 18 Un vum Aldar her is noch e Engel komm, wo die Verfiechungsgewalt iwer’s Feier hott. Der hat dem Engel, wo die scharf Sichel hott, ganz laut zugeruf: „Gebrauch dei scharfi Sichel, un schneid am Weinstock vun de Erd die Drauwe ab. Sei Beere sinn nämlich reif.“ 19 Do hat der Engel sei Sichel iwer die Erd geschwung un hat de Weinstock vun de Erd abgeernt. Die Drauwe hat er in die groß Weinpress, wo illuschtriert, dass Gott Gericht hallt, geschmiss.a 20 Die Weinpress is drauß vor de Stadt gekeldert wor. Do is Blut aus der Press gelaf, wo de Pär bis an die Ziechel gestieh un fascht 300 kmb weit gelaf is.

14:19a Wärtlich: Die Drauwe hat er in die groß Weinpress vum Zorn vun Gott geschmiss.

14:20 Das is ungefähr die ganz Läng vun Israel vun Norde bis noh Side.b

15

Die Mensche, wo de Kampf bestehn, singe e Lidd

1 Dodenoh hann ich e anneres Zääche am Himmel gesiehn. Das war groß un wunnerbar: Siwe Engel, wo die letschde siwe Plaache gebrung hann. Wann die vorbei sinn,a heert Gott uf, fer wiedich se sinn.

15:1a Oder: Wann die ihr Ziel erreicht hann. Analooch in Vers 8.

2 Dann hann ich ebbes gesiehn, wo wie e Meer aus Krischdall ausgesiehn hat un wo met Feier durchsetzt war. Die Mensche, wo de Kampf gäh’s Dier un sei Standbild [un gäh sei Kennzääche] un die Zahl vun seim Name bestann hodde, hann an dem Meer aus Krischdall gestann. In ihrer Hand hann se Harfe gehat, wo se vun Gott krieht hodde. 3 Se hann’s Lidd vum Mose, wo Gott gedient hott, un’s Lidd vum Lamm gesung:

„Herr, du allmächdicher Gott,
groß un wunnerbar is das, was du machscht!
Du Keenich vun dene Mensche, wo heilich sinn,
gerecht un zuverlässich sinn dei Wääche!
4 Wer sollt vor dir kä Reschbekt hann, Herr,
un dei Name net ehre?
Du bischt nämlich ganz allän heilich!
Die Välger komme allegar emo un dun dich anbäde,
weil offebar wor is, dass du gerechde Urdäle fällscht.“

Siwe Engel kriehn Gerichtsschale

5 Dodrufhin hann ich gesiehn, wie de Tembel im Himmel – es heiliche Zelt –a ufgemacht wor is. 6 Do sinn die siwe Engel, wo die siwe Plaache hann solle bringe, aus em Tembel komm. Jeder hat e sauweres Kläd aus Leine, wo geglänzt hat, angehat, un jeder hat e Girdel aus Gold um die Bruscht gehat. 7 Dann hat äns vun dene vier Wese dene siwe Engel siwe Schale aus Gold gebb. Die ware voll met Gott seim Zorn, me’m Zorn vun dem, wo fer immer un ewich läbt. 8 Do hann die Herrlichkät un die Macht, wo vun Gott ausgestrahlt sinn, de Tembel voll Raach gemacht, un nimand hat in de Tembel gehn känne, bis die siwe Plaache, wo vun dene siwe Engel gebrung wor sinn, vorbei ware.

15:5a Wärtlich: wie de Tembel vum Zelt vum Zäächnis. Me’m Zelt vum Zäächnis werd in de Septuaginda (de ältscht un bedeidenscht griechisch Iwersetzung vum Alde Teschdament) es Zeltheilichdum vun de Israelide aus der Zeit, wo se in de Wiescht erumgezoh sinn, beschrieb. In dem Zeltheilichdum hann die Israelide unner annerem die zwä Gesetzestafele aus Stän ufgehob gehat, es sogenannde „Zäächnis“.

16

DE JOHANNES BESCHREIBT SIWE SCHALEGERICHDE: 16,1-21

1 Dodenoh hann ich geheert, wie e laudi Stimm aus em Tembel dene siwe Engel zugeruf hat: „Gehn jetz, un schidden die Schale, wo met Gott seim Zorn voll sinn, uf die Erd aus.“

2 Do is der eerschde Engel gang un hat sei Schal uf’s Feschtland geschutt. Do hann die Mensche, wo’s Kennzääche vum Dier an sich gehat un sei Standbild angebät hann, e beesardiches un schlimmes Geschwier krieht.

3 Dann hat der zwädde Engel sei Schal ins Meer geschutt. Do is aus em Meer Blut wor, so wie’s Blut vun jemand, wo dot is. Un alles, was im Meer geläbt hat, is gestorb.

4 Dann hat der dridde Engel sei Schal in die Fliss un in die Wasserquelle geschutt. Do is aach aus de Fliss un aus de Quelle Blut wor. 5 Dodrufhin hann ich geheert, wie der Engel, wo die Verfiechungsgewalt iwer’s Wasser hott, gesaht hat: „Gerecht bischt du, Herr, weil du so Gerichde geschickt hascht! Du bischt der Heiliche, wo is un wo war. 6 Die Mensche hann sich nämlich am Blut vun dene, wo heilich sinn, un an de Prophede ihm Blut vergang. Deshalb hascht du ne Blut se dringge gebb. So hann se’s nämlich verdient!“ 7 Dodenoh hann ich geheert, wie e annerer Engel vum Aldar her gesaht hat: „Jo, Herr, du allmächdicher Gott! Dei Gerichde sinn zuverlässich un gerecht!“

8 Dann hat der vierde Engel sei Schal uf die Sunn geschutt. Do hat die Sunn so e Kraft krieht, dass’e die Mensche met ihrer Glut versengt hat. 9 Die Mensche hann in der groß Hitz Verbrennunge krieht, awer se hann de Name vun Gott, wo Macht iwer do die Plaache hat, trotzdem geläschdert. Se hann ihr Instellung net geännert, fer Gott die Ehr se gewe.

10 Dann hat der finnefde Engel sei Schal uf de Thron vum Dier geschutt. Do is es in seim Reich ganz dunggel wor, un die Mensche hann sich vor lauder Pein die Zung gabuttgebiss. 11 Awer se hann Gott, wo vum Himmel her regiert, trotzdem wäh ihrer Pein un wäh ihre Geschwiere geläschdert un hann ihr Instellung zu dem, was se gedrieb hann, net geännert.

12 Dann hat der sechsde Engel sei Schal uf de Eiphrat, dene große Fluss, geschutt. Do is es Wasser vum Eiphrat verdruggelt, so dass de Wääch fer die Keeniche aus em Oschde freigemacht wor is. 13 Dodrufhin hann ich gesiehn, wie aus em Maul vum Drache, aus em Maul vum Dier un aus em Maul vum falsche Prophet drei unsauwere Geischder komm sinn. Die hann wie Fräsch ausgesiehn. 14 Es ware dämonische Geischder, wo Wunnerzääche gedun hann. Se sinn bei die Keeniche [vun de Erd un] vun de ganz Welt ausgeschwärmt, fer se fer dene Kriech, wo am große Daach vum allmächdiche Gott stattfinnt, se versammele.

15 „Vergessen net: Ich komme wie jemand, wo ebbes klaue will!“, saht de Herr. „Glicklich is der Mensch se nenne, wo wach bleibt un sei Kläder beräthallt, dass er net naggich do erumgehn un sich schame muss, wann’e die Leit so siehn!“

16 Die Geischder hann die Keeniche an dem Ort versammelt, wo uf Hebräisch Harmagedon hääscht.

17 Dann hat der sibde Engel sei Schal in die Luft geschutt. Do hat sich vum Tembel [im Himmel], vum Thron her, e laudi Stimm heere gelosst. Die hat gesaht: „Jetz is es bassiert!“ 18 Dodrufhin hat’s gedrehnt un gedimmelt un geblitzt, un die Erd hat so schwär gebebt, wie’s vun do an, wo’s Mensche uf de Erd gebt, noch nie de Fall war. So schwär un so groß war das Erdbewe! 19 Die groß Stadt is in drei Däle ausenannergebroch, un die Städt vun de Välger sinn ingestirzt. Gott hat aach an Babylon, die groß Stadt, gedenkt, un hat er dene Kelch, wo met seim furchbare Wein voll war, gebb.a 20 Die Insele sinn allegar verschwunn, un es hat kä Berche meh gebb. 21 Große Schloße, wo bis zu 40 Kilo gewoh hann, sinn vum Himmel uf die Mensche gefall, awer die Mensche hann Gott trotzdem wäh der Schloßeplaach geläschdert. Die Plaach war nämlich außergewehnlich groß.

16:19a Wärtlich: un hat er de Kelch vum Wein vun de Wut vun seim Zorn gebb.

17

DE JOHANNES BESCHREIBT DIE HUR BABYLON UN IHR UNNERGANG: 17,1-18,24

E großi Hur werd beschrieb

1 Dodenoh is äner vun dene siwe Engel, wo die siwe Schale gehat hann, komm un hat met mer geschwätzt. „Komm mo met!“, hat er [zu mer] gesaht. „Ich weise der, wie die groß Hur, wo an erer ganz Reih Wasserarme thront, gericht werd. 2 Met der Hur hann die Keeniche vun de Erd gehurt, un die Mensche, wo uf de Erd wohne, hann sich me’m Wein vun ihrer Hurerei volllafe gelosst.“

3 Dodrufhin is de Heiliche Geischt iwer mich komm, un der Engel hat mich in e Wiescht gebrung. Dort hann ich e Fra gesiehn, wo uf eme scharlachrode Dier gehuckt hat. Das Dier war met goddesläschderliche Name iwersät un hat siwe Käpp un zeh Härner gehat. 4 Die Fra hat purpur- un scharlachrode Kläder angehat un war met Gold un Edelstän u’met Perle geschmickt. In de Hand hat se e Becher aus Gold gehat. Der war voll met abscheiliche un dreggiche Sache, de Zääche vun ihrer Hurerei. 5 Uf ihrer Stern hat e geheimnisvoller Name gestann: „Babylon, die Groß, die Mudder vun de Hure un vun de Abscheilichkäde vun de Erd.“ 6 Ich hann gesiehn, dass die Fra besoff war vum Blut vun dene Mensche, wo heilich sinn, un vum Blut vun dene, wo als Zeihe uf de Jesus hingewies hodde. Wie ich se gesiehn hann, hann ich mich arich gewunnert.

Es Geheimnis vun der groß Hur

7 Der Engel hat awer zu mer gesaht: „Fer was dusch’e dich dann so wunnere? Ich verrode der es Geheimnis vun der Fra un’s Geheimnis vun dem Dier met dene siwe Käpp un zeh Härner, wo die Fra druf huckt. 8 Das Dier, wo du gesiehn hascht, war schun emo do. Jetz is es nemmeh do, awer es steiht wider aus em Abgrund eruf un rennt dann in sei Verderwe. Dann wunnere sich die Mensche, wo uf de Erd wohne un wo ihr Name seit de Erschaffung vun de Welt net im Buch vum Läwe geschrieb stehn hann. Se wunnere sich, wann se das Dier siehn. Es war nämlich schun emo do. Jetz is es net do, awer es kommt wider serick. 9 Fer das se begreife, brauch mer Verständnis un Weishät!“

„Die siwe Käpp bedeide siwe Berche, wo die Fra druf thront. Se bedeide awer aach siwe Keeniche. 10 Finnef sinn schun gefall. Äner is grad an de Macht, un der letschde is noch net komm. Wann der kommt, darf er nur e kurzi Zeit herrsche. 11 Das Dier, wo schun emo do war un jetz nemmeh do is, is selwer de achde Keenich. Er geheert zu dene siwe un rennt in sei Verderwe. 12 Die zeh Härner, wo du gesiehn hascht, bedeide zeh Keeniche, wo die Herrschaft noch net angeträt hann. An de Seit vum Dier kriehn se awer emo fer e änzichi Stunn Macht wie Keeniche. 13 Se sinn äner Mänung un iwerdrahn ihr Macht un Gewalt em Dier. 14 Die zeh Keeniche un’s Dier kämpfe gäh’s Lamm, awer es Lamm dut se in die Knie zwinge. Es is nämlich de Herr vun de Herre un de Keenich vun de Keeniche! Beim Lamm sinn die Mensche, wo vun Gott beruf un ausgewählt wor sinn un wo em trei sinn.“

15 Dodrufhin hat der Engel zu mer gesaht: „Du hascht die Wasserarme gesiehn, wo die Hur dran thront. Se bedeide Välger un Menschemasse un Natione un Sprooche. 16 Du hascht aach die zeh Härner uf dem Dier gesiehn. Die hasse die Hur un dun se verwieschde un mache se naggich. Dann fresse se ihr Flääsch un verbrenne se im Feier. 17 Gott hat ihr Herz nämlich so gelenkt, dass’e mache, was er vorhat. Se solle’s sesamme mache un ihr Herrschaft em Dier iwerdrahn, bis ingedroff is, was Gott gesaht hat. 18 Die Fra, wo du gesiehn hascht, is die groß Stadt, wo iwer die Keeniche vun de Erd herrscht.“

18

Babylon dut falle

1 Dodenoh hann ich gesiehn, wie e annerer Engel vum Himmel erunnerkomm is. Der war met erer groß Vollmacht ausgestatt, un sei Glanz hat die Erd hell gemacht. 2 Der Engel hat aus voller Kehl geruf: „Se is gefall! Babylon, die Groß, is gefall! Se is e Behausung vun de Dämone wor, e Gefängnis vun jedem unsauwere Geischt un e Schluppwinggel vun jedem unreine un abscheiliche Vochel. 3 Vun ihrm Wein hat jedes Volk gedrunk. Jedes Volk hat met er gehurt un werd deshalb gericht.a Die Keeniche vun de Erd hann met er gehurt, un die Geschäftsleit vun de Erd sinn vun ihrm verschwenderische Luxus reich wor.“

18:3a Wärtlich: Vum Wein vum Zorn vun ihrer Hurerei hat jedes Volk gedrunk.

Es Enn vun erer groß Zivilisation

4 Dodrufhin hann ich geheert, wie e anneri Stimm vum Himmel her geruf hat:

„Geh aus der Stadt, mei Volk,
sunscht werscht du metschullich an ihre Sinde
un kriehscht ebbes vun ihre Plaache ab!
5 Ihr Sinde hann sich nämlich bis an de Himmel ufgetirmt,
un Gott hat net vergess, was se verbroch hat.
6 Bezahlen ihr, wie se eich bezahlt hat!
Gewen ihr dobbelt so vil serick vun dem, was se gemacht hat!
Mischen ihr dene Kelch,
wo se gemischt hat, dobbelt so stark!
7 Im selwe Moß, wie se in Prunk un Luxus geläbt hat,
lossen se Qual un Drauer erfahre!
Se saht nämlich bei sich selwer:
‚Ich throne do als Keenichin
un bin kä Witfra.
Drauer dun ich nie erläwe.’
8 Aus dem Grund breche die Plaache,
wo fer se bestimmt sinn,
a’me änziche Daach iwer se erin:
Dod, Drauer un Hunger.
Se werd im Feier verbrennt.
Gott, de Herr, wo se richde dut, is nämlich stark!“a

18:8a Manche Ausleher sinn der Uffassung, dass das, was die Stimm vun Vers 4 saht, an do der Stell schun zu Enn geht un net eerscht in Vers 17a.

9 „Die Keeniche vun de Erd, wo met er gehurt un im Luxus geläbt hann, heile un klaache dann iwer die Stadt, wann se de Raach vun dem Brand, wo se drinn verbrennt, siehn. 10 Weil se Angscht vor ihrer Qual hann, bleiwe se weit fort stehn un sahn: ‚O weh, o weh, du großi Stadt Babylon, du mächdichi Stadt! Innerhalb vun erer änzich Stunn is es Gericht iwer dich komm!’“

11 „Aach die Geschäftsleit vun de Erd heile un klaache iwer die Stadt, weil ne nimand meh ihr Ware abkaft: 12 es Gold un’s Silwer, die Edelstän un die Perle, es feine Leine, die purpurrode Stoffe, die Säd un die scharlachrode Stoffe, Holz vun jeder Art, wo gutt riecht, un all meechliche Schnitzereie aus Elfebän, all meechliche Ardigel aus deierem Edelholz, Erz, Eise un Marmor, 13 aach Zimt un Duftstoffe, Salbeel un Weihraach, Wein un Oliveeel, feines Mähl un Wäz, Laschtdiere un Schäf, Pär un Wähn un Sklave un Menscheseele. 14 ‚Aach nix vun dem Obscht, wo du so e Verlange denoh hoscht, is der geblieb. Dehin is fer dich alles, was geglänzt un geglitzert hat. Du finnscht’s nemmeh!’“a

18:14a Manche Ausleher sinn der Uffassung, dass Vers 14 e Triumfgesang is, wo im Himmel erklingt, un kä Däl vun dem, was die Geschäftsleit klaache.

15 „Die Geschäftsleit, wo met do dene Ware gehannelt hann un wo durch die Stadt reich wor sinn, bleiwe weit fort stehn, weil se Angscht vor ihrer Qual hann. Se heile un klaache: 16 ‚O weh, o weh, die groß Stadt! Se hat Kläder aus feinem Leine un purpurrodem un scharlachrodem Stoff angehat un war met Gold un Edelstän u’met Perle geschmickt. 17 Innerhalb vun erer änzich Stunn is do der ganze Reichdum ruiniert!’“

Die Kabidäne un die Mensche, wo uf Schiffe unnerwäächs sinn, die Matrose un die, wo ihr Läwensunnerhalt uf em Meer verdiene, sinn allegar weit fort stehngeblieb, 18 wie se de Raach vun dem Brand, wo die Stadt drinn verbrennt is, gesiehn hann. „Wer hat sich met do der groß Stadt messe känne?“, hann se geruf. 19 Dann hann se sich Stab uf de Kopp geschmiss, fer ihr Drauer zum Ausdruck se bringe, un hann geheilt un geklaacht. „O weh, o weh, die groß Stadt!“, hann se laut geruf. „Met ihrm Wohlstand hat se jeder, wo Schiffe uf em Meer hott, reich gemacht. Innerhalb vun erer änzich Stunn is se ruiniert wor.“

20 „Frei dich iwer die Stadt, du Himmel! Ihr heiliche Aposchdele un ihr Prophede, freien eich! Gott hat die Stadt nämlich fer das, was se eich angedun hat, zur Recheschaft gezoh!“

Vun der groß weltlich Stadt bleibt nix meh iwerich

21 Dodenoh hat e mächdicher Engel e Stän, wo so groß war wie e Miehlestän, ufgehob un hat ne ins Meer geschmiss. „So werd Babylon, die groß Stadt, met voller Wucht fortgeschmiss“, hat er geruf, „un nimand finnt se meh! 22 Die Mussik vun Harfespieler un Sänger, vun Fleede- un Posaunespieler heert mer nie meh in der. Kä änzicher Handwerger geht jemols meh seim Handwerk in der noh. Nimand heert meh de Klang vun erer Miehl in der. 23 Kä Licht vun erer Lamp scheint meh in der, un nimand heert meh die Stimm vu’me Braidigam un vun erer Braut in der. Dei Geschäftsleit ware nämlich die Große vun de Erd, u’met deiner Zauwerei hascht du die Välger allegar verfiehrt.“

24 „Es Blut vun Prophede un vun Mensche, wo heilich sinn, un’s Blut vun jedem Mensch, wo uf de Erd umgebrung wor is, hat mer in der Stadt gefunn.“a

18:24a Manche Ausleher sinn der Uffassung, dass Vers 24 kä Däl meh vun dem is, was der Engel saht.

19

DE JOHANNES BESCHREIBT DIE HOCHZEIT VUM LAMM UN WIE CHRISCHDUS WIDERKOMMT, FER GERICHT SE HALLE: 19,1-21

Im Himmel is e großi Fräd

1 Dodenoh hann ich geheert, wie im Himmel e Haufe Mensche laut geruf hann:

„Halleluja! [De Herr,] unser Gott, hat uns gerett.
Er is herrlich,
un ihm stehn [die Ehr un] die Macht zu.
2 Sei Gerichtsurdäle sinn nämlich zuverlässich un gerecht.
Er hat die groß Hur gericht,
wo met ihrer Hurerei die Erd verdorb hat,
un’s Blut vun dene Mensche,
wo em gedient hodde,
hat er an er gerächt.“

3 Dodrufhin hann die Mensche im Himmel e zwäddes Mo geruf: „Halleluja! De Raach vun der Stadt steiht fer immer un ewich uf.“

4 Aach die vierezwanzich Ällschde un die vier himmlische Wese sinn nidergefall un hann Gott, wo uf em Thron huckt, angebät. „Amen, halleluja!“, hann se geruf.

Die Hochzeit vum Lamm werd gefeiert

5 Dodenoh is e Stimm vum Thron ausgang, wo gesaht hat:

„Lowen unser Gott,
ihr allegar, wo ner’m diene
un Reschbekt vor’m hann,
ihr Kläne un ihr Große!“

6 Ich hann aach ebbes geheert, wo sich wie die Stimm vu’me Haufe Leit un wie’s Rausche vun de Brandung un’s Krache vun schwäre Dunnerschlääch angeheert hat. Die Leit hann gesaht:

„Halleluja! De Herr, de allmächdiche Gott,
hat die Herrschaft angeträt.
7 Mir wolle uns freie un juwele un ihm die Ehr erweise!
Die Hochzeit vum Lamm is nämlich komm,
un sei Fra hat sich serechtgemacht.
8 Se hat Kläder aus feinem Leine andun dirfe,
Kläder, wo sauwer un strahlend weiß ware.“

Das feine Leine dut’s gerechde Verhallea vun dene Mensche, wo heilich sinn, darstelle.

19:8a Oder: dut die Gerechdichkät.

9 Dodrufhin hat der Engela zu mer gesaht: „Schreib uf: Glicklich sinn die Mensche se nenne, wo ingelad sinn, fer beim Hochzeitsesse vum Lamm debei se sinn!“ Un weider hat er zu mer gesaht: „Das do is ebbes, was Gott gesaht hat un wo mer sich druf verlosse kann!“ 10 Do bin ich vor de Fieß vun dem Engel nidergefall, fer ne ansebäde, awer er hat zu mer gesaht: „Bass uf un mach das net! Ich diene Gott genauso wie du un wie dei Geschwischder, wo an dem, wo de Jesus als Zeihe druf hingewies hat, feschthalle. Bät Gott an!“ Das, wo de Jesus als Zeihe druf hingewies hat, is der Geischt, wo prophedische Worde ingebt.b

19:9a Vermutlich der Engel vun Kabidel 17,1 bzw. 1,1 (vgl. aach Kabidel 22,6. 8. 9) un net der vun Kabidel 18,1.

19:10b Manche Ausleher sinn der Uffassung, dass do der Satz noch zu dem geheert, was der Engel saht.

Der Reider uf eme weiße Pärd

11 Dodenoh hann ich gesiehn, wie de Himmel ufgestann hat. Do hat dort e weißes Pärd gestann, un der, wo uf dem Pärd gehuckt hat, hääscht: „Vertrauenswirdich un wohrhafdich“. Er dut gerecht richde un fiehrt e gerechder Kriech. 12 Sei Aue ware wie e Feierflamm, un uf seim Kopp hat er e Haufe Krone gehat. E Name, wo nimand wie nur er selwer kennt, hat uf em gestann. 13 Er hat e Mandel angehat, wo met Blut getränkt war, un er hääscht: „Das, was Gott gesaht hat“. 14 Die Heere, wo im Himmel sinn, sinn uf weiße Pär hinner’m herkomm. Se hann Kläder aus weißem un sauwerem Leine angehat. 15 Aus em Mund vun dem Reider is e scharfes Schwert komm. Dodemet hat er die Välger schlahn solle. Er dut emo met eme Zepder aus Eise iwer se herrsche un losst se de furchbare Zorn vum allmächdiche Gott dodedurch spiere, dass er se wie reife Drauwe in de Weinpress auspresst.a 16 Uf seim Mandel un uf seim Owerschenggel hat e Name gestann: „Keenich vun de Keeniche un Herr vun de Herre“.

19:15a Wärtlich: Er dut emo met eme Zepder aus Eise iwer se herrsche un dut die Kelder vum Wein vum Grimm un vum Zorn vum allmächdiche Gott träde.

17 Dodrufhin hann ich gesiehn, wie e Engel in de Sunn gestann hat. Der hat dene Vächel, wo hooch owe am Himmel gefloh sinn, allegar ganz laut zugeruf: „Kommen un versammeln eich zu dem Esse, wo vum große Gott vorberät wor is. 18 Ihr dirfe es Flääsch vun Keeniche un vun Heerfiehrer un vun Starge fresse, es Flääsch vun Pär un vun ihre Reider un’s Flääsch vun jedem, wo frei oder versklavt oder klän oder groß is.“

19 Dodrufhin hann ich gesiehn, wie’s Dier un die Keeniche vun de Erd un ihr Heere versammelt ware, fer gäh dene Reider uf dem Pärd un gäh sei Heer Kriech se fiehre. 20 Es Dier is awer geschnappt wor, u’met em Dier de falsche Prophet, wo im Ufdraach vum Dier die Wunnerzääche gedun hott. Durch sei Wunnerzääche hat er die Mensche, wo’s Kennzääche vum Dier angenumm un sei Standbild angebät hodde, verfiehrt gehat. Die Zwä sinn bei lewennichem Leib in dene Feiersee, wo met Schwefel brennt, geschmiss wor. 21 Die Annere sinn awer met dem Schwert umgebrung wor, wo aus em Mund vun dem Reider uf dem Pärd komm is. Dodrufhin hann sich die Vächel allegar an ihrm Flääsch satt gefresst.

20

DE JOHANNES BESCHREIBT, WIE CHRISCHDUS DAUSEND JOHR LANG REGIERT UN DANN ES ENDGERICHT HALLT: 20,1-15

Dausend Johr

1 Dodenoh hann ich gesiehn, wie e Engel vum Himmel erunnerkomm is. Der hat de Schlissel zum Abgrund un e großi Kett in seiner Hand gehat. 2 Der Engel hat dene Drache, die alt Schlang – das is de Deiwel oder de Satan – iwerwäldicht un fer dausend Johr gefesselt. 3 Dann hat er ne in de Abgrund geschmiss un hat ne ingesperrt un e Siechel iwer’m drangemacht. Jetz hat der Drache die Välger nemmeh verfiehre känne, bis die dausend Johr erum sinn. Dodenoh muss er wider fer e kurzi Zeit freigelosst werre.

4 Dodrufhin hann ich Throne gesiehn, un die Leit, wo sich uf die Throne gehuckt hann, hann die Macht krieht, fer Gericht se halle. Ich hann aach die Seele vun dene, wo gekäbbt wor ware, gesiehn. Mer hat se gekäppt gehat, weil se als Zeihe fer de Jesus ufgeträt ware un an dem, was Gott gesaht hat, feschtgehall hodde. Se hann’s Dier un sei Standbild net angebät gehat un hann sich sei Kennzääche net uf ihr Stern un aach net uf ihr Hand mache gelosst gehat. Die sinn wider lewennich wor un hann sesamme met Chrischdus dausend Johr lang geherrscht. 5 Die annere Dode sinn awer net wider lewennich wor, bis die dausend Johr erum ware.

Das do is die eerscht Uferstehung. 6 Glicklich un heilich sinn die Mensche, wo bei de eerscht Uferstehung debei sinn. Iwer die hat de zwädde Dod kä Macht. Se diene im Gähedäl Gott un Chrischdus als Prieschder un herrsche dausend Johr lang met Chrischdus.

De letschde Kampf

7 Wann die dausend Johr erum sinn, werd de Deiwel aus seim Gefängnis freigelosst. 8 Dann zieht er aus, fer die Välger an de vier Enner vun de Erd – de Gog un de Magog –a se verfiehre un fer se fer e Kriech sesammesebringe. Se sinn so zahlreich wie de Sand am Meer. 9 Die Välger komme dann uf’s bräde Pladeau vun de Erd eruf un umzingele es Laacher vun dene, wo heilich sinn, un die Stadt, wo vun Gott geliebt werd. Awer dann fallt Feier [vun Gott] aus em Himmel un dut se vernichde. 10 Un de Deiwel, wo se verfiehrt hat, werd in de Feier- un Schwefelsee geschmiss, dorthin, wo’s Dier un de falsche Prophet schun sinn. Dort werre se Daach un Naacht gequeelt – fer immer un ewich.

20:8a De Gog un de Magog sinn wahrscheinlich symbolische Name, wo uf Hesekiel 38 un 39 serickgehn. An do der Stell dun se die Välger beschreiwe, wo sich in de Endzeit Gott entgähstelle.

Es letschde Gericht

11 Dodenoh hann ich e großer, weißer Thron gesiehn un dene, wo uf dem Thron gehuckt hat. Vor dem seine Aue sinn die Erd un de Himmel uf un devun, un es hat kä Platz meh fer se gebb. 12 Ich hann gesiehn, wie die Dode – die Kläne un die Große – vor Gott gestann hann. Dann sinn Biecher ufgeschlah wor. Un noch e anneres Buch is ufgeschlah wor. Das war’s Buch vum Läwe. Gott hat die Dode uf Grund vun dem, was in dene Biecher geschrieb war, gericht, noh dem, was se gemacht hodde. 13 Es Meer hat die Dode, wo in em ware, erausgebb. Aach de Dod un’s Dodereich hann ihr Dode, wo in ihne ware, erausgebb. Un Gott hat se gericht, jeder noh dem, was er gemacht hott. 14 Dodrufhin is de Dod un’s Dodereich in de Feiersee geschmiss wor. Das is de zwädde Dod. 15 Un wann jemand net im Buch vum Läwe ufgeschrieb war, is er in de Feiersee geschmiss wor.

21

DE JOHANNES BESCHREIBT GOTT SEI NEII WELT: 21,1-22,5

Ich mache alles nei!

1 Dodenoh hann ich e neier Himmel un e neii Erd gesiehn. De eerschde Himmel un die eerscht Erd ware nämlich vergang. Aach es Meer hat’s nemmeh gebb. 2 Ich, de Johannes, hann gesiehn, wie die heilich Stadt, es neie Jerusalem, vun Gott aus em Himmel erunnerkomm is. Se war berät wie e Braut, wo sich fer ihr Braidigam serechtgemacht hat. 3 Dodrufhin hann ich e laudi Stimm vum Himmel her geheert. Die hat gesaht: „Guggen emo do, Gott sei Wohnunga is bei de Mensche! Er dut bei ne wohne, un se sinn sei Välger. Gott selwer, ihr Gott, is bei ne. 4 Er wischt jedi Trän vun ihre Aue ab. Es gebt dann kä Dod meh. Aach Drauer un Klaache un Pein gebt’s dann nemmeh. Was frieher emo war, is nämlich vergang!“

21:3a Es griechische Wort fer Wohnung dut aach Zelt bedeide un ruft es Zeltheilichdum vun de Israelide aus der Zeit, wo se durch die Wiescht gezoh ware, in Erinnerung.

5 Dodenoh hat der, wo uf em Thron gehuckt hat, gesaht: „Guggen emo do, ich mache alles nei!“ Dann hat era [zu mer] gesaht: „Schreib das uf! Was ich gesaht hann, is nämlich zuverlässich un wohr!“ 6 Dodrufhin hat er zu mer gesaht: „Jetz is es bassiert! Ich bin’s Alpha un’s Omega,b de Anfang un’s Enn! Ich gewe dem, wo Durscht hat, vun der Wasserquell, wo Läwe hervorbringt, se dringge, ohne dass er ebbes bezahle muss. 7 Wer de Kampf besteht, dut das alles emo erwe! Ich bin dann sei Gott, un er is mei Sohn. 8 Awer die Mensche, wo feich oder unglaiwich oder abscheilich sinn, die, wo annere umbringe oder hure, die, wo Zauwerei dreiwe oder Gätze anbäde, jeder, wo lieht – dene ihr Los is in dem See, wo met Feier un Schwefel brennt. Das is de zwädde Dod.“

21:5a Manche Ausleher sinn der Uffassung, dass an do der Stell (awer net in Vers 6) e Engel schwätzt.

21:6b Es Alpha un’s Omega sinn de eerschde un de letschde Buschdawe vum griechische Alphabet (vgl. aach Kabidel 1,8 un 22,13).

Es neie Jerusalem

9 Dodenoh is äner vun dene siwe Engel, wo die siwe Schale met dene letschde siwe Plaache gedrah hodde, [bei mich] komm. Der Engel hat met mer geschwätzt un hat gesaht: „Komm emo met, ich weise der die Braut, em Lamm sei Fra!“

10 Dodrufhin is de Heiliche Geischt iwer mich komm, un der Engel hat mich uf e großer, hoocher Berch gebrung un hat mer gewies, wie die groß Stadt, es heiliche Jerusalem, vun Gott aus em Himmel erunnerkomm is. 11 Die Stadt hat die Herrlichkät, wo vun Gott ausgeht, gehat. Se hat wie de koschtbarschde Edelstän gefunggelt, wie e krischdallklarer Diamant. 12 Um se erum war e großi un hoochi Mauer met zwällef Dore, un zwällef Engel hann die Dore bewacht. An die Dore ware Name geschrieb: die Name vun de zwällef Stämm vum Volk Israel. 13 Noh Oschde ware drei Dore, noh Norde drei Dore, noh Side drei Dore un noh Weschde drei Dore. 14 Die Mauer vun der Stadt hat zwällef Grundstän gehat, un uf dene Grundstän hann die Name vum Lamm seine zwällef Aposchdele gestann.

15 Der Engel, wo met mer geschwätzt hat, hat e Messlatt aus Gold gehat, fer die Stadt un ihr Dore un ihr Mauer se messe. 16 Die Stadt war viereggich angeleht un genauso lang wie brät. Der Engel hat die Stadt met der Messlatt gemesst. Se war 12.000 Stadiea lang (2.200 km) un genauso brät un hooch. 17 Dodenoh hat der Engel die Mauer vun der Stadt gemesst. Noh dem Menschemoß, wo er benutzt hat, war se 144 Elle hooch (70 Meder). 18 Die Mauer war aus Diamant gebaut, un die Stadt hat aus purem Gold bestann. Das war so durchsichdich wie Glas. 19 Die Grundstän vun der Stadtmauer ware met jeder Sort vun Edelstän dekoriert. De eerschde Grundstän war e Diamant, de zwädde e bloer Saphir, de dridde e griener Kalzedon, de vierde e griener Smaragd, 20 de finnefde e roder Sardonix, de sechsde e dunggelroder Sardis, de sibde e gäler Chrisolith, de achde e griener Berill, de neinde e gäler Topas, de zehnde e gäl-griener Chrisopras, de ellefde e dunggelbloer Hyazinth un de zwällefde e blo-roder Amethischt. 21 Die zwällef Dore ware zwällef Perle. Jedes Dor hat aus erer änzich Perl bestann. Die Hauptstroß vun der Stadt war aus purem Gold un so durchsichdich wie Glas.

21:16a Die Moße, wo in do dem Text angebb sinn, sinn allegar durch 12 dälbar.

22 E Tembel hann ich in der Stadt net gesiehn. De Herr, de allmächdiche Gott, is nämlich ihr Tembel – er un’s Lamm. 23 Die Stadt brauch aach kä Sunn un kä Mond, fer in ihr se scheine. Die Herrlichkät, wo vun Gott ausgeht, gebt er nämlich Licht, un’s Lamm is ihr Leichder. 24 Die Välger, [wo gerett werre,] läwe emo in ihrm Licht, un die Keeniche vun de Erd bringe ihr Pracht [un ihr Koschtbarkädea] in se. 25 Die Dore vun der Stadt stehn de ganze Daach uf. Se werre nie zugesperrt, weil’s dort kä Naacht meh gebt. 26 Die Pracht un die Koschtbarkäde vun de Välger werre in se gebrung. 27 Awer nix Unreines kommt in die Stadt un nimand, wo macht, was abscheilich is, aach nimand, wo lieht. Nur die Mensche, wo im Läwensbuch vum Lamm ufgeschrieb sinn, dirfe enin.

21:24a Wärtlich: Ehr. Analooch in Vers 26.

22

1 Dodenoh hat mer der Engel e sauwerer Fluss gewies. Dem sei Wasser dut Läwe hervorbringe. Der Fluss war klar wie Krischdall un is an dem Thron, vun wo aus Gott un’s Lamm regiere, entsprung. 2 Midde uf de Hauptstroß vun der Stadt un uf jeder Seit vun dem Fluss hat der Bam, wo’s Läwe schenkt, gestann. An dem Bam war zwällef Mo Frucht.a Jede Monat hat er sei Frucht gedrah. Die Blädder vun dem Bam hann dezu gedient, fer die Välger gesund se mache. 3 Es gebt emo nix meh, was unner’m Fluch steht. Der Thron, vun wo aus Gott un’s Lamm regiere, steht in der Stadt, un die Mensche, wo Gott diene, bäde ne an 4 un siehn sei Gesicht. Sei Name steht an ihrer Stern. 5 Es gebt dort kä Naacht meh, un nimand brauch meh e Leichder oder es Licht vun de Sunn. Gott, de Herr, gebt ne nämlich sei Licht, un se herrsche fer immer un ewich.

22:2a Oder: An dem Bam ware zwällef Sorde Frucht.

DE JOHANNES GEBT GUDDE ROTSCHLÄÄCH UN WINSCHT GOTT SEI SEECHE: 22,6-21

6 Dodenoh hat der Engel zu mer gesaht: „Was du gesaht krieht hascht, is zuverlässich un wohr! De Herr, de Gott vun de heiliche Prophede, hat sei Engel geschickt, fer dene Mensche, wo em diene, se weise, was ball bassiere muss.“

7 „Denggen dran: Ich komme ball!“, saht de Jesus. „Glicklich is der Mensch se nenne, wo an de prophedische Worde vun do dem Buch feschthalt!“

8 Ich, de Johannes, hann das do gesiehn un geheert. Un wie ich’s geheert un gesiehn hott, bin ich vor de Fieß vun dem Engel, wo mer’s gewies hott, nidergefall, fer ne ansebäde. 9 Awer der Engel hat zu mer gesaht: „Bass uf un mach das net! Ich diene Gott nämlich genauso wie du un dei Brieder, die Prophede, un wie die Mensche, wo an de Worde vun do dem Buch feschthalle. Bät Gott an!“

10 Der Engel hat weider zu mer gesaht: „Mach kä Siechel uf die prophedische Worde vun do dem Buch! Die Zeit, dass’e indreffe, is nämlich ball do! 11 Wer ungerecht is, soll nur weider ungerecht sinn, un wer unrein is, soll nur weider unrein sinn! Wer awer gerecht is, soll weider gerecht sinn, un wer heilich is, soll weider heilich sinn!“

12 „Jo, ich komme ball!“, saht de Jesus. „Ich bringe jedem dene Lohn met, wo er sich met dem, was er gemacht hat, verdient hat. 13 Ich bin’s Alpha un’s Omega,a de Anfang un’s Enn, de Eerschde un de Letschde! 14 Glicklich sinn die Mensche se nenne, wo mache, was Gott gebott hat. Se solle ihr Anrecht an dem Bam, wo’s Läwe schenkt, kriehn un durch die Dore in die Stadt gehn. 15 Drauß bleiwe misse awer die ‚Hunn’b un die, wo Zauwerei dreiwe oder hure un wo jemand umbringe oder Gätze anbäde. Drauß bleiwe muss aach jeder, wo gäre lieht un das dann aach macht.“c

22:13a Es Alpha un’s Omega sinn de eerschde un de letschde Buschdawe vum griechische Alphabet (vgl. aach Kabidel 1,8 un 21,6).

22:15b Das is e Ausdruck, wo in Philibber 3,2 fer Mensche, wo de gutt Nohricht feindlich gähiwer stehn, gebraucht werd. 5. Mose 23,18-19 bezieht ne sogar uf männliche Proschdiduierde.

22:14-15c Manche Ausleher sinn der Uffassung, dass do die Verse em Johannes sei Gedanggegang fortfiehre un nemmeh zu dem geheere, was de Jesus saht.

16 „Ich, de Jesus, ha’mei Engel als Zeihe fer das, was die Gemäne angeht, geschickt. Ich bin em David sei Nohkomme, der Spross, wo aus seim Wurzelstock hervorgang is.a Ich bin de helle Morjestern.“

22:16a Oder: Ich bin em David sei Nohkomme, die Wurzel, wo sei Geschlecht draus hervorgang is.

17 De Heiliche Geischt un die Braut sahn awer: „Komm!“ Un wer’s heert, soll aach sahn: „Komm!“ Wer Durscht hat, soll komme, un wer will, soll das Wasser, wo Läwe hervorbringt, nemme, ohne dass er ebbes defor bezahle muss!

18 Ich warne awer jeder, wo die prophedische Worde vun do dem Buch heert: Wann jemand ebbes debeimacht, sucht ne Gott met dene Plaache, wo in do dem Buch stehn, hämm. 19 Un wann jemand ebbes vun de prophedische Worde vun do dem Buch ewegnemmt, nemmt em Gott sei Andäl vum Läwensbuch un vun de heilich Stadt eweg un vun dem, was in do dem Buch geschrieb steht.

20 Der, wo do die Sache bestädicht, saht: „Jo, ich komme ball! Das is ganz sicher.“ – Jo, komm, Herr Jesus!

21 Ich bäde dodrum, dass die Gnad vun unserm Herr Jesus Chrischdus met eich allegar is! Amen.